—

QI ya D ve Në ISHA E JEZU REN TTT E SHENJTORËVE TË DITËVE TË MËVONSHME

NR gë

KS

BOOK AREN Maoq.l

C TYISLB ZOOS

Aaj I

O 2005 nga Intellectual reserve, Inc. Të gjitha të drejtat rezervohen Printed in Germany Përkthim i April 2005 General Conference Talks

00074 101 Albanian

Konferenca Vjetore e Përgjithshme e 175-të Salt Lake City prill 2005

101

Përmbajtja

Sesioni i së shtunës në mëngjes

Fjala e Hapjes

President Gordon Beki sna ec Pas ndane he ed ara oea red cadara verore eres one sË 4 Gjëra të qarta dhe të çmueshme

Presidenii Bond KOPAkër Sun e enca Ndan ah që s eds decenie 6 Një Zë i Qetë Dhe i Ulët Dhe Një Zemër që Rreh

Peshkopi RIGaraiG Poe Re e PË ed rena 12 Tërë Bijtë e Tu do të Mësohen

Kolin Kë Menlove. sci isecce e RR Mn. Gucadhe vesaëso ce skëvëëcetësresësa osë ekan ëve Lëre as NOU UTRE 15 Tani Është Koha Për T'u Përgatitur

e e I e E 18 Të Vërteta të Qëndrueshme për Kohë të Ndryshueshme

SS e 23

Sesioni i së shtunës pasdite

Raporti Statistikor 1 Vitit 2004....ccc..cs nu dicoiësodei cer dosëohsorë case sesa sode shcscresa ego vë rrote de rë sode ehe ER 28 Virtyti i Dashamirësisë

Plakudoze i BU 30 Fuqia e Udhëzuesit Misionar: “Predikoni Ungjillin Tim”

PlakurRicard Gr SKOGS ss. si re vasha oë see ve er ce seen erdh del oune e rose ideoi one e 34 Vlera e Shpirtrave

PlakuHarold: Gila 38 E Dhjeta --- Një Urdhërim Edhe për të Varfrin

Plak Ga KODIN S 40 Frytet e Vegimit të Parë

PlakojDicter Ke Ukdorë e e e er 43 Çiftet Misionare: Bekime nga Sakrifica dhe Shërbimi

PlakuR oberi DSHGjE SA 47 Sesioni i Priftërisë

Tipari Ynë Më Dallues

Plaku 2 HCTËR: Folland si Ruhuni nga e Keqja Prapa Syrit të Qeshur

NIS ANdËTSË Me 55 Kush Është në Anën e Zotit, Kush”

Plaku Robert C-OQuks. E 58 Këmbëngulja

Presidenti Xheims E. Kansh sc 62 Thirrja e Shenjtë e Shërbimit

Presidenti Tomas S Monson 65 KUMARI

Presidenti Gordon B.Hinklisi 70

Sesioni i së Dielës në Mëngjes Qëndroni në Vende të Shenjta

Presi dë nE PNRËRAS IE. IEAUSË sotë ranë ose site etni to he ererat Kë kt dë PË Një më Tepër

Plako,MbRasëll Ballard ii see ete neo ereza, 79 Besimi Është Përgjigjja

Plaku David ES erën Së Te 83 “Ç'Mirësi më të Madhe Mund të Njohim: Miq si Krishti” Kabina 86 Me Zemra të Bashkuara

Plaku Hëna ne E de E Ph PRDD të nes ren va set dd 0 Le P RU veRR rë ede os ne Gea di nëss pese open 89 “Gjërat e Mëdha që Ka Zbuluar Perëndia”

Presidenti Gordon bi in e 93

Sesioni i së Dielës Pasdite

Çfarë Kërkoni”

Plaku ATOMI Rene E E E TA VE e 98 Pornografia

Plakun oNksin i E E 102 Forconi Vëllezërit Tuaj

PlakulkRobëri SUbeten 108 Jini me Zemër të Fortë dhe Besnikë në Kohë të Vështira

Plakusëadheman Damian Ate La di NGA 8 PN E Sk PYLLI HU NËR LERI IJË, esa rëre se core. 112 Vlerësimi i Këshillës së Atyre që Janë “Kërrusur nga Vitet”

Pakos tetan BR OveSo Ti 115 Mëshirat e Dhembshura të Zotit

PlakulDaviGANBednap si e TD Je RË DEA LE del PLK GOLEE CANI DËRRREN 0. 118 Fjala Mbyllëse

Presidenti Gordon BEN KI U 123

Mbledhja e Përgjithshme e të Rejave Lajme të Mira nga Kumorah

SUSan NVË TANE TË od E e E 125 Një Punë për Mua

KhuliBUBeki ce dat de ie kë he e rt e htë e. LË dul Të indare 128 Ai Ju Njeh me Emër

Ela Sat 131 Bëhu Shembull

Presidenti domasisiS Monson e 134

SESIONI I SË SHTUNËS NË MËNGJES

Fjala e Hapjes Presidenti Gordon B. Hinkli

Të dashur vëllezërit dhe motra e mia të dashura dhe shokët e mi në këtë punë të madhe, e mendoj të përshtatshme që në hapje të kësaj konference të them disa fjalë rreth përgjegjësisë së administrimit tonë gjatë 10 viteve të fundit.

Më 12 mars 1995, ne na u dha përgjegjësia e lartë dhe e shenjtë e presidencisë.

Në konferencën që pasoi bëra këtë deklaratë: “Tani, vëllezërit dhe motra të mia, koha ka ardhur që ne të qëndrojmë pak më lart, të ngremë sytë dhe shtrijmë mendjen drejt një të kuptuari më të madh të misionit të madhërishëm mijëvjeçar të kësaj Kishe të Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme. Kjo është koha për të qenë të fortë. Është koha për të shkuar përpara pa nguruar, duke e ditur mirë kuptimin, shkallën e lartë dhe rëndësinë e misionit tonë.

Është koha për të bërë atë që është e drejtë, pavarësisht nga pasojat që mund të na ndjekin. Koha për të mbajtur urdhërimet. Koha për të ndihmuar me mirësi dhe dashuri ata që janë në fatkeqësi dhe ata që po enden në errësirë dhe dhimbje. Kjo është koha për të qenë të kujdesshëm dhe të mirë, të sjellshëm dhe të njerëzishëm me njëri-tjetrin në të gjitha marrëdhëniet tona. Me fjalë të tjera, për t'u bërë më shumë si Krishti” (April General Conference, Sunday AM Session, 2 prill 1995).

Ju jeni ata që mund të gjykoni se deri ku kemi arritur në plotësimin e asaj ftese të bërë dhjetë vite më parë.

Kjo dekadë e kaluar ka qenë një kohë e mrekullueshme në historinë e Kishës. Nuk ka pasur kurrë një tjetër të ngjashme me të. Ka ndodhur një lulëzim i jashtëzakonshëm i kësaj pune. Ka pasur shumë arritje të rëndësishme.

Ky përparim që vjen duke u rritur, nuk është vetëm puna e Presidencisë së Parë, e Kuorumit të të Dymbëdhjetëve, e të Shtatëdhjetëve ose e Këshillit Kryesues të Peshkopëve. Ai është rezultati i besimit, lutjeve, përpjekjeve, shërbimit të përkushtuar të çdo anëtari të presidencive të kunjit apo këshillit të lartë, e çdo këshilli peshkopi dhe presidencie kuorumi, e çdo presidencie të organizatave ndihmëse, e çdo anëtari besnik e aktiv të kësaj Kishe.

Secilit prej jush, vëllezërve dhe motrave të mia, kudo që të jeni, unë ju shpreh ndjenjat e zemrës sime dhe ju falënderoj për shërbimin tuaj të madh e të përkushtuar. Ç”njerëz të mrekullueshëm jeni.

Madhështia dhe mrekullia e ungjillit të rivendosur të Jezu Krishtit nëpërmjet Profetit Jozef shkëlqen sot me ndriçim të madh.

Ndërsa qëndrojmë në fund të këtyre viteve dhe hedhim vështrimin prapa, kurrë nuk duhet të ndihemi arrogantë ose krenarë, por duhet të ndihemi përulësisht mirënjohës për atë që është arritur në këto ndërmarrje të ndryshme.

Për shembull, Kisha është rritur në gjithë botën, derisa anëtarësia jonë jashtë Amerikës së Veriut ia kalon asaj brenda Amerikës së Veriut. Ne jemi bërë një familje e madhe ndërkombëtare, 12 milion anëtarë të fortë të shpërndarë në 160 kombe.

Në këta dhjetë vjet janë ngritur më shumë se 500 kunja të reja dhe më shumë se 4000 lagje dhe degë të reja. Janë shtuar tre milionë anëtarë të rinj.

Regjistrimi në Sistemin Arsimor është rritur në afërsisht 200.000. Në pjesën më të madhe, të rinjtë tanë janë më të fortë dhe më besnikë.

Është krijuar Fondi i Qarkullueshëm Arsimor. Ne e filluam atë me asgjë, por vetëm me shpresë dhe besim. Sot, janë ndihmuar afërsisht 18.000 të rinj. Ata jetojnë në 27 vende të ndryshme. Ata janë trajnuar dhe po dalin nga shtrëngesa e varfërisë në të cilën kanë jetuar ata dhe paraardhësit e tyre ndër breza. Aftësitë e tyre janë përmirësuar dhe fitimet e tyre janë shtuar.

Kemi rritur numrin e tempujve. Në vitin 1995 ishin 47. Sot ka 119 tempuj dhe tre të tjerë që do të përkushtohen këtë vit.

Libri i Mormonit ishte vetëm në 87 gjuhë në vitin 1995. Sot, ai është në dispozicion në 106 gjuhë.

Janë shpërndarë pesëdhjetë e një milion kopje të Librit të Mormonit gjatë dhjetë viteve të fundit.

Ne kemi ndërtuar me të vërtetë mijëra ndërtesa në gjithë tokën. Ato janë të një cilësie më të mirë dhe më të përshtatshme për nevojat tona nga ato të ndërtuara më parë.

Përveç kësaj, kemi ndërtuar edhe këtë sallë të jashtëzakonshme nga e cila flasim sot, Qendrën e Konferencës, kjo qendër unike dhe e bukur këtu Solt Leik Siti.

Përveç këtyre, kemi shkuar në gjithë botën për të ndihmuar ata që ndodhen në fatkeqësi dhe nevojë kudo që mund të jenë. Në dhjetë vitet e fundit kemi dhënë para dhe komoditete prej qindra e miliona dollarësh si ndihmë humanitare për ata që nuk janë të besimit tonë.

Ne kemi udhëtuar nëpër botë duke dhënë dëshmi për këtë punë të të Plotfuqishmit. Gjatë këtyre viteve, unë personalisht kam udhëtuar pothuajse 1.6 milion kilometra duke vizituar rreth 70 vende. Bashkëshortja ime e dashur udhëtoi me mua deri vitin e kaluar, kur vdiq. Ndjenjat e vetmisë nuk mund të përshkruhen.

Por shpresa jonë është e madhe dhe besimi ynë i fortë.

Ne e dimë se kemi parë vetëm pak nga sipërfaqja e asaj që do të ndodhë në vitet që do të vijnë.

Unë tani jam në vitin e 95-të. Kurrë nuk kam ëndërruar se do të rroja kaq gjatë. Jeta ime më kujton një tabelë që ndodhej e varur në një çengel të ndryshkur në një gardh të shkatërruar me gjemba në Teksas. Aty ishte shkruar:

E djegur nga thatësira,

E përmbytur nga ujrat e rrëmbyer, E ngrënë nga kafshët e egra,

E shitur nga sherifi,

Ende është këtul

Unë shpresoj të kem privilegjin të shoqërohem me ju, miq dhe bashkëpunëtorë të mi të dashur, për aq kohë sa do të më lejojë Zoti. Dhe shpresoj se shërbimi im do të jetë i pranueshëm.

Themeli ynë është ungjilli i Zotit Jezu Krisht. Autoriteti i priftërisë së shenjtë është këtu, i rivendosur nga duart e atyre që e morën atë direkt nga Zoti ynë. Qiejtë janë hapur dhe Perëndia i qiellit dhe Biri i Tij i Dashur i folën Jozefit, djaloshit profet, në hapje të kësaj periudhe të fundit ungjillore.

Barra për të shkuar përpara është e jashtëzakonshme. Por mundësia jonë është e lavdishme.

Tani, po përsëris atë çfarë thashë dhjetë vjet më parë, le të “qëndrojmë pak më lart... të ngremë sytë dhe shtrijmë mendjen drejt një të kuptuari më të madh të misionit të madhërishëm mijëvjeçar të kësaj Kishe të Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme.”

Unë ju shpreh dashurinë, bekimin dhe mirënjohjen time në hapje të kësaj konferencë të madhe. Shpirti i Zotit na drejtoftë në gjithçka që do të ndodhë, kjo është lutja ime e përulur, në emrin e Jezu Krishtit, amen.

Libri i Mormonit: Një Dëshmi Tjetër e Jezu Krishtit---Gjëra të Qarta dhe të Çmueshme Presidenti Boid K. Paker Presidenti Veprues i Kuorumit të 12 Apostujve

Jozef Smith ka thënë: “Unë u thashë vëllezërve se Libri i Mormonit ishte më i sakti nga ndonjë libër mbi tokë dhe gurthemeli i besimit tonë dhe se një njeri do t'i afrohet më shumë Perëndisë duke iu bindur porosive të tij, se nga ndonjë libër tjetër” (Libri i Mormonit Hyrje: shih gjithashtu History of the Church, 4:461).

Botimi i parë i Librit të Mormonit: Një dëshmi tjetër e Jezu Krishtit doli nga shtypi në Palmira, Nju Jork, në mars të vitit 1830. Jozef Smithi, një djalë i paarsimuar nga fshati, sapo kishte mbushur 24 vjeç. Një vit më parë, ai kishte kaluar plot 65 ditë duke përkthyer fletët e arta.

Gjysma e kohës së përkthimit i përkiste periudhës pas marrjes së priftërisë. Shtypja e librit zgjati disa muaj.

Pasi e lexova për herë të parë Librin e Mormonit nga fillimi në fund, lexova edhe premtimin se nëse: “Jdo të pyesja) Perëndinë, Atin e Amshuar, në emrin e Krishtit, në qoftë se (gjërat që kisha lexuar ishinj të vërteta, dhe në qoftë se (do të kërkoja) me një zemër të sinqertë, me qëllim të vërtetë, duke pasur besim në Krisht, ai (do të më) tregojnte) të vërtetën e tij, nëpërmjet fuqisë së Frymës së Shenjtë” (Moroni 10:4). U përpoqa t'i zbatoja këto udhëzime, ashtu siç i kuptoja.

Prisja të më shfaqej menjëherë një shenjë e lavdishme si një përvojë e jashtëzakonshme, por kjo gjë nuk ndodhi. Megjithatë, ndjehesha mirë dhe fillova të besoja.

Vargu tjetër ka një premtim akoma më të madh “Dhe nëpërmjet Fuqisë së Frymë së Shenjtë, ju mund të dini të vërtetën e të gjitha gjërave” (Moroni 10:5). Nuk e dija se si vepronte Fryma e Shenjtë, edhe pse Libri i Mormonit e shpjegon shumë herë në mënyra të ndryshme.

Studiova dhe mësova se: “Engjëjt flasin nëpëmjet fuqisë së Frymës së Shenjtë, prandaj, ata flasin fjalët e Krishtit.” Aty thuhej gjithashtu: “ushqehuni me bollëk me fjalët e Krishtit, jme premtimin se) fjalët e Krishtit do t'ju tregojnë të gjitha gjërat që ju duhet të bëni” (2 Nefi 32:3).

Dhe aty thuhet qartë se: “në qoftë se ju nuk mund t'i kuptoni ato. .. do të jetë sepse ju nuk pyesni, as nuk trokitni” (2 Nefi 32:4).

Lexova gjithashtu se: “Në qoftë se ju do të hyni nëpërmjet udhës dhe do të merrni Frymën e Shenjtë, ai do t'ju tregojë të gjitha gjërat që duhet të bëni” (2 Nefi 32:5). Unë tashmë e kisha bërë këtë, që kur u konfirmova anëtar i Kishës me anë të “vënies së duarve për marrjen e dhuratës së Frymës së Shenjtë” (Neni i Besimit 1:4).

Edhe pse në pafajësinë time të një djali të vogël prisja një përvojë të veçantë shpirtërore, kjo gjë nuk ndodhi. Me kalimin e viteve, teksa dëgjoja predikimet dhe mësimet dhe teksa lexoja Librin e Mormonit, fillova të kuptoja.

Nefi ishte tradhtuar shumë rëndë nga vëllezërit e tij dhe u kujtoi atyre se u kishte folur një engjëll: “Por ju kishit humbur ndjesinë, që ju nuk mund të ndjenit fjalët e tij” (1 Nefi 17:45). Kur zbulova se Shpirti i Shenjtë mund të komunikonte nëpërmjet ndjenjave tona, kuptova arsyen përse fjalët e Krishtit qoftë nga Dhjata e Re, Libri i Mormonit, apo nga shkrime të tjera të shenjta, përçonin një ndjesi kaq të ngrohtë. Nuk kaloi shumë dhe zbulova se në shkrimet e shenjta gjendeshin përgjigjet mbi gjërat që doja të dija.

Lexova: “Tani, këto janë fjalët dhe ju mund t'i përshtasni te vetja juaj dhe te të gjithë njerëzit” (2 Nefi 11:85 shih gjithashtu 1 Nefi 19:23--24: 2 Nefi 6:5: 11:2). Me këto kuptova se shkrimet e shenjta ishin përshtatur për mua personalisht dhe kjo është e vërtetë edhe për këdo tjetër.

Kur një varg që kisha lexuar shpesh herë merrte një kuptim personal për mua, mendoja se ai i cili e kishte shkruar atë varg e kuptonte thellë dhe në mënyrë të pjekur jetën time dhe mënyrën se si unë ndjehesha.

Për shembull, lexova se pasi Profeti Lehi kishte marrë nga fruti i pemës së jetës tha: “prandaj fillova të dëshiroja që familja ime të hante nga ai gjithashtu, se e dija që ishte i dëshirueshëm mbi çdo frut tjetër” (1 Nefi 8:12). E kisha lexuar shumë herë këtë varg dhe nuk kishte pasur ndonjë kuptim të veçantë për mua.

Profeti Nefi tha gjithashtu se kishte shkruar “gjërat e shpirtit tim . . . për mësimin dhe përfitimin e fëmijëve të mi” (2 Nefi 4:15). Edhe këtë varg e kisha lexuar më parë, por as ky nuk kishte pasur një kuptim të veçantë. Por më vonë, kur patëm fëmijët tanë, kuptova se si Lehi ashtu edhe Nefi i donin me po të njëjtën dashuri fëmijët e tyre, ashtu si ne i duam fëmijët tanë dhe fëmijët e fëmijëve tanë.

Këto shkrime të shenjta m”u dukën të qarta dhe të çmueshme. Pyesja veten se si Jozef Smithi i ri kishte mendime kaq të shkëlqyera. Në fakt, unë nuk mendoj se ai kishte mendime kaq të thella. Nuk kishte arsye për një gjë të tillë. Ai thjesht përktheu atë që ishte shkruar në fletët e arta.

Të tilla mendime të qarta dhe të çmueshme gjenden kudo në Librin e Mormonit. Ato pasqyrojnë një urtësi dhe përvojë të thellë, e cila pa dyshim nuk është karakteristike për një djalë 23 vjeçar.

Mësova se kushdo, kudo që ndodhej, mund të lexonte në Librin e Mormonit dhe të frymëzohej.

Disa ndriçime shpirtërore më erdhën pasi e lexova për të dytën herë, madje edhe për të tretën herë dhe dukej sikur “përshtatej” me atë që po hasja në jetën e përditshme.

Do t'ju tregoj edhe një ndriçim tjetër shpirtëror të qartë dhe të çmuar, që nuk e fitova që me leximin e parë të Librit të Mormonit. Kur isha 18 vjeç, u thirra për të shërbyer në ushtri. Edhe pse më përpara nuk kisha arsye për të menduar për këtë gjë, më pas fillova të shqetësohesha dhe të mendoja nëse ishte e drejtë të shkoja në luftë. Nuk kaloi shumë dhe përgjigjen e gjeta në Librin e Mormonit.

“Ata JNefitëtj nuk luftonin për mbretëri ose pushtet, por po luftonin për shtëpitë tyre dhe liritë e tyre dhe bashkëshortet e tyre dhe për gjithçka që kishin, po, për ritet e tyre të adhurimit dhe kishën e tyre. i

Dhe ata po bënin atë që ndjenin se ishte detyra për të cilën i detyroheshin Perëndisë së tyre: pasi Zoti u kishte thënë atyre, ashtu si etërve të tyre se: Përderisa ju nuk jeni fajtorë të sulmit të parë, as të dytit, ju nuk do të lejoni që të vriteni nga duart e armiqve tuaj.

Dhe përsëri Zoti ka thënë se: Ju duhet të mbroni familjet tuaja, madje deri në gjakderdhje. Prandaj, për këtë qëllim po luftonin Nefitët me Lamanitët, që të mbronin veten dhe familjet e tyre dhe tokat e tyre, atdheun e tyre, dhe të drejtat e tyre fenë e tyre” (Alma 43:45-47).

Pasi mësova këtë gjë, mund të shërbeja me zell e nder në ushtri.

Një shembull tjetër: Një herë na u desh të merrnim një vendim shumë të rëndësishëm. Pasi ishim lutur dhe ende na mundonin dyshimet, shkova të takoja Harlod B. Li. Ai na këshilloi të

vazhdonim përpara. Pasi e kuptoi se ndjehesha ende i pasigurt, më tha: “Problemi yt është se ti kërkon të dish fundin që në fillim.” Dhe më pas citoi këtë varg nga Libri i Mormonit: “Mos dyshoni, sepse nuk shihni, pasi ju nuk do të merrni asnjë dëshmi, deri pas provës së besimit tuaj” (Ethëri 12:6).

Dhe shtoi: “Duhet të mësoni të bëni disa hapa drejt errësirës dhe më pas drita do të ndizet dhe do t'ju udhëheqë.” Ky ishte një rast kur një varg nga Libri i Mormonit më ndryshoi jetën.

A nuk jeni ndjerë ndonjëherë si Nefi i cili tha: “Dhe unë isha i udhëhequr nga Shpirti, duke mos ditur më parë gjërat që unë duhet të bëja” (1 Nefi 4:6)7 A nuk jeni ndjerë ndonjëherë tepër të dobët2

Moroni u ndie i dobët dhe i frikësuar që ata “do të tallen me fjalët tona Jpër shkak të dobësive tona).

“,... Zoti i foli fatij), duke i thënë: Të marrët tallen, por ata do të vajtojnë: dhe hiri im është i mjaftueshëm për të përulurit, që ata të mos përfitojnë nga dobësia juaj.

Dhe në qoftë se njerëzit vijnë tek unë, unë do t'ju tregoj atyre dobësinë e tyre. Unë u jap njerëzve dobësi që ata të jenë të përulur dhe hiri im është i mjaftueshëm për të gjithë njerëzit që përulen para meje: pasi në qoftë se ata përulen para meje dhe kanë besim tek unë, atëherë unë do të bëj që gjërat e dobëta të bëhen të forta në ta” (Ethëri 12:25--27).

Jeta ikën shumë shpejt. Kur ndjeheni të dobët, të dekurajuar, të trishtuar ose të trembur, hapni Librin e Mormonit dhe lexojeni. Mos lejoni të kalojë shumë kohë para se të lexoni një varg, një mendim, apo një kapitull.

Nga përvoja kam mësuar se dëshmia nuk lind në mënyrë të menjëherëshme. Porse ajo rritet, siç Alma ka thënë, nga fara e besimit. “Ajo do ta forcojë besimin tuaj: pasi ju do të thoni, unë e di se kjo është një farë e mirë: pasi vini re, ajo mbin dhe fillon të rritet” (Alma 32:30). Nëse e ushqeni, do të rritet, dhe nëse nuk e ushqeni, do të thahet (shih Alma 32:37—41).

Mos u zhgënjeni nëse keni lexuar dhe rilexuar dhe ende nuk keni marrë një dëshmi të fuqishme. Mund të jeni në një farë mënyre si dishepujt për të cilët flitet në Librin e Mormonit, të cilët ishin mbushur me fuqinë e Perëndisë në lavdi të madhe “dhe ata nuk e dinin” (3 Nefi 9:20).

Bëni maksimumin tuaj. Mendoni mbi këtë varg: “Dhe shikoni, që të gjitha këto gjëra të jenë bërë në urtësi dhe në rregull: pasi nuk është e nevojshme që një njeri duhet të vrapojë më shpejt sesa ai ka fuqi. Dhe përsëri, është e domosdoshme që ai duhet të jetë i zellshëm, që kështu të mund të fitojë çmimin, prandaj të gjitha gjërat duhet të bëhen në rregull” (Mosia 4:27).

Dhuratat shpirtërore që përshkruhen në Librin e Mormonit gjenden sot në Kishë — nxitjet, përshtypjet, zbulesat, ëndrrat, vegimet, vizitat, mrekullitë. Të jeni të sigurt se Zoti mundet dhe ndonjëherë, shfaqet në fuqi dhe lavdi të madhe. Mrekullitë mund të ndodhin.

Mormoni ka thënë: “A mos ka pushuar dita e mrekullive”

Ose a kanë pushuar engjëjt së shfaquri fëmijëve të njerëzve” Apo mos e ka mbajtur ai fuqinë e Frymës së Shenjtë nga ata7 Apo mos do t'ua mbajë përderisa të zgjasë koha ose derisa të qëndrojë toka, ose përderisa të ketë një njeri mbi faqen e dheut që të shpëtohet2

Vini re, unë ju them juve, Jo: pasi është nëpërmjet besimit që mrekullitë bëhen” (Moroni 7:35-

37) Lutuni gjithmonë, vetëm dhe me familjen tuaj. Përgjigjet do të vijnë në mënyra të ndryshme.

Disa fjalë apo një frazë në një varg, si për shembull “Ligësia nuk ka qenë kurrë lumturi” (Alma 41:10), do t'ju flasin mbi djallin dhe mbi mënyrën se si ai vepron.

“Pasi sipas kësaj mënyre punon djalli, pasi ai nuk bind asnjë njeri të bëjë mirë, jo asnjë, ashtu edhe engjëjt e tij, ashtu edhe ata që i nënshtrohen atij” (Moroni 7:17).

Breza të tërë profetësh u kanë mësuar njerëzve doktrinat e përjetshme të ungjillit me qëllim që të mbrojnë “pasuesit paqësorë të Krishtit” (Moroni 7:3).

Mormoni parashikoi se kjo ditë do të vinte dhe dha këtë paralajmërim: “Në qoftë se Zoti nuk e ndëshkon popullin e tij me shumë fatkeqësi, po, vetëm në qoftë se ai nuk i viziton me vdekje dhe me tmerr dhe me zi buke dhe me çdo lloj epidemie, ata nuk do ta kujtojnë atë” (Helamani 12:3).

Kur Zoti vizitoi nefitët, ata e pyetën se si “Jduhej) ta quajnë këtë kishë: pasi Jkishtej debate midis njerëzve në lidhje me këtë çështje.

...Zoti tha .. ., përse njerëzit duhet të mërmëritin dhe të bëjnë debat për këtë gjë7

A nuk i kanë lexuar shkrimet e shenjta të cilat thonë që ju duhet të merrni mbi vete emrin e Krishtit, që është emri im” Pasi, me këtë emër, ju do të thirreni ditën e fundit” (3 Nefi 27:3-5).

Qëllimi kryesor i Librit të Mormonit është dëshmia që ai jep për Jezu Krishtin. Nga 6000 vargje që ka Libri i Mormonit, më shumë se gjysma flasin për Atë.

Kështu: “ne flasim për Krishtin, ne gëzohemi në Krisht, ne predikojmë për Krishtin, ne profetizojmë mbi Krishtin dhe shkruajmë sipas profecive tona, që fëmijët tanë të mund të dinë se cilit burim t'i drejtohen për heqjen e mëkateve të tyre” (2 Nefi 25:26).

Libri i Mormonit është një thesar i pafund urtësie dhe frymëzimi, këshillimi dhe korrigjimi:

“përshtatur me aftësinë e të dobëtëve dhe më të dobëtëve midis neshj” (shih Doktrina e Besëlidhje 89:3). Është njëherazi ushqim i pasur për më të diturit midis nesh, nëse janë të përulur (shih 2 Nefi 9:28--29).

Nga Libri i Mormonit kemi mësuar mbi:

10

Planin e shpëtimit ose “planin e madh të lumturisë” (Alma 42:8: shih gjithashtu Alma 42:5, 8, 12:30):

Mbi doktrinën e Krishtit dhe Shlyerjen (shih 2 Nefi 31:2-21, 32:1-6: 3 Nefi 11:31-405 27:13-21). Se, përse është e nevojshme vdekja (see 2 Nefi 9:4-6, Mosia 16:8-9: Alma 12:25-27).

Mbi jetën pas vdekjes në botën e shpirtrave (shih Alma 42:11-14).

Mbi veprimet e djallit (shih 2 Nefi 2:27, Alma 28:13: 3 Nefi 2:2).

Mbi organizimin e priftërisë (shih Mosia 29:42, Alma 4:20: 5:3, 44, Alma 13:1-10).

Mbi lutjet e sakramentit (shih Moroni 4:3: 5:2).

Mbi një mënyrë të sigurt për dalluar të mirën nga e liga (shih Moroni 7:16).

Se si të marim një heqje të mëkateve (shih Mosia 4:26).

Paralajmërime të qarta profetike dhe shumë, shumë gjëra të tjera në lidhje me shëlbimin e njeriut dhe të jetës sonë. Të gjitha janë pjesë e plotësisë së ungjillit (shih Doktrina e Besëlidhje 20:9).

Libri i Mormonit qëndron si provë e mësimeve të Dhjatës së Vjetër. Qëndron si provë e mësimeve të Dhjatës së Re. Rivendos “shumë gjëra të qarta dhe të çmueshme” (1 Nefi 13:28) që kanë humbur ose që u janë hequr prej tyre (shih gjithashtu 1 Nefi 13:20-42, 14:23). E vërteta e saj është një dëshmi tjetër e Jezu Krishtit.

Këtë vit fetsojmë 175 vjetorin e organizimit të Kishës dhe 200 vjetorin e lindjes së Profetit Jozef Smith. Shumë gjëra do të shkruhen e do të thuhen në Kishë për nder të tij.

Si zakonisht, do të thuhen e do të shkruhen shumë gjëra për të shkatërruar besimin në të. Gjithmonë kanë ekzistuar dhe ende ekzistojnë njerëz të cilët kërkojnë në burime 200 vjeçare me shpresën për të gjetur diçka që mendohet se Jozefi ka thënë apo ka bërë, në mënyrë që ta çnderojnë.

Siç shkruhet në zbulesat “ata që do të ngrejnë krye kundër të vajosurit tim, thotë Zoti, dhe thërrasin se kanë bërë mëkat kur nuk kanë bërë mëkat para meje, thotë Zoti, por kanë bërë atë që ishte e përshtatshme në sytë e mi dhe që unë i urdhërova” (shih DeB 121:16), ata do të përballen me dënime të rënda.

Ne nuk kemi arsye përse ta ndihmojmë Profetin Jozef Smith. Libri i Mormonit, Një Dëshmi

Tjetër e Jezu Krishtit do ta mbrojë për ne. Ata që e mohojnë Jozef Smithin si profet dhe zbulues duhet të gjejnë shpjegime nga Libri i Mormonit.

ILI

Dhe si mbrojtje e dytë e fuqishme qëndron Doktrina dhe Besëlidhje, ndërsa e treta, Perla me Vlerë të Madhe. Të botuara të treja së bashku, këto shkrime të shenjta qëndrojnë si një dëshmi e patundur se Jezusi është Krishti dhe si një dëshmi se Jozef Smithi ishte një profet.

Dhe unë bashkohem me milona të tjerë që kanë këtë dëshmi dhe e ndaj atë me ju në emrin e Jezu Krishtit, amen.

Një Zë i Qetë e i Ulët dhe Një Zemër që Rreh Peshkopi Riçard C. Edeli Këshilltar i Parë në Këshillin Kryesues të Peshkopëve

Në vitin 1995, u ftova të jepja mirëseardhjen dhe disa fjalë hyrjeje në një seminar shkencor në Sollt Leik Siti rreth temës së ushqimit të fëmijës. Nëntëdhjetë e gjashtë shkencëtarë nga 24 vende morën pjesë. Ndërsa unë vëzhgova audiencën gjatë komenteve të mia, më bëri përshtypje numri i madh i kombeve që përfaqësoheshin, të cilët dalloheshin nga veshja e tyre, ngjyra e lëkurës, gjuha dhe veçori të tjera dalluese.

Tre ose katër muaj më vonë, unë mora pjesë në një konferencë kunji në Bregun Lindor të Shteteve të Bashkuara. Ndërsa qëndroja i ulur në përgatitje për sesionin e trajnimit të udhëheqësve, një burrë afrikan hyri në kishë dhe u ul pranë vendkalimit ndërmjet karrigeve. Më dukej se e kisha parë, por nuk e mbaja mend se ku mund ta kisha parë atë. Iu afrova dhe e pyeta presidentin e kunjit se kush ishte ai burrë. Presidenti i kunjit u përgjigj: “Oh, ai nuk është një anëtar i Kishës. Ai është një profesor, vizitor nga Afrika, i cili jep mësim në një universitet të njohur në këtë zonë. Disa muaj më parë ai mori pjesë në një seminar shkencor në Sollt Leik Siti. Ai mori një broshurë rreth Kishës, e cila e drejtoi atë të lexonte çdo gjë që mund të gjente rreth Kishës. Tani ai merr pjesë në çdo mbledhje që ka mundësi.” Pastaj me shaka, presidenti i kunjit tha: “Unë nuk do të çuditesha në qoftë se ai po merr pjesë edhe në mbledhjet e Shoqatës së Ndihmës.”

Pas mbledhjes së udhëheqjes së priftërisë, unë e prezantova veten me profesorin mik. Ai konfirmoi gëzimin e tij për këtë burim të vërtete të sapo gjetur. Ai shpjegoi që familja e tij, akoma në Afrikë, ishte duke studiuar me misionarët dhe do të takoheshin me të në Amerikë mbas rreth katër javësh, kohë në të cilën ata të gjithë do të pagëzoheshin së bashku.

Në përfundim të sesionit të të rriturve të së shtunës në mbrëmje, ky burrë erdhi me nxitim në podium dhe, duke goditur kraharorin, me gëzim deklaroi, “Zemra ime është duke rrahur pikërisht kështu. Unë me Zor po e mbaj atë në trupin tim. Unë nuk e di nëse do të arrij t'i pres ato katër javë për pagëzimin e familjes time“. Unë i sugjerova që ai duhet ta ngadalësonte pak zemrën dhe të priste për gruan dhe fëmijët e tij, kështu që të gjithë të mund të pagëzoheshin së bashku.

Kur Elija po ikte për të shpëtuar jetën nga princesha e ligë fenikase Jezebel, Zoti e drejtoi atë në një mal të lartë ku ai pati një përvojë shumë të pazakontë. Ndërsa Flija qëndroi në mal përpara Zotit, ai ndjeu “Një erë jtë) fortë dhe Jtë) furishme . . . por Zoti nuk ishte në erë. Mbas

12

erës ra një tërmet, por Zoti nuk ishte në tërmet. Mbas tërmetit ra një zjarr, por Zoti nuk ishte në zjarr. Mbas zjarrit u dëgjua një zë, si një shushuritje e ëmbël” (1 Mbretërve 19:11-12).

Unë herë pas here pyes njerëz që nuk janë të besimit tonë pse Kisha jonë rritet me kaq shpejtësi, si në anëtarësi dhe në aktivitet, ndërkohë që kishat e tjera me sa duket janë duke rënë në të dyja këto fusha. Përgjigjja ndaj kësaj pyetjeje është thjesht një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh. Në këtë botë të ngarkuar, të trazuar dhe të zhurmshme, nuk është si një erë, nuk është si një zjarr, nuk është si një tërmet, por është një zë i qetë por shumë i dallueshëm dhe që e bën një zemër të rrahë. Eshtë një djegie e qetë përbrenda, që ky është ungjilli i rivendosur i Jezu Krishtit, me të gjithë doktrinën, priftërinë dhe besëlidhjet e tij që kishin humbur gjatë shumë shekujve të errësirës dhe pështjellimit. Po, është një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh, që dëshmojnë për mrekullinë e rivendosjes.

Është një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh, që i motivon miliona anëtarë të Kishës të pasqyrojnë jetën e Jezusit në fjalë, vepra dhe shërbim. Është një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh, që motivon mijëra çifte që kanë dalë në pension të shërbejnë misione për 18 muaj ose më shumë. Ata lënë mënjanë rehatitë e jetës për të shkuar nëpër botë për t'u shërbyer të tjerëve me shpenzimet e tyre dhe me atë që disa do ta konsideronin sakrificë materiale, shpesh duke shërbyer në vende të largëta të botës ku një dush i nxehtë dhe një krevat i rehatshëm janë lukse të cilat kanë mbetur vetëm në kujtesën e tyre.

Është një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh, që i bën qindra mijëra djem dhe vajza të reja të lënë profesione premtuese, të shtyjnë mënjanë edukimin e tyre (ndonjëherë duke lënë bursa atletike dhe bursa të tjera), ose të shtyjnë romanticizmin për t'i shërbyer Zotit-—dhe e gjitha kjo me shpenzimet e tyre-— për të deklaruar Rivendosjen e ungjillit. Është një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh, që i jep të rinjve tanë dëshirën dhe kurajon të qëndrojnë për pastërtinë, ndershmërinë dhe parimin, madje ndonjëherë duke paguar çmimin e përqeshjes dhe përzënies. Është një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh, që e motivon dikë të mbajë me gëzim urdhërimet e Perëndisë dhe të ndajë barrat me ata me më pak fat. Po, ka fuqi në një zë të qetë e të ulët dhe në një zemër që rreh.

Alma kishte mënyrën e tij për të pyetur rreth gjëndjes shpirtërore të zemrave tona. Ai pyet: “A keni lindur shpirtërisht nëpërmjet Perëndisë7” Dhe pastaj: “A keni marrë shëmbëlltyrën e tij në pamjen tuaj27 A e keni provuar këtë ndryshim të madh në zemrat tuajat” (Alma 5:14: theksimi i shtuar). Me fjalë të tjera, a po rreh zemra juaj me një dëshmi të Jezu Krishtit2

A do të më lejoni t'ju them vetëm tre gjëra nga shumë që e bëjnë zemrën time të rrahë” Në rradhë të parë, zemra ime rreh nga njohuria që Jezu Krishti është Shpëtimtari im personal dhe që dashuria e Tij për mua ishte e mjaftueshme që Ai të vuante dhimbje të paimagjinueshme dhe madje vdekje. Zemra ime rreh kur në vetminë e mendimeve të mia të thella unë kuptoj që mund të pastrohem, purifikohem dhe shëlbehem nëpërmjet gjakut të Jezu Krishtit. Zemra ime rreh kur unë sjell ndër mend çmimin që u pagua---vuajtjen e Tij për të më shpëtuar mua nga një vuajtje e tillë personale për mëkatet dhe shkeljet e mia.

Së dyti, zemra ime rreh me njohurinë që një djalë i ri, vetëm 14 vjeç, shkoi në një korije me pemë dhe nëpërmjet një lutjeje të thjeshtë dhe të përulur, qiejt u hapën, Perëndia dhe Krishti

13

u shfaqën dhe engjëjt zbritën. Dhe kështu, plotësia e ungjillit të Jezu Krishtit u rivendos me të gjithë priftërinë, besëlidhjet dhe pastërtinë e doktrinës së tij. Zemra ime rreh kur unë mendoj rreth asaj që ky djalë profet duroi për të sjellë plotësinë e ungjillit të rivendosur. Ndërsa engjëj qiellorë po zbrisnin, engjëjt e Satanit ishin gjithashtu në punë. Përndjekjet filluan dhe ashtu si ndodhi me profetët e vjetër, jeta e Jozefit mbaroi në martirizimin e tij. Ndër të gjitha provat dhe përndjekjet e tij, profeti i ri qëndroi i vendosur dhe i palëkundur.

Për shkak të Profetit Jozef Smith, unë i kuptoj më mirë përmasat e Shlyerjes së Krishtit. Për shkak të Profetit Jozef, unë e kuptoj më mirë domethënien e Kopshtit të Gjetsemanit-—një vend vuajtjesh të mëdha ndërsa Krishti mori përsipër vuajtjet tona personale jo vetëm për mëkatet tona, por gjithashtu për dhimbjet, dobësitë, mundimet dhe tragjeditë. Unë e kuptoj natyrën e pafundme dhe të përjetëshme të flijimit të Tij të madh dhe të fundit. Unë e kuptoj më mirë dashurinë që Shpëtimtari ynë tregoi në veprën shlyese të Tij të fundit. Për shkak të Jozef Smithit, dashuria dhe mirënjohja ime për Shpëtimtarin është rritur dhe adhurimi im është bërë më kuptimplotë. Ndër shumë himne në librin tonë të himneve të shkruara nga VV. VV. Phelps është kënga e njohur me fjalët “Lavdi njeriut që me Jehovën folil” (“Lavdi Njeriut,” Himne dhe Këngë të Fëmijëve, £. 50). Zemra ime rreh ndërsa e këndoj atë këngë.

Po, sepse ne këndojmë me entuziazëm dhe kënaqësi: “Lavdi njeriut që me Jehovën foli,'' ne këndojmë rreth Shpëtimtarit me edhe më shumë nderim, emocion dhe mirënjohje me fjalët: “Kaq shum” t'kujdeset për mua, o ç'mrekullil Aq shum” sa u bë flil Për mua ç'mrekulli, Zot 0 ç'mrekullil” (“Qëndroj Plot Habi,” Himne dhe Këngë të Fëmijëve, t. 22). Zemra ime rreh për shkak të ndriçimit që Profeti Jozef Smith i solli jetës sime në lidhje me ndikimin personal të Shlyerjes së Shpëtimtarit tim.

Së treti, zemra ime rreh ndërsa studioj dhe meditoj shkrimet e shenjta në Librin e Mormonit, i cili plotëson Biblën dhe dëshmon më tej për hyjninë e Jezu Krishtit si Biri i Perëndisë, Shëlbyesi dhe Shpëtimtari i botës. Për shkak të këtij shoqëruesi të shenjtë të Biblës, kuptimi im për doktrinën e Krishtit është zgjeruar, kështu për shumë nga pyetjet e lëna pa përgjigjje në Bibël unë marr shpjegim plotësisht të kënaqshëm. Libri i Mormonit ofron evidencë të prekshme që Jozefi është një profet i Perëndisë, Krishti me të vërtetë iu shfaq atij, dhe ungjilli është rivendosur në pastërtinë dhe plotësinë e tij. Zemra ime rreh vetëm kur mendoj për mrekullinë e ekzistencës së Librit të Mormonit---punës së vështirë për të gdhendur në fletë metali, ruajtjen e tij të kujdesshme ndër shekuj nga të zgjedhurit e Perëndisë dhe përkthimin e mrekullueshëm. Me të vërtetë i përshtatet përkufizimit të përkryer të shkrimit të shenjtë. Për shkak të dashurisë së mrekullueshme të Perëndisë për ne, Ai siguroi këtë provë të cilën ne mund ta prekim, ta ekzaminojmë, ta studiojmë dhe madje mund ta vëmë në provë. Por, më e rëndësishmja, Perëndia më do mua mjaftueshëm sa të më japë mua dhe çdokuit tjetër i cili kërkon me sinqeritet një zbulesë personale të vërtetësisë së Librit të Mormonit---provën e prekshme të Rivendosjes dhe që Jozef Smithi ishte një profet i vërtetë.

Duke folur për këtë njohuri të shenjtë, profeti i Librit të Mormonit Alma dëshmon, citoi: “A nuk mendoni se këto gjëra i di edhe unë vetë2 Vini re, unë ju dëshmoj se e di që këto gjëra, për të cilat unë kam folur, janë të vërteta. Dhe si mendoni që unë di për sigurinë e tyre2 Vini re, unë po ju them se ato m”u bënë të njohura nga Shpiri i Shenjtë i Perëndisë. Vini re, unë kam agjëruar dhe jam lutur për shumë ditë, që t'i di këto gjëra vetë. Dhe tani, unë vetë e di se ato janë

14

të vërteta: pasi Zoti Perëndi m'i ka njoftuar nëpërmjet Shpirtit të tij të Shenjtë: dhe ky është shpirti i zbulesës që është tek unë,” mbaroi citimin (Alma 5:45--46).

Si Alma në kohët e vjetra, seicili nga ne, si anëtarë ashtu dhe kërkues të sinqertë, mund të dimë me siguri që këto gjëra janë të vërteta. Është privilegji ynë i madh të dimë. Është më shumë se një privilegj: është përgjegjësia jonë të dimë. Është humbja jonë e madhe to mos dimë kur një privilegj kaq i madh është dhënë. Zoti ka thënë: “trokitni dhe do t'ju çelet” (Mateu 7:7). Profeti i Librit të Mormonit Jakobi thotë: 'Jejanij me synim të plotë të zemrës” (Jakobi 6:5). Ne nuk kemi nevojë të mbështetemi tek intelekti ose shqisat fizike. Ne studiojmë, ne lutemi dhe, si Alma i kohërave të vjetra, ne madje mund të agjërojmë, dhe pastaj vijnë një zë i qetë e i ulët dhe një zemër që rreh. Imagjinoni një zbulesë personale nga Perëndia që këto gjëra janë të vërteta. Ky mendim e bën zemrën time të rrahë. Në emrin e Jezu Krishtit, amen.

Tërë Bijtë e Tu do të Mësohen Koloin K. Menlove Presidente e Përgjithshme e Fillores

Fatkeqësitë e kohëve të fundit që kanë ndodhur nëpër botë, na kanë prekur zemrat. Fëmijët që vuajnë, të cilët janë viktima të pafajshme, na brengosin veçanërisht. Kemi parë fëmijë që kanë mbetur pa familjarë që t'i sigurojnë të mira materiale, t'i mbrojnë dhe t'i duan. Zemrat tona dëshirojnë të jenë pranë tyre dhe t'i ndihmojnë në njëfarë mënyre, në çfarëdo mënyre që do t'u lehtësonte vuajtjen dhe do të sillte shpresë në jetën e tyre. Ne jemi mirënjohës për mundësitë që kemi për të dhënë ndihmë. Ne nxitemi nga përpjekjet e shumë njerëzve që po i ndihmojnë këta fëmijë.

Megjithatë, nuk na duhet të shohim shumë larg për të gjetur fëmijë që jetojnë në rrethana të ndryshme, por sfiduese. Pa e kuptuar, ne mund të mos shohim fëmijët që janë fare pranë nesh. A jemi vërtetë të ndërgjegjshëm për mjedisin e rrezikshëm që rrethon vetë fëmijët tanë2 Ne zakonisht mund të përcaktojmë në se plotësohen nevojat e tyre fizike, por ç'mund të themi për nevojat e tyre shpirtërore2 A e njohin ata dritën dhe paqen e ungjillit të Jezu Krishtit2 Shkrimet e shenjta na mësojnë: “Të gjithë fëmijët e tu do të mësohen nga Zoti, dhe e madhe do të jetë paqja e fëmijëve të tu.”

Fëmijët kanë nevojë për paqen që vjen nga dija se ata kanë një Atë të dashur Qiellor, i cili dërgoi Birin e Tij, Jezu Krishtin, për të sjellë dritë dhe shpresë në botë. Na takon ne, të rriturve t'i drejtojmë fëmijët drejt asaj paqeje dhe drite.

Gjendja e vështirë shpirtërore e disa fëmijëve në botë sot, paraqitet në një pikturë të artistit danez Karl Bloh. Piktura ilustron shumë bukur një tregim të shkrimit të shenjtë që gjendet tek Gjoni, kapitulli 5. Krishti, shëruesi dhe ngushëlluesi, është në qendër të pikturës. Ai poi heq mbulesën një burri që kishte paaftësi që nga lindja. Ky burrë po priste mrekullinë e shërimit në pellgun e Betesdas, por nuk kishte njeri që ta ndihmonte. Ndërsa ai pret, duke shpresuar për një mrekulli, Krishti qëndron në prani të tij me fuqinë për ta shëruar.

15

Piktura ka disa personazhe në sfond, asnjë prej tyre nuk sheh drejtpërsëdrejti Krishtin. Zoti është në mes tyre, por vetëm një njeri e sheh Atë si të tillë. Gjithë të tjerët duket se po vazhdojnë të merren me punët e tyre të përditëshme, të pavëmendshëm ndaj fuqisë së madhe të Jezusit dhe mrekullisë që po ndodh në prani të tyre. Një fëmijë i vogël e një grua, ndoshta nëna e tij, janë para Jezusit, por përsëri, si të tjerët, sytë e tyre janë drejtuar diku tjetër. Pikërisht kur prania e Shpëtimtarit është aq pranë, kjo grua nuk arrin ta drejtojë fëmijën drejt Shpëtimtarit. Unë mendohem, a është e mundur vallë që edhe ne të kemi humbur këtë mundësi për të ardhur tek Krishti” A mos vallë përvojat e jetës po na tërheqin vëmendjen dhe po e kufizojnë këndvështrimin tonë shpirtëror, sa që ne nuk po përqendrohemi në atë që është më e rëndësishmja” Unë pyes veten, a po i humbasim edhe ne mundësitë për të mësuar nga Zoti dhe për të ndjerë dashurinë e Tij2 Dhe a poi humbasim mundësitë për të ndarë me të tjerët, veçanërisht me fëmijët, atë që është më i rëndësishmi, ungjillin e Jezu Krishtit7 Ne të gjithë kemi parë fëmijë dhe të rinj, që rrinë mes turmave të hutuar dhe me dëshirën për të ditur se cila është gjëja më e rëndësishme.

Unë gati e dëgjoj këtë fëmijë dhe fëmijë të tjerë të thërrasin fjalët që shumë prej nesh i kanë kënduar: “Mësom” t'Ec” në Drit.”” I kujtoni fjalët: “Mësom” t'ec” në drit'n e dashuris” Tij, mësom” t'i lutem Atit të shtrenjt”, mësom” t'vërtetën që unë ta di, mësom,' mësom” të eci në drit. 7992

A po i mësojmë fëmijët tanë të njohin, të ndjejnë dhe të kënaqen me bukurinë, fuqinë dhe mrekullitë e ungjillit të Jezu Krishtit” Presidenti Gordon B.Hinkli na ka këshilluar: “Le t'i ushqejmë fëmijët tanë në lidhje me Atë që ne e quajmë Zoti Jezu Krisht. Le t'i mësojmë fëmijëve tanë parimet e mëdha shpëtuese të ungjillit.” Fëmijët kanë nevojë ta dinë se besimi në Shpëtimtarin dhe ndjekja e shembullit të Tij, do t'i ndihmojë të kenë paqe në këtë botë të trazuar.

Si i mësojmë fëmijët tanë” Ne mund të ndjekim shembullin e Shpëtimtarit. Në Librin e Mormonit lexojmë për shfaqjen e Shpëtimtarit të ringjallur tek ata që ishin në Hemisferën Perëndimore. Ndërsa po mësonte popullin e Tij, Ai i mblodhi fëmijët rreth vetes. U gjunjëzua dhe u lut, me fëmijët dhe për ta. Ai i bekoi fëmijët një e nga një. Ai ndjeu gëzimin e pranisë së tyre dhe hapi qiejt që fëmijët të mund të mësoheshin nga lart.

Kur i përfshini fëmijët në tryezën e ngrënies në familje, kur i aktivizoni ata në studimin e përditshëm familjar të shkrimeve të shenjta dhe në mbrëmjet familjare, atëherë po ndiqni shembullin e Shpëtimtarit. Ndërsa e bëni këtë, bëni të mundur që ata ta dinë se e gjithë familja juaj po përpiqet të mbajë urdhërimet dhe të jetë e denjë për të qenë një familje e përjetëshme. Pikërisht në këto çaste familjare, vetëm për vetëm me ta, Shpirti mund të na nxisë të bëjmë tamam pyetjen e duhur ose të themi tamam gjënë e duhur që do t'i ndihmojë fëmijët tanë të njohin dhe të ndjejnë dritën e Zotit. Në qoftë se i shfrytëzojmë këto mundësi, Shpirti do të na udhëheqë.

Ne kemi mes nesh fëmijë të mrekullueshëm e të talentuar. Ata po presin që ne t'i

mësojmë për Shpëtimtarin dhe si ta ndjekin Atë me besim. Ne mund t'i ndihmojmë ata të gjejnë paqe në këtë jetë dhe në jetën që do të vijë.

16

Fëmijët kanë nevojë të provojnë Dritën e Krishtit që të mund të zgjedhin Dritën dhe t'i bëjnë ballë errësirës. Moisiu pati një përvojë mrekullie kur u shpërfytyrua dhe e pa Perëndinë me sytë shpirtërorë. Pasi Moisiu u mësua nga Perëndia dhe pa lavdinë e veprën e Tij, Satani erdhi tek Moisiu me errësirë dhe pështjellim. Meqenëse Moisiu e kishte provuar dritën dhe lavdinë e Perëndisë, ai mund ta dallonte ndryshimin. Ai i bëri ballë me guxim Satanit, duke thënë: “Kush je ti” Sepse vër re, unë jam një bir i Perëndisë.”

Fëmijët kanë nevojë të mbushen me dritën e ungjillit, kështu që kur të vijë tundimi ata të mund të thonë: “Unë e di se kush jam. Unë jam një bir i Perëndisë. Unë e di se ç'duhet të bëj. Unë duhet të pagëzohem, të marr Frymën e Shenjtë dhe të mbaj urdhërimet.” Pastaj fëmijët mund të thonë: “Unë e di se kush mund të bëhem. Unë mund të bëhem një e re e drejtë” ose “Unë mund të bëhem një i ri i drejtë dhe të marr priftërinë.” Fëmijët e mbushur me këtë dije dhe dritë mund të marrin vendimin të flakin errësirën dhe të kthehen tek drita dhe paqja e ungjillit.

Fëmijët që e kanë të rrënjosur në zemër ungjillin, e njohin dorën e Zotit në jetën e tyre. Fëmijët mund të dinë më shumë nga sa mendojmë ne se ata dinë dhe mund të bëjnë më shumë nga sa mendojmë ne ndonjëherë. Unë kam mësuar se fëmijët janë të prirur të besojnë. Ata nuk dyshojnë. Samanta, 11 vjeçe, tha: “Unë e di që ungjilli është i vërtetë, sepse unë mund ta ndjej këtë.” Benjamini tre vjeçar tha: “Unë e di se Ati Qiellor i dëgjon dhe i përgjigjet lutjeve të mia, sepse Ai më do.” Fëmijët që kanë dritën e ungjillit thonë: “Unë e di se Fryma e Shenjtë e drejton jetën time, sepse unë ndjehem i lumtur kur zgjedh të ndjek nxitjet e tij.” Semi po fillon të kuptojë ndjenjat që vijnë nga Fryma e Shenjtë. Kur nëna e tij e pyeti: “Kush është Fryma e Shenjtë)” ai tha: “Është një ndjenjë e ngrohtë brenda meje.” Semi gjithashtu e kuptoi se kur vëllai i tij i vogël dy javësh ishte i sëmurë, ishte Fryma e Shenjtë që e nxiti të lutej për ndihmën e Zotit. A mund të ndjeni paqen e këtyre fëmijëve”

Të mësosh fëmijët kërkon më shumë se dëshirë. Kërkon zell nga ana jonë. Më sipër përmenda një këngë: “Mësom” t'Ec” në Drit,'” të shkruar nga motra Klara Mekmaster. Motra Mekmaster më tregoi se, kur shërbente në këshillin e përgjithshëm të Fillores, ajo mori detyrën të shkruante një këngë mbi mësimdhënien për fëmijët. Ajo mendonte se kjo ishte një detyrë mjaft frikësuese dhe u lut që të dinte se si të fillonte e si ta kryente këtë detyrë.

Pas shumë përpjekjesh, ajo e paraqiti punën e saj, por thjesht që t'i thoshin se ende nuk ishte siç duhet. Asaj nuk i thanë se çfarë të ndryshonte, vetëm të vazhdonte përpjekjet derisa të ishte siç duhej. Ajo ishte e raskapitur shpirtërisht ngaqë nuk e dinte si të vepronte. Ajo përsëri kërkoi udhëheqje nga Zoti, bëri ndryshime dhe paraqiti një version tjetër. Ky proces vazhdoi tre herë derisa, më në fund, i thanë se ishte e përkryer dhe se nuk kishte nevojë të ndryshonte ndonjë gjë.

Edhe pse shumë herë motra Mekmaster donte të hiqte dorë, ajo punoi me zell për atë që i kishin kërkuar të bënte dhe që ajo shpresonte se do të bekonte jetën e fëmijëve. Muzika e saj e frymëzuar këndohet nga të rritur e fëmijë në shumë vende dhe në shumë gjuhë. Kjo këngë përfaqëson dëshirën e zemrës time, që të gjithë fëmijët e Perëndisë të mësojnë të ecin në dritën e ungjillit të Jezu Krishtit. Kjo këngë fillon me një lutje të një fëmije: “Mësom” t'ec”' në drit'” dhe

, ,395

mbyllet me një zotim: “Me g”zim, me g”zim në dritë do shkojm”.

17

Do të na duhen kohë dhe përpjekje për të mësuar fëmijët, por nuk duhet të shpërqendrohemi ose të heqim dorë. Fëmijët tanë kanë kaq shumë nevojë për plotësimin e premtimit: “dhe e madhe do të jetë paqja e fëmijëve të tu.” Asnjë fëmijë le të mos pyes veten nëse Ati Qiellor dhe Jezu Krishti e do. Le ta dinë të gjithë fëmijët se kush janë, çfarë duhet të bëjnë dhe kush mund të bëhen.

Unë jam mirënjohëse për të gjithë ata që u qëndrojnë pranë fëmijëve, që i duan dhe i mësojnë ata, pavarësisht nga rrethanat e tyre tokësore, që ata të mund të ndjejnë paqe në dritën e ungjillit dhe të marrin premtimet e Zotit.

Unë do të doja t'u flisja veçanërisht fëmijëve në mbarë botën. Unë kam takuar disa prej jush këtu (në SHBA) dhe disa prej jush në vende të largëta si Afrika, Filipinet, Korea dhe kohët e fundit, në Ukrainë dhe në Rusi. Kam vizituar klasat e Fillores e madje edhe spitalet e fëmijëve. Unë shpresoj ta dini se sa shumë ju duan familja juaj, mësuesit tuaj të Fillores dhe, më e rëndësishmja, Ati juaj Qiellor dhe Jezu Krishti. Jetoni që gjithmonë të jeni të denjë për privilegjet dhe bekimet që keni dhe do të merrni. Standardet që mbani në veshjen, fjalorin dhe sjelljen tuaj janë shenja të jashtme të zotimit tuaj të brendshëm për të zbatuar planin e Atit Qiellor për ju.

Ndikimi juaj mbi mua është më i madh nga sa mund të mendoni. Faleminderit për gëzimin dhe shpresën që sillni në zemrën time e në zemrat e udhëheqësve tuaj të Fillores dhe veçanërisht në zemrat e prindërve tuaj. Ju lutem kujtohuni t'i shprehni falenderimet tuaja atyre që ju duan dhe ju mësojnë. Unë e di dhe unë dua që edhe ju ta dini, se ju jeni fëmijë të Perëndisë, Ati Qiellor ju do dhe ju mund t'i luteni Atij kudo e kurdoherë. Përpiquni të kujtoni e të ndiqni gjithmonë Jezu Krishtin dhe kjo do të sjellë dritë dhe shpresë në jetën tuaj dhe do t'ju japë shpresë për përjetësinë. Për këtë unë dëshmoj, në emrin e Jezu Krishtit, amen.

Shënime

1 SNefin22: 113:

2. Himne dhe Këngë të Fëmijëve, £.66.

3. Pago Pago, American Samoa, takim me anëtarë 13 tetor 1997: ose Church Nevys, 4 shtator 1999, f. 2.

4. Shih Moisiu 1:13.

5. Himne dhe Këngë të Fëmijëve, £.66.

6. 3 Nefi 22:13.

Tani Është Koha Për T'u Përgatitur Plaku Rasëll M. Nelson i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve

Vëllezërit dhe motrat e mia të dashur, që nga koha e konferencës sonë të përgjithshme të kaluar, gruaja ime e dashur për 59 vjet-—vdiq. Ndërsa unë isha në shtëpi në një ditë të shtune të rrallë pa ndonjë detyrë në Kishë, ne punuam së bashku. Ajo lau rrobat tona. Unë e ndihmova duke i mbajtur ato, palosur dhe duke i vënë në vendin e tyre. Pastaj ndërsa qëndronim ulur në

18

divan, duke u mbajtur për dore dhe duke shijuar një program në televizor, Dantzela ime e dashur iku paqësisht në përjetësi. Vdekja e saj erdhi befas dhe papritur. Vetëm katër ditë më parë, raporti i doktorit tonë gjatë një kontrolli të zakonshëm tregoi që analizat e saj laboratorike ishin të mira. Pasi përpjekjet e mia për ta sjellë në jetë nuk patën sukses, u trondita dhe më pushtuan ndjenja trishtimi. Shoqja ime më e ngushtë, një mama engjëll për 10 fëmijët tanë, gjyshe për 56 nipërit dhe mbesat tona, u mor nga ne.

Dantzel nuk ishte vetëm një shoqe që e donim dhe na donte. Ajo ishte një mësuese: Nga shembulli i saj fisnik, ajo na mësoi besim, virtyt, bindje dhe mëshirë. Ajo më mësoi mua si të dëgjoj dhe të dua. Për shkak të saj, unë i di të gjitha bekimet që mund t'i vijnë një bashkëshorti, babai dhe gjyshi.

Me mirënjohje të thellë, unë vlerësoj dashurinë e jashtëzakonshme nga miq të dashur nga e gjithë bota. Letra, telefonata, kartolina dhe mesazhe të tjera të panumurta na janë dërguar. Të gjitha nderimet shprehën admirim të dashur për të dhe simpati për ne, të cilët ajo la mbrapa. Ato mesazhe erdhën në një numër kaq të madh sa që ne, me keqardhje, nuk mund t'i përgjigjeshim të gjithave individualisht. Më lejoni t'ju falenderoj secilin dhe të gjithëve për mirësinë e madhe ndaj nesh. Shumë, shumë faleminderit. Fjalët tuaja kanë sjellë shumë ngushëllim gjatë kësaj kohe dhembjeje për familjen tonë. Ne me të vërtetë e duam të dashurën Dantzell Ne na mungon ajol

Nga ikja e saj e papritur ne mund të mësojmë një mësim shumë të rëndësishëm: Tashti është koha për t'u përgatitur dhe për të takuar Perëndinë. Nesër mund të jetë shumë vonë. Profetët gjatë epokave kështu kanë deklaruar: “Kjo jetë është koha për njerëzit që të përgatiten të takohen me Perëndinë. .... Mos e shtyni ditën e pendimit tuaj.”

NEVOJA PËR T'U PËRGATITUR TANI

Megjithatë, shumë e shtyjnë për më vonë.” Një profet na paralajmëron ne: “Ju nuk mund të thoni... se unë do të pendohem, se do të kthehem te Perëndia im. Jo, ju nuk do të mund ta thoni këtë: pasi i njëjti shpirt që zotëron trupat tuaj në kohën HË ju largoheni nga kjo jetë, i njëjti shpirt do të . . . zotërojë trupin tuaj në atë botë të përjetshme.” Një profet tjetër shton: “Ai që është i fëlliqur do të mbetet akoma i fëlliqur: dhe ai që është i drejtë do të mbetet akoma i drejtë.”

E madhe është njohuria që çfarëdo parimi inteligjence që ne fitojmë . . në këtë jetë, do të ngrihet me ne në ringjallje. në Nga Profeti Jozef Smith ne gjithashtu mësojmë që “Perëndia ka . një kohë ... të caktuar . . . kur Ai do të sjellë të gjithë subjektet e Tij, të cilët i janë bindur zërit të Tij dhei janë bindur urdhërimeve të Tij, në pushimin e Tij çelestial. Ky pushim” është me kaq përsosje dhe lavdi, saqë njeriu ka nevojë për një përgatitje përpara se ai mund, në përputhje me ligjet e asaj mbretërie, të hyjë në të dhe të shijojë bekimet e saj. . .. Perëndia i ka dhënë ligje të caktuara familjes njerëzore, të cilat, në qoftë se zbatohen, janë të mjaftueshme për t'i përgatitur ata të trashëgojnë këtë pushim. “7 Motra Nelson ishte kaq e përgatituri

Ai qëllim i lavdishëm duket shumë i largët në qoftë se dikush shkurajohet nga telashet dhe zymtia e botës. Mua më kujtohet kur një shok që po kalonte një ditë të vështirë shpalli, “Oh,

19

pse u linda)” Plani i Perëndisë i përgjigjet pyetjes së tij. Ne erdhëm në këtë jetë për të marrë një trup fizik. Ne mund të biem në dashuri dhe të martohemi. Ne mund të kemi fëmijë dhe të kalojmë provat e jetës tokësore. (Ju lutem më falni që përmenda fëmijët dhe provat e jetës në të njëjtën fjali. E kuptoj që ato janë të dyja pjesë të proçesit tonë të rritjes.) Kisha u rivendos-—toka u krijua---kështu që familjet të mund të vulosen në tempujt e shenjtë. Ndryshe, e gjithë toka do të “shkatërrohej.”

Ne erdhëm për t'u provuar dhe për të zgjedhur.” Zgjedhjet tona përcaktojnë fatin tonë. Ne jemi “të lirë të zgjedhim) lirinë dhe jetën e përjetshme, nëpërmjet Ndërmjetësit . . ., ose të zgjedhijm) robërinë dhe vdekjen.”'” Ata që zgjedhin rrugën e Zotit ka shumë mundësi që do të persekutohen.'' Por shpërblimi i tyre është i sigurt. Ata që qëndrojnë besnikë “do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë, . . . dhe gëzimi i tyre do të jetë i plotë përgjithnjë.”'” Motra Nelson e ka fituar atë shpërblim. Çfarë ngushëllimi më sjell kjo mua dhe familjes timel

Prova kalojnë si të pasurit ashtu edhe të varfrit. Vite më përpara, m”u kërkua t'i bëja një operacion një burri shumë të pasur. Një biopsi kirurgjikale konfirmoi që ai kishte një kancer të avancuar që ishte shpërndarë gjatë gjithë trupit të tij. Ndërsa unë ia thashë këtë, përgjigjja e tij e menjëhershme ishte që të mbështesha tek pasuria e tij. Ai do të shkonte kudo ose të bënte çdo gjë për ta kuruar gjëndjen e tij. Ai mendonte se mund ta kthente shëndetin me para. Por mbas pak kohe ai vdiq. Dikush pyeti: “Sa pasuri la ai”” Përgjigjja, patjetër që ishte: “Të gjithën”

Prioritetet e tij ishin vendosur mbi gjëra të botës. Shkalla e tij e suksesit ishte mbështetur mbi murin e gabuar. Unë mendoj për të kur lexoj këtë shkrim të shenjtë: “Por vini re, ditët tuaja të provës kanë kaluar: ju e keni shtyrë ditën e shpëtimit tuaj, derisa tani është .. . tepër vonë.”

Në një kontrast rrezatues, Motra Nelson u përgatit gjatë gjithë jetës për kohën kur ajo do të kthehej tek Perëndia. Ajo e jetoi çdo ditë sikur të ishte dita e saj e fundit. Ajo e shijoi çdo orë, duke e ditur që koha në tokë është e çmueshme.

Disa njerëz jetojnë sikur të mos kishte ditë gjykimi. Të tjerët e çojnë dëm kohën e sotme me një frikë për të nesërmen, që të paaftëson ose me një preokupim paralizues mbi gabimet e së djeshmes. Secili nga ne mund t'i vërë mirë veshin fjalëve të një poeti, të vendosura në një orë diellore: E

Hija që bën treguesi im

Ndan të ardhmen nga e kaluara:

Përpara saj, fle ora e palindur,

Në errësirë dhe që nuk është në dorën tënde: Mbrapa vijës së hijes,

Ora e humbur, e cila nuk është më e jotja. Vetëm një orë është në duart e tua,-— TASHTI-ja mbi të cilën qëndron hija.“

SI TË PËRGATITEMI2

20

Tashti është koha. Por si të përgatitemi” Filloni me pendimini Shkrimi i shenjtë shpall: “Në qoftë se jeni përpjekur të bëni të liga në ditët e provës suaj, atëherë ju do të gjendeni të papastër para fronit të gjykimit të Perëndisë: .. . asgjë e papastër nuk mund të jetojë me Perëndinë.” Ai dha këtë rregull të thjeshtë: “Vetëm në qoftë se ju i përmbaheni ligjit tim, përndryshe ju nuk mund ta merrni këtë lavdi.”15

Tashti është koha për të treguar respekt dhe nderim për trupat tanë fizikë. Ai shërben si tabernakull për shpirtrat tanë për të gjithë përjetësinë. Dëshirat fizike duhet të kontrollohen nga vullneti i shpirtit. Ne duhet t'i mohojmë vetes çdo paperëndishmëri.” Ne duhet të “mohojmë çdo të ligë dhe të mbahemi pas çdo gjëje të mirë (dhe) .. . të jetojmë me çdo fjalë që del nga goja e Perëndisë.”

Për shkak të katastrofave të shpeshta dhe të frikshme në botë, disa njerëz dyshojnë për ekzistencën e Perëndisë. Por, në fakt, Ai po mundohet të na ndihmojë. Ai na dha këto fjalë: “Sa herë ju kam thirrur me anë të zërit të shërbëtorëve të mi, dhe me anë të shërbesës së engjëjve, dhe nëpërmjet zërit tim, dhe me anë të zërit të bubullimave, dhe ... stuhive, ... tërmeteve,... stuhive të mëdha breshëri,. . . zisë së bukës dhe shkatërrimeve të çdo lloji, .... dhe do t'ju shpëtoja me një shpëtim të përjetshëm, por ju nuk doniti””

Shpresa e Tij për ne është jeta e përjetshme. Ne kualifikohemi për të nëpërmjet bindjes ndaj besëlidhjeve dhe ordinancave të tempullit---për veten tonë, familjet dhe paraardhësit tanë. Ne nuk mund të përsosemi pa ata.” Ne nuk mund të shkojmë në prezencën e Perëndisë vetëm duke e dëshiruar atë. Ne duhet t'u bindemi ligjeve mbi të cilat ato bekime janë bazuar.” Plani i Perëndisë është i drejtë. Edhe ata “të cilët kanë vdekur pa një njohuri të këtij ungjilli, të cilët do ta kishin marrë atë nëqoftë se do t'ju lejohej të jetonin në tokë, do të jenë trashëgimtarë të mbretërisë qiellore të Perëndisë.” Plani i Tij është gjithashtu i mëshirshëm. Ai “do të gjykojë të gjithë njerëzit sipas punëve të tyre, sipas dëshirës së zemrave të tyre.”—

Tashti është koha t'i vendosim emrat tanë me ata të njerëzve të Perëndisë. Këtë e bëjmë duke paguar të dhjetën. Ai i kërkon njerëzve të Tij të paguajnë të dhjetën për t'i bekuar ata.“ Motra Nelson ia mësoi këtë gjithmonë familjes sonë.

Tashti është koha t'i bashkojmë qëllimet tona me ato të Perëndisë. Puna dhe lavdia e Tij— -“për t'i sjellë pavdeksinë dhe jetën e përjetshme njeriut” ---mund të bëhen tonat. Për martesën në tempull Shpëtimtari shpalli: “Në qoftë se një njeri martohet me një grua nëpërmjet fjalës sime, e cila është ligji im, dhe nëpërmjet besëlidhjes së re dhe të përjetshme, ... . Jata) do të trashëgojnë frone, mbretëri, principata dhe fuqi, sundime, . ... ekzaltim dhe lavdi në të gjitha gjërat.” Ne

duhet të ndjekim shembullin e Zotit, të duam siç deshi Ai, të lutemi si Ai, dhe të durojmë deri në fund si Ai.“ RËNDËSIA E VDEKJES NË PLANIN E PËRJETSHËM TË PERËNDISË

Vdekja është një përbërës i nevojshëm i ekzistencës sonë të përjetshme. Asnjë njeri nuk e di se kur do të vijë, por është themelore për planin e madh të lumturisë së Perëndisë.” Falë

Shlyerjes së Zotit, në fund, ringjallja është një realitet, dhe jeta e përjetshme është një mundësi për të gjithë njerëzimin... Ajo mundësi bëhet një realitet ndërsa ne i bindemi ligjit të Perëndisë.

21

Ai tha: “Në qoftë se nuk zbatoni urdhërimet e mia . . . ju nuk do të hyni në asnjë mënyrë në mbretërinë e qiellit.'5' Një ditë ne do të gjykohemi nga Zoti” dhe do të shkojmë në banesën tonë të përgatitur në shtëpinë qiellore të Atit tonë.“ Lavdia çelestiale pret ata që kanë qenë besnikë ndaj urdhërimeve të mira të Perëndisë.“

Vëllezër dhe motra, ne jetojmë për të vdekur dhe ne vdesim për të jetuar--- në një sferë tjetër. Në qoftë se jemi të përgatitur mirë, vdekja nuk sjell terror. Nga një këndvështrim i përjetshëm, vdekja vjen para kohe vetëm për ata të cilët janë të papërgatitur të takojnë Perëndinë.

Tashti është koha për t'u përgatitur. Pastaj, kur vdekja të vijë, ne mund të shkojmë drejt lavdisë çelestiale që Ati Qiellor ka përgatitur për fëmijët e Tij besnikë. Por deri atëherë, për të dashurit në trishtim të lënë mbrapa---si familja ime dhe unë---gjembi i vdekjes lehtësohet nga një besim i vendosur në Krisht, një ndriçim i përkryer i shpresës, një dashuri për Perëndinë e të gjithë njerëzit dhe një dëshirë e thellë për t'u shërbyer atyre.” Ai besim, ajo shpresë, ajo dashuri do të na kualifikojë ne të vijmë në praninë e shenjtë të Perëndisë dhe me bashkortet(ët) dhe familjet tona të përjetshme, të jetojmë me Të përgjithnjë. Për këtë unë dëshmoj, në emrin e Jezu Krishtit, amen.

SHËNIME

1. Alma 34:32--33: shih gjithashtu 13:27.

2. Shkrimi na këshillon secilin nga ne “mos ngurtësoni më zemrat tuaja: pasi vini re, tani është koha dhe dita e shpëtimit tuaj, dhe prandaj, në qoftë se ju do të pendoheni ..., plani i madhi shëlbimit do të realizohet menjëherë për ju” (Alma 34:31).

3. Alma 34:34: theksimi i shtuar.

4. Mormoni 9:14: shih gjithashtu 2 Nephi 9:15--16, DeB 88:27—32, 34—35: DeB 130:2.

5. Shih DeB 130:18.

6. Në Dhjatën e Re, termi pushim është përkthyer nga emri femëror grek, katapausis, e cila do të thotë “gjëndja e bekuar në të cilën jeton Perëndia.” Kështu, pushim nënkupton edhe një element lavdie.

7. Teachings of the Prophet Joseph Smith, sel. Joseph Fielding Smith (1976), 54. (Mësimet e Profetit Jozef Smith, pëzgjedhje)

8. Shih DeB 2:1--3: 138:48: Joseph Smith-—Historia 1:39.

9. Shih DeB 98:12: 2 Nefi 9:27: Abrahami 3:24--26.

10. 2 Nefi 2:27.

11. Shih 2 Timoteut 3:12.

12. 2 Nefi 9:18.

13. Helamani 13:38.

14. Henry Van Dyke, Mars 1904. Ora diellore dhe poema të ekspozuara në Kolegjin e VVells-it, Aurora, Nju Jork.

15. 1 Nefi 10:21.

16. Shih DeB 132:21: shih gjithashtu 88:36--39.

17. Shih 2 Nefi 2:21: Mormoni 9:28: Moroni 10:32. 18. Shih DeB 98:11.

22

19. Shih DeB 43:25.

20. Shih DeB 128:15, 18.

21. Shih DeB 130:20--21.

22. Shih DeB 137:7.

23. Shih DeB 137: 9.

24. Shih Malakia 3:10, 3 Nefi 24:10. E dhjeta, gjithashtu, i përgatit njerëzit kundra një dite hakmarrjeje dhe djegieje të ardhshme (shih DeB 85:3).

25. Shih Spencer J. Condie, Russell M. Nelson, Father-—Surgeon---Apostle, (Deseret Book Co.) 2003, 104.

26. Shih Moisiu 1:39: shih gjithashtu 6:59: Përkthimi i Jozef Smithit, Zanafilla 6:62.

27. Shih DeB 132:19: shih gjithashtu DeB 75:5: 101:65.

28. Shih 2 Nefi 33:4: 3 Nefi 15:95: 27:21--22: DeB 14:7.

29. Shih Alma 42:8--9.

30. Shih 1 Korintasve 15:50--54, 1 Gjonit 5:11, 20, Alma 1:4: 12:25: Mormoni 9:13, DeB 46:14: 76:40--42, 50--59: 133:62.

31. 3 Nefi 12:20.

32. Shih 1 Nefi 10:20: 2 Nefi 9:41--46: Alma 12:27.

33. Shih Gjoni 14:2: DeB 98:18.

34. Shih DeB 78:75: 131:1--3.

35. Shih 2 Nefi 31:20: Mosia 16:7--8: Moroni 7:38--48.

Të Vërteta të Qëndrueshme për Kohë të Ndryshueshme Presidenti Tomas S. Monson Këshilltar i Parë në Presidencinë e Parë

Të dashur vëllezërit e motrat e mia, ju që jeni të pranishëm këtu, dhe ju që jeni mbledhur anembanë botës, unë kërkoj lutjet dhe besimin tuaj ndërsa i përgjigjem detyrës dhe privilegjit për t'ju folur sot.

Po e nis duke ju shprehur përgëzime të gjithëve. Në këtë botë sfiduese, të rinjtë e Kishës janë më të mirë se kurrë më parë. Besimi, shërbimi dhe veprat e anëtarëve tanë meritojnë të lavdërohen. Ne jemi një popull që lutemi, një popull plot besim, duke u përpjekur gjithmonë të jemi të ndershëm dhe të sjellshëm. Ne kujdesemi për njëri-tjetrin. Përpiqemi t'u tregojmë dashuri fqinjëve tanë. i

Megjithatë, që të mos bëhemi të vetëkënaqur, më lejoni të citoj nga 2 Nefi në Librin e Mormonit.

“Në atë ditë (djalli)... do t'i përkundë në siguri trupore, që ata do të thonë: Gjithçka është mirë në Sion: po, Sioni lulëzon, gjithçka është mirë-—dhe kështu djalli gënjen shpirtrat e tyre.”'

Dikush ka thënë se pema e vetëkënaqësisë ka shumë degë dhe çdo pranverë çel më tepër gonxhe.

23

Ne nuk mund t'ia lejojmë vetes të jemi të vetëkënaqur. Jetojmë në kohë të vështira, shenjat janë kudo rreth nesh. Jemi tepër të vetëdijshëm për ndikimet negative në shoqërinë tonë që e ndjekin nga pas familjen tradicionale. Ndonjëherë televizioni dhe kinemaja portretizojnë heronj e heroina imorale të botës dhe përpiqen të ngrenë lart si modele për t'u ndjekur disa artistë e artiste, jetët e të cilëve mund të jenë çdo gjë përveçse shembullore. Pse duhet të ndjekim një udhërrëfyes të verbër7 Radiot gjëmojnë nga muzika denigruese me tekste të pamoralshme, ndjellje të rrezikshme dhe përshkrime të pothuajse çdo lloj të lige të imagjinueshme.

Si anëtarë të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, ne duhet t'u bëjmë ballë rreziqeve që na rrethojnë ne dhe familjet tona. Për të na ndihmuar në këtë vendim, po ofroj disa sugjerime, si edhe disa shembuj nga jeta ime.

Po e filloj me Mbrëmjen Familjare. Ne nuk mund ta lëmë pas dore këtë program të frymëzuar nga qielli. Mbrëmja familjare mund të sjellë rritjen shpirtërore të çdo anëtari të familjes, duke e ndihmuar atë t'i bëjë ballë tundimeve që gjenden kudo. Mësimet e mësuara në shtëpi janë ato që zgjasin për një kohë të gjatë. Ashtu siç ka thënë edhe Presidenti Gordon B. Hinkli dhe pararendësit e tij: “Shtëpia është baza e një jete të drejtë dhe asnjë instrument tjetër nuk mund ta zërë vendin e saj ose të plotësojë funksionet e saj thelbësore.”

Dr. Glen J. Doman, një shkrimtar i shquar dhe një autoritet në fushën e mjeksisë, shkroi: “Fëmija i porsalindur është pothuajse një kopje ekzakte e një kompjuteri të ri, bosh, megjithëse superior ndaj një kompjuteri të tillë në pothuajse çdo aspekt... Ajo që futet në mendjen) e fëmijës gjatë tetë viteve të parë të jetës është aty ndoshta për të mos u larguar më. Në qoftë se fusni informacion të gabuar në Jmendjen) e tij gjatë kësaj periudhe, do të jetë jashtëzakonisht e vështirë për ta fshirë.” Ai shtoi: “Mosha më perceptuese në jetën e njeriut është nga mosha dy deri në tre vjeç.”

Më pëlqen ky mendim: “Mendja është një dollap dhe ti mbush raftet e tij.” Le të sigurohemi që raftet e dollapit tonë dhe ato të anëtarëve të familjes tonë, të jenë të mbushura me gjëra që i sjellin siguri shpirtërave tanë për të na bërë të mundur të kthehemi tek Ati Ynë Qiellor. Të tilla rafte mund të mbushen fare mirë me mësimet e ungjillit, besim, lutje, dashuri, shërbim, bindje, shembull dhe mirësi. th

Tani, do të flas rreth borxhit. Kjo është një kohë borxhesh, një ditë kur ofertat e shumta të kartave të kreditit gjenden në kutitë tona postare çdo javë. Në përgjithësi ato ofrojnë përqindje të ulta interesi, gjë që mund të mundësohet për një periudhë të shkurtër: por ajo që ne zakonisht nuk e kuptojmë, është se pas kësaj periudhe, përqindjet rriten në mënyrë dramatike. Po ndaj me ju një thënie nga Presidenti J. Ruben Klark, i Riu, i cili shumë kohë më parë ishte anëtar i Presidencisë së Parë. E vërteta e kësaj thënieje është e pavdekshme. Ai tha: “Është praktika e jetës sonë financiare dhe ekonomike në mbarë botën që për paratë e marra hua të paguhet interes... Interesi nuk fle kurrë, as nuk sëmuret, as nuk vdes: nuk shkon kurrë në spital: ai punon të dielave dhe ditët e festave, nuk shkon kurrë me pushime: nuk viziton e as nuk udhëton kurrë: nuk argëtohet: kurrë nuk i bie shkurtimi në punë as nuk përjashtohet nga puna: nuk punon kurrë me orë të shkurtuara... Kur je në borxh, interesi bëhet shoku yt në çdo minutë të ditës e natës: nuk mund ta evitosh as t'i shmangesh: nuk mund ta përzesh: ai nuk dëgjon asnjë lutje, kërkesë, apo urdhër,

24

dhe sa herë që ti ia pengon rrugën ose i del përpara, ose nuk arrin të plotësosh kërkesat e tij, atëherë ai të shtyp.”

Vëllezërit e motrat e mia, habitem me disa reklama që shikoj dhe dëgjoj që reklamojnë hua me kredi për blerje shtëpish. Ato janë thjesht një peng tjetër mbi shtëpinë. Nxitja për hua të tilla është hartuar për të na tunduar të marrim më shumë hua me qëllim që të kemi më shumë. Ajo që nuk përmendet kurrë është fakti se, sikur dikush të mos jetë në gjendje ta paguajë këtë pagesë “të dytë” të shtëpisë, rrezikon ta humbasë shtëpinë e tij.

Evitojeni filozofinë dhe justifikimin se lukset e së djeshmes janë bërë domosdoshmëri e të sotmes. Ato nuk janë domosdoshmëri deri sa ne vetë t'i bëjmë të tilla. Shumë nga çiftet e rinj sot duan ta fillojnë jetën me disa makina dhe me një shtëpi si ajo që mamaja dhe babai kanë punuar një jetë të tërë për ta blerë. Si pasojë, ata hyjnë në borxhe afat-gjata duke u bazuar në dy rrogat e tyre. Ndoshta tepër vonë ata do të zbulojnë se do të ndodhin ndryshime, gratë do bëhen me fëmijë, sëmundja do të prekë disa familje, puna mund të humbasë, mund të ndodhin fatkeqësi natyrore e situata të tjera dhe hipoteka, bazuar në të ardhurat e dy rrogave, nuk mund të paguhet më.

Është shumë e rëndësishme për ne që të jetojmë me aq sa të kemi mundësi.

Dhe tani e kam ndjerë të nevojshme se duhet t'u flas nënave, baballarëve, bijve dhe bijave.

Çdo nëne, çdo babai do t'u thosha-—jini dëgjues të mirë. Sot komunikimi është tepër jetësor në këtë botë të vrullshme. Gjeni kohë për të dëgjuar. Dhe ju fëmijë, flisni me nënën dhe babanë tuaj. Mund të jetë e vështirë për ta kuptuar, por prindërit tuaj kanë përjetuar shumë nga po të njëjtat sfida me të cilat ju ndesheni sot. Shpesh ata mund ta shohin të gjithë tablonë më qartë se ju. Ata luten për ju çdo ditë dhe kanë të drejtën për të marrë frymëzim nga Ati ynë Qiellor për t'ju dhënë këshilla dhe udhëzime.

Nëna, ndani punët e shtëpisë. Shpesh është më e lehtë të bëni çdo gjë vetë sesa t'i bindni fëmijët t'ju ndihmojnë, por është shumë e rëndësishme që ata të mësojnë rëndësinë e përmbushjes së pjesës që i takon.

Baballarë, do t'ju këshilloja t'i tregoni dashuri dhe mirësi bashkëshortes tuaj. Jini të duruar me fëmijët tuaj. Mos ua plotësoni të gjitha dëshirat, sepse ata duhet të mësojnë t'ja dalin mbanë vetë në këtë botë.

Do t'ju nxisja t'i kushtonit kohë fëmijëve tuaj. Kam dëgjuar se askush, në prag të vdekjes, nuk ka thënë ndonjëherë se do të kishte dashur të kalonte më shumë kohë në zyrë.

Më pëlqen ky shembull që do të tregoj më poshtë, i marrë nga një artikull me titull “Një Ditë në Plazh,” nga Artur Gordon. Ai tha: “Kur isha rreth 13 vjeç dhe vëllai im 10 vjeç, babai na premtoi se do ta çonte në cirk. Por gjatë drekës e telefonuan nga puna: i kish dalë një problem urgjent që kërkonte vëmendjen e tij. U përgatitëm për zhgënjimin. Më pas e dëgjuam atë të thoshte në telefon: “Jo, nuk do të vij. Duhet të prisni. Kur u kthye përsëri në tavolinë, mamaja

25

buzëqeshi dhe i tha: “Ti e di se cirku do të kthehet përsëri.” “E di, tha babai, “por fëmijëria nuk kthehet më.””

Vëllezër e motra, koha që keni për të kaluar me fëmijët tuaj është e shkurtër. Mos e lini për më vonë të kaloni kohë me ta. Dikush e shprehu këtë në një mënyrë tjetër: Jeto vetëm për të nesërmen dhe sot do të kesh plot të djeshme të boshatisura.

Prindër, ndihmojini fëmijët tuaj të vendosin qëllime në lidhje me shkollimin dhe karrierën. Ndihmojini bijtë tuaj të mësojnë etiketat e sjelljes dhe respektin për gratë dhe fëmijët.

Presidenti Gordon B. Hinkli ka thënë: “Ashtu si e edukojmë brezin e ri, ashtu do të jetë edhe bota pas disa vitesh. Në se jeni të shqetësuar për të ardhmen, atëherë kujdesuni për edukimin e fëmijëve tuaj.”

Këshilla e Apostullit Pal për Timoteun e tij të dashur mund të na përshtatet fare mirë: “Bëhu shembull për besimtarët në fjalë, në sjellje, në dashuri, në Frymë, në besim dhe në dëlirësi.”

Prindër, jetojeni jetën në atë mënyrë që fëmijët tuaj do t'ju kenë një shebull të denjë për t'u ndjekur.

I këshilloj të gjitha familjet: Kërkoni trashëgiminë tuaj: Është e rëndësishme të njohim, në sa më shumë breza të kaluar që të jetë e mundur, ata që kanë jetuar para nesh. Kur mësojmë për paraardhësit tanë zbulojmë diçka edhe për veten.

Më kujtohet që kur isha i vogël, dëgjoja për përvojat e paraadhësve të mi nga familja Miller. Në pranverën e vitit 1848, katragjyshërit e mi, Çarls Stjuart Miller dhe Mari Mekgouan Miller, u bashkuan me Kishën në Skoci, e lanë pas shtëpinë e tyre në Rutherglen, Skoci dhe udhëtuan përtej Oqeanit Atlantik. Ata arritën në portin e Nju Orleans dhe udhëtuan drejt Lumit Misisipi për në St. Luis, Misouri, me një grup shenjtorësh, duke arritur atje në 1849-tën. Një prej njëmbëdhjetë fëmijëve të tyre, Margaret, do të bëhej stërgjyshja ime.

Kur familja arriti në St. Luis, ku planifikonin të bënin para të mjaftueshme për të udhëtuar për në Luginën e Sollt Leik, një epidemi kolere goditi atë zonë. Familja Miller u godit rëndë: Brenda dy javëve, nëna, babai dhe dy nga djemtë e tyre vdiqën. Stërgjyshja ime, Margaret Miller, në atë kohë ishte 13 vjeç.

Për shkak të vdekjeve të shumta në atë zonë, nuk mund të gjendej asnjë arkivol---me çfarëdo lloj çmimi. Djemtë më të rritur që mbetën gjallë, çmontuan stallën e qeve që të bënin arkivole për anëtarët e familjes që kishin vdekur.

Nëntë fëmijët jetimë që kishin mbetur nga familja Miller dhe bashkëshorti i njërës prej

motrave më të mëdha u larguan nga St. Luis në pranverën e 1850-tës me katër qe dhe një vagon, duke arritur më në fund në Luginën e Sollt Leik po në të njëjtin vit.

26

Unë i detyrohem një borxh të madh mirënjohjeje atyre si edhe paraardhësve të tjerë fisnikë që e donin ungjillin dhe që e donin Zotin aq shumë sa ishin të gatshëm të sakrifikonin gjithçka që kishin, përfshirë edhe vetë jetën e tyre, për Kishën e Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme. Sa mirënjohës jam për ordinancat e tempullit që na lidhin së bashku për gjithë përjetësinë.

E theksoj edhe një herë se sa e rëndësishme është puna që bëjmë në tempujt e Zotit për të afërmit tanë të vdekur.

Si sot dy muaj më parë, anëtarët e familjes time u mblodhën së bashku në Tempullin e Sollt Leik për të kryer vulosje për disa nga paraardhësit tanë të vdekur. Kjo ishte një nga përvojat më shpirtërore që familja jonë ka pasur së bashku dhe që forcoi dashurinë që kemi për njëri- tjetrin dhe detyrimin që kemi për të jetuar të denjë për trashëgiminë tonë.

Disa vite më parë kur djali ynë i vogël, Klark, po ndiqte një klasë feje në Universitetin Brigam Jang, gjatë leksionit, instruktori e pyeti Klarkun: “Çfarë shembulli nga jeta me babain tënd mund të kujtosh më mirë”7”

Më vonë instruktori më shkroi dhe më tregoi përgjigjen që Klarku kishte dhënë në klasë. Klarku tha: “Kur isha dhjak në Priftërinë Aarone, unë me babanë shkuam të gjuanim fazanë pranë Malad, Idaho. Ishte e hënë--—dita e fundit e sezonit të gjuetisë së fazanëve. Ecëm përmes fushave të shumta në kërkim të fazanëve, por pamë vetëm pak prej tyre dhe nuk mundëm të vrisnim asnjë. Më pas babai më tha: “Klark, le t'i lëmë çiftet dhe t'i vendosim në këtë kanal. Pastaj do të gjunjëzohemi për t'u lutur.” Mendova se babai do të lutej për më shumë fazanë, por u gabova. Ai më shpjegoi se Plaku Riçard L. Evans ishte sëmurë rëndë dhe se në orën 12:00 të mesditës, atë të hënë anëtarët e Kuorumit të të Dymbëdhjetëve-—kudo që të ishin në atë orë-— duhej të gjunjëzoheshin dhe, në një farë mënyre, të bashkoheshin në një lutje të zjarrtë besimi për Plakun Evans. Pasi hoqëm kapelet, filluam të luteshim.”

Më kujtohet mirë ai rast, por kurrë nuk më shkoi mendja se im bir po më vëzhgonte, po mësonte, po ndërtonte dëshminë e tij.

Disa vite më parë njihnim një djalë të ri që shpërndante gazeta, i cili jo gjithmonë i shpërdante ato ashtu siç duhej. Në vend që ta linte gazetën në verandë, ai ndonjëherë padashje e hidhte atë mes shkurreve ose madje edhe buzë rrugës. Disa njerëz që banonin në zonën ku ai shpërndante gazeta filluan të shkruanin një peticion ankese. Një ditë, një delegacion erdhi në shtëpinë tonë dhe i kërkoi gruas time Frensis të nënshkruante peticionin. Ajo refuzoi duke thënë: “Ai është një djalë i vogël dhe gazetat janë shumë të rënda për të. Nuk do ta kritikoja kurrë, ai përpiqet shumë.” Megjithatë, peticioni u firmos nga shumë të tjerë dhe iu dërgua përgjegjësit të këtij djali.

Jo shumë ditë më pas, u ktheva nga puna dhe e gjeta Frensis duke qarë. Kur ajo më në fund mundi të flsite, më tha se sapo kishte marrë vesh se trupi i djalit të vogël ishte gjetur në garazhin e tij, ku kishte vrarë veten. Me sa duket kritikat e shumta kishin qenë tepër të rënda për t'u duruar. Sa mirënjohës ishim që nuk u bashkuam me ato kritika. Ky ka qenë gjithmonë një

29

mësim i gjallë rreth rëndësisë për të mos paragjykuar të tjerët dhe për t'i trajtuar të gjithë me mirësi.

Shpëtimtari duhet të jetë shembulli ynë. Ashtu siç shkruhet për Të, ai u rrit “në dituri, në shtat dhe në hir përpara Perëndisë dhe njerëzve.” Ai “e përshkoi vendin duke bërë mirë ... sepse Perëndia ishte me të.”

Kujtoni se shpesh urtësia e Perëndisë i duket marrëzi njerëzve: por i vetmi mësim i rëndësishëm që mund të mësojnë në vdekshmëri është se kur Perëndia flet dhe njeriu bindet, ky njeri gjithmonë do të jetë në udhë të drejtë.

Le të ndjekim gjithnjë Princin e Paqes, i cili me të vërtetë na tregoi rrugën që duhet të ndjekim, sepse duke e bërë këtë do të mund t'i mbijetojmë këtyre kohërave të trazuara. Plani i Tij hyjnor mund të na shpëtojë nga rreziqet që na rrethojnë në çdo anë. Shembulli i Tij na drejton udhën. Kur u përball me tundimin, Ai u largua prej tij. Kur iu ofrua bota, e refuzoi. Kur iu kërkua jeta, e dha.

Tani është koha. Ky është vendi. Unë lutem që ne të mund ta ndjekim atë, në emrin e Jezu Krishtit, Amen.

SHËNIME

1. 2 Nefi 28:20-22.

2. Dr. Glenn J. Doman, Hoyy to Teach Your Baby to Read, Philadelphia: The Better Baby Press, 1979, f. 43, 45. (Also Life magazine, 11127164)

3. October 1978 General Conference.

4. 1 Timoteut 4:12.

5. Shih Lluka 2:52.

6. Veprat e Apostujve 10:38.

SESIONI I SË SHTUNËS PASDITE .

RAPORTI STATISTIKOR I VITIT 2004 PËR KONFERENCËN E PRILLIT 2005

Vëllezër dhe motra, Presidencia e Parë ka paraqitur raportin e mëposhtëm në lidhje me rritjen dhe statusin e Kishës deri më 31 dhjetor 2004:

NJËSITË E KISHËS

Numri i Kunjave 2,665 Misione: 338 Distrikte 646 Lagje dhe Degë 26,670

28

ANËTARËSIA E KISHËS

Totali i anëtarësisë së Kishës 12,275,822 Rritja në fëmijët e dokumentit gjatë vitit 2004 98,870

Të kthyer të pagëzuar gjatë vitit 2004 241,239 MISIONARË

Nunri i Misionarëve me Kohë të Plotë 51,067

TEMPUJ

Tempuj të dedikuar gjatë vitit 2004 3 (Akra Gana, Kopenhagen Danimarkë, dhe Manhatan Nju Jork)

Tempuj të ripërkushtuar gjatë vitit 2004 2 (Ankorixh Alaska dhe Sao Paulo Brazil)

Nuri total i tempujve në funksionim 119

ANËTARË TË SHQUAR QË KANË VDEKUR QË NGA PRILLI I VITIT TË KALUAR: Plaku Neal A. Maxvvell i hi të Dymbëdhjetë Apostujve.

Plaku David B. Haight i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve.

Marjorie Pay Hinckley, bashkëshortja e Presidentit Gordon B. Hinckley, President i Kishës. Ruby Olson Haight, e veja e Plakut David B. Haight.

Dantzel Vyhite Nelson, bashkëshortja e Plakut Russell M. Nelson i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve.

Sarah Melissa Broadbent Paulsen Sorensen, ish këshilltare në Presidencinë e Përgjithshme të Fillores dhe bashkëshortja e Plakut Lynn A. Sorensen, ish anëtar i të Shtatëdhjetëve.

Naomi Maxfield Shumvyvay, ish presidente e përgjithshme e Fillores.

Olive Fileen Robinson Dunyon Christensen, ish këshilltare në Presidencinë e Përgjithshme të Fillores.

Joan Blackhurst Spencer, ish Sekretare e Përgjithshme e Shoqatës së Ndihmës.

29

Virtyti i Dashamirësisë Plaku Jozef B. Uirthlin i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve

Shumë vite më parë, kur u thirra peshkop, kisha dëshirë që këshilli i peshkopit të vizitonte ata që ishin pak aktivë në Kishë dhe të shihnim nëse mund të bënim diçka për t'i sjellë bekimet e Ungjillit në jetën e tyre.

Një ditë vizitova një burrë tek të pesëdhjetat që ishte mekanik i përsosur e i respektuar. Më tha se hera e fundit që kishte qenë në kishë, ishte atëherë kur qe djalë i ri. Atë ditë diçka kishte ndodhur. Ai po sillej keq në klasë dhe po bënte më shumë zhurmë se zakonisht, ndërkohë mësuesi i tij u zemërua, e nxorri nga klasa dhe i tha të mos vinte më aty.

Ai nuk erdhi më.

M”u duk diçka e jashtëzakonshme që një fjalë e rreptë, e thënë më shumë se dyzet vjet më parë, të kishte një ndikim kaq të thellë. Por ndikoi. Dhe, si përfundim, ky njeri nuk kishte shkuar kurrë më në kishë. As gruaja e tij apo fëmijët.

I kërkova ndjesë dhe shpreha trishtimin tim për mënyrën që e kishin trajtuar. I thashë se ç'gjë fatkeqe ishte që një fjalë e nxituar dhe e shkuar në kohë, mundi të kishte forcë të përjashtonte familjen e tij nga bekimet që vijnë prej veprimtarisë në Kishë.

“Pas dyzet vjetësh”, i thashë, “është koha që Kisha ta ndreqë gabimin.”

Për këtë bëra aq sa munda. E sigurova se ishte i mirëpritur dhe i nevojshëm. Pata kënaqësi kur ky burrë dhe familja e tij më në fund u kthyen në kishë dhe u bënë anëtarë të fortë dhe besnikë. Më hollësisht, ky vëlla i mirë u bë një mësues shtëpie i efektshëm, ngaqë e kuptonte se si diçka aq vogëlimë sa një fjalë e rreptë, mund të kishte pasoja që zgjasin gjatë gjithë jetës, mbase edhe përtej.

Dashamirësia është thelbi i madhështisë dhe tipari themelor i burrave dhe i grave më fisnike që kam njohur. Dashamirësia është një letërmjoftim që hap dyert dhe krijon miq. Ajo zbut zemrat dhe brumos marrëdhënie që mund të zgjasin gjithë jetën.

Fjalët dashamirëse jo vetëm që na ngrenë shpirtin në çastin kur thuhen, por vazhdojnë të mbeten tek ne për vite. Një ditë, në kohën kur isha në kolegj, një burrë shtatë vjet më i madh më përgëzoi për lojën time në një ndeshje futbolli. Ai jo vetëm vlerësoi se sa mirë kisha luajtur, por edhe kishte vëzhguar që unë kisha luajtur sport të pastër. Megjithëse ky bashkëbisedim ndodhi më shumë se 60 vjet përpara dhe megjithëse ka shumë mundësi që personi që më përshëndeti të mos e sjellë ndër mend këtë bisedë, akoma unë i mbaj mend fjalët e sjellshme që më tha atë ditë Gordon B. Hinckley, i cili më vonë u bë presidenti i Kishës.

Mendueshmëria dhe dashamirësia janë cilësi që lidhen pa u ndarë me Presidentin Hinkli. Kur im atë vdiq më 1963, Presidenti Hinkli ishte personi i parë që na erdhi në shtëpi. Kurrë nuk

30

do ta harroj dashamirësinë e tij. Ai i dha nënës sime një bekim dhe, ndërmjet të tjerash, i premtoi se kishte shumë gjëra për të shpresuar nga jeta dhe se ajo do të ishte e ëmbël ndaj saj. Këto fjalë i dhanë ngushëllim dhe inkurajim nënës dhe ishin një frymëzim për mua.

Dashamirësia është thelbi i jetës çelestiale. Dashamirësia është mënyra se si i trajton të tjerët një person i ngjashëm me Krishtin. Dashamirësia duhet t'i përshkojë të gjitha fjalët dhe veprimet tuaja, në Kishë dhe veçanërisht në shtëpitë tona.

Jezusi, Shpëtimtari ynë, ishte mishërimi i dashamirësisë dhe i dhembshurisë. Ai shëroi të sëmurët. Ai shpenzoi shumë kohë nga jeta për t'i shërbyer dikujt ose një shumice. Ai i foli me dhembshuri gruas samaritane, e cila shihej me përçmim nga shumica. Ai i udhëzoi dishepujt e Tij që t'i lejonin fëmijët e vegjël të vinin tek Ai. Ishte i sjellshëm me të gjithë ata që kishin mëkatuar, duke dënuar mëkatin, jo mëkatarin. Me dashamirësi lejoi mijëra nefitë t'i afroheshin për të ndjerë gjurmët e gozhdëve në duart dhe këmbët e tij. Akoma, akti i tij më i madh i dashamirësisë u gjet tek sakrifica e tij shlyese, duke na çliruar kështu që të gjithëve nga pasojat e vdekjes dhe të gjithëve nga pasojat e mëkatit, me kushtin e pendimit.

Profeti Jozef Smith në jetën e tij i dha shembuj dashamirësie cilitdo të rrituri dhe të riu. Një fëmijë, i cili përfitoi dashamirësinë e Profetit, kujtoi:

“Vëllai më i madh dhe unë po shkonim në shkollë, afër me ndërtesën që njihej si dyqani me tulla i Jozefit. Një ditë më parë kishin rënë shira, duke e lënë tokën baltë, sidomos përgjatë asaj rruge. Mua dhe vëllait tim Uallas na ngecën këmbët në baltë e s'dilnim dot dhe, si fëmijë që ishim, natyrisht filluam të qanim, ngaqë menduam se do të mbeteshim aty. Por ngrita sytë dhe pashë mikun e përzemërt të fëmijëve, Profetin Jozef Smith, duke ardhur tek ne. Pas pak ai na hipi mbi një vend më të ngritur dhe më të thatë. Pastaj u përkul dhe pastroi këpucët tona të vogla rënduar nga balta, nxorri shaminë e xhepit dhe na fshiu fytyrat e njollosura nga lotët. Na tha fjalë të mira dhe inkurajuese dhe na nisi për në shkollë të gëzuar.”'

Dashamirësia në shtëpi është e pazëvendësueshme. Këtë mësim e mora nga im atë. Ai ia dëgjonte përherë këshillën nënës sime. Si rezultat, ai ishte burrë më i mirë, më i mençur e më i sjellshëm.

Jam përpjekur të ndjek shembullin e atit tim e t'ua vë veshin pikëpamjeve të gruas sime. E vlerësoj mendimin e saj. Për shembull, kur ime shoqe e fillon fjalinë me fjalët “Them se ti do të mundje që ...”, unë në çast i kushtoj vëmendje dhe filloj të kërkoj me mend diçka që mund të kem bërë gabim. Jo në të rrallë, para se ime shoqe ta ketë mbaruar fjalinë, e kam skicuar tashmë në mendje një kërkesë madhështore për falje.

Në të vërtetë, ime shoqe është model dashamirësie, butësie e dhembshurie. Dhe mprehtësia, këshilla dhe përkrahja e saj janë për mua të paçmueshme. Prej saj, ashtu edhe unë,

jam njeri më i mirë, më i mençur e më i sjellshëm.

Gjërat që thoni, toni i zërit tuaj, zemërimi ose qetësia e fjalëve, këto gjëra vëzhgohen nga fëmijët tuaj dhe nga të tjerët. Ata shohin dhe mësojnë prej nesh si të mirat, ashtu edhe gjërat e

sl

ashpra që themi ose bëjmë. Asgjë nuk e tregon më mirë veten tonë, sesa mënyra si e trajtojmë njëri-tjetrin në shtëpi.

Çuditem shpesh se përse disa ndjejnë që duhet t'i kritikojnë të tjerët. Ajo u hyn në gjak, them unë, dhe u bëhet aq e natyrshme saqë ata shpesh as nuk mendojnë për këtë. Ata kritikojnë çdo gjë dhe cilindo — mënyrën si e drejton muzikën Motra Xhons, si e jep një mësim Vëllai Smith apo si € punon kopshtin.

Madje edhe kur mendojmë që s'po bëjmë dëm me vërejtjet tona kritikuese, shpesh vijnë pasoja. Më vjen ndër mend një djalë që i dorëzoi një zarf ofertash peshkopit dhe i tha se ishin të tijat. Peshkopi, duke e përdorur këtë si një çast mësimi, i shpjegoi djalit se ai duhet të shënonte në fletë nëse ishte për të dhjetën, ofertën e agjërimit apo për diçka tjetër. Djali nguli këmbë që paratë ishin për vetë peshkopin. Kur peshkopi e pyeti përse, djali iu përgjigj: “Sepse babai thotë që ju jeni nga peshkopët më të shkretë që kemi pasur ndonjëherë”.

Kisha nuk është një vend ku njerëz të përkryer mblidhen që të thonë gjëra të përkryera, të kenë mendime të përkryera dhe ndjenja të përkryera. Kisha është vendi ku njerëz të papërkryer mblidhen që t'i sigurojnë njëri-tjetrit nxitje, përkrahje dhe shërbim ndërsa bëjmë përpara në udhëtimin e kthimit tek Ati ynë Qiellor.

Secili prej nesh do të udhëtojë ndryshe gjatë kësaj jete. Secili përparon me ritëm të ndryshëm. Tundimet që i krijojnë halle vëllait tuaj, mund të mos jenë fare problem për ju. Fuqia që zotëroni ju, një tjetri mund t'i duket e paarritshme.

Kurrë mos i përçmoni ata që janë më pak të përkryer se ju. Mos u mërzisni se dikush nuk mund të qepë ashtu si ju, nuk mund të vërtisë si ju, nuk mund të radhisë, të prashisë a të shndrisë aq sa ju.

Ne të gjithë jemi fëmijë të Atit tonë Qiellor. Dhe jemi këtu për të njëjtin qëllim: të mësojmë ta duam Atë me gjithë zemër, shpirt, mendje dhe forcë e të duam të afërmin tonë si veten.

Një mënyrë për të matur vlerën tuaj në mbretërinë e Perëndisë, është të pyesësh veten: “Sa mirë po veproj për t'i ndihmuar të tjerët të arrijnë mundësitë që kanë2 A u jap mbështetje të tjerëve në Kishë apo i kritikoj ata”

Në rast se po i kritikoni të tjerët, ju po kritikoni Kishën. Në rast se po i ndërtoni të tjerët, po ndërtoni Mbretërinë e Perëndisë. Ashtu siç është dashamirës Ati Qiellor, edhe ne duhet t'u jemi dashamirës të tjerëve.

Plaku Xheims E. Talmixh, një burrë që mbahet mend për mësimet e tij doktrinore, shfaqi dashamirësi të madhe ndaj një familjeje fqinjë në dëshpërim, e cila ishte krejt e huaj për të. Përpara se të ishte apostull, kur ishte një atë i ri, u informua për vuajtjen e madhe në shtëpinë e një fqinji, familja e madhe e të cilit u godit me sëmundjen e frikshme dhe tepër ngjitëse të difterisë. Nuk u merakos që ata nuk ishin anëtarë të Kishës, më saktë qe dashamirësia dhe shpirti bamirës që e nxitën të veprojë. Shoqata e Ndihmës po përpiqej me dëshpërim të gjente njerëz që

52

të ndihmonin, por asnjë s'pranonte, për arsye të natyrës ngjitëse të sëmundjes. Kur arriti atje, James-i gjeti një vogëlush tashmë të vdekur dhe dy të vegjël të tjerë në agoni të rëndë prej sëmundjes, si edhe më foshnjën e familjes me simptomat e saj. Menjëherë iu vu punës, pastroi shtëpinë e ndotur, përgatiti trupin e të voglit për varrim, pastroi dhe u kujdes për fëmijët e tjerë të sëmurë, duke shpenzuar gjithë ditën me këto gjëra. Shkoi përsëri të nesërmen në mëngjes, ku mësoi se edhe një nga fëmijët vdiq atë natë. Ai shkroi në ditar: “Vajza e vogël akoma vuante tmerrësisht. Ajo ngjeshej pas qafës sime, shpesh duke kollitur (mikrobe) mbi fytyrën dhe rrobat e mia... megjithatë nuk mundesha ta largoja. Për gjysmë ore para vdekjes së saj, eca nëpër shtëpi me atë krijesë të vogël në krahët e mi. Ajo vdiq në agoni në orën 10:10 të ditës. Kështu, tre fëmijë ikën brenda hapësirës së 24 orëve.” Ai pastaj ndihmoi familjen me përgatitjet e varrimit dhe mbajti fjalë në shërbesën mortore.” Gjithë këtë e bëri për një familje të panjohurish. Sa shembull i madh dashamirësie porsi Krishtil

Kur mbushemi me dashamirësi, nuk bëhemi gjykues. Shpëtimtari mësoi: “Mos gjykoni dhe nuk do të gjykoheni, mos dënoni dhe nuk do të dënoheni: falni dhe do të jeni të falur”. Ai mësoi gjithashtu se “do të gjykoheni sipas gjykimit me të cilin ju gjykoni, dhe me masën me të cilën ju masni, do t'ju masin të tjerët”.

“Por,” pyesni ju, “Ç'të bëjmë, nëse janë të vrazhdë””

Duajini ata.

“Dhe nëse janë të padurueshëm”

Duajini ata.

“Por si i bëhet, nëse të fyejnë” Me siguri duhet të bëj diçka pastaj”

Duajini ata.

“Nëse shkuan në mëkat”7”

Përgjigjja është e njëjtë.

Jini dashamirës.

Duajini ata.

Përse2 Në shkrimet e shenjta Juda mësoi: “Dhe kini dhemshuri për Jdisa) duke përdorur

dallim”.” Kush arrin të thotë se sa larg shtrihet ndikimi që mund të kemi vetëm po të jemi dashamirës”

Vëllezër dhe motra të mia, Ungjilli i Jezu Krishtit shkon përtej vdekshmërisë. Puna jonë këtu është veçse hija e gjërave më të mëdha e të papërfytyrueshme që do të vijnë.

39

Qiejtë iu hapën Jozef Smithit. Ai e pa Perëndinë e gjallë dhe Birin e Tij, Jezusin Krisht.

Në ditët tona, një profet, Presidenti Gordon B. Hinckley, udhëton mbi tokë dhe siguron udhëzime për kohën tonë.

Ashtu si Ati ynë Qiellor na do ne, edhe ne duhet t'i duam fëmijët e Tij.

Qofshim ne modele dashamirësie e dhembshurie. Dhe jetofshim gjithmonë në lartësinë e fjalëve të Shpëtimtarit: “Prej kësaj do t'ju njohin të gjithë që jeni dishepujt e mi, nëse keni dashuri për njëri-tjetrin.” Për këto të vërtëta jap dëshmi në emrin e shenjtë të Jezu Krishtit, Amen.

SHËNIME MBYLLËSE:

1. Margarette Mclntire Burgess, siç tregohet në Best Loved Stories of the LDS People, redaktuar prej Jack M. Lyon, Linda Rurie Gundry dhe Jay A. Parry, Deseret Book, 1997, fq. 403. DA Marku 12:30, 31

Sh Talmage-Educator, Scientist, Apostle, Bookcraft: 1972, fq. 112-114. 4. Lluka 6:37

5) Mateu 7:1-2

6 Juda 1:22

7 Gjoni 13:35

Fuqia e Udhëzuesit Misionar: “Predikoni Ungjillin Tim” Plaku Riçard G. Skot i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve

Jam shumë mirënjohës që kam mundësinë të diskutoj me ju, një arritje entuziasmuese që do ta bëjë më të lehtë për secilin prej nesh të ndajë me të dashurit dhe miqtë, mesazhin e lavdishëm të Rivendosjes së Kishës së Jezu Krishtit. Kjo arritje ka ndezur mendjet dhe zemrat e misionarëve tanë, pasi i lejon ata t'ua mësojnë njerëzve mesazhin e tyre me fuqi dhe të japin dëshmi për Zotin Jezu Krisht dhe për profetin e Tij, Jozef Smith pa qenë të detyruar të ndjekin një dialog të parapërgatitur. Megjithëse i hartuar kryesisht për t'u përdorur nga misionarët me kohë të plotë, të tjerët kanë zbuluar se ky material ka provuar të jetë më i dobishëm për prindërit që dëshirojnë të ndihmojnë fëmijët e tyre të përgatiten për mision. Të rinjtë dhe të rejat, po ashtu dhe disa çifte, po e përdorin këtë burim për të filluar përgatitjen përpara se të hyjnë në Qendrat e Trajnimit Misionar. Disa udhëheqës të priftërisë kanë konfirmuar vlerën e tij në përgatitjen e vëllezërve të priftërisë Aarone për mision. Ky mjet është i paçmueshëm për të ndihmuar përpjekjet e priftërisë dhe organizatave ndihmëse për të ndihmuar anëtarët e rinj të bëhen më të fortë në dëshmi dhe bindje. Po flas për këtë udhëzues të ri, Predikoni Ungjillin Tim dhe mjetet e tij planifikuese që janë pjesë e tij të tilla si Planifikuesi Ditor i Misionarit.

34

A më lejoni të ndaj me ju pse jam kaq entuziast rreth udhëzuesit Predikoni Ungjillin Tim2 Ky i ka përqendruar përpjekjet tona misionare më shumë se kurrë më parë. Për shumë vite kam pyetur grupe misionarësh: “cili është qëllimi i misionit tuaj7” Përgjigjet e tyre individuale ndryshojnë shumë. Shumica nuk kishin ndonjë qëllim konkret për të organizuar përpjekjet e tyre. Faqja e parë e këtij udhëzuesi i përqendron fuqimisht misionarët në qëllimin e tyre të vërtetë: “Të ftojmë të tjerët të vijnë te Krishti duke i ndihmuar ata të marrin ungjillin e rivendosur nëpërmjet besimit në Jezu Krisht dhe Shlyerjes së Tij, pendimit, pagëzimit, marrjes së dhuratës së Frymës së Shenjtë dhe durimit deri në fund.” Përmbajtja e tij më pas sugjeron sesi ta arrijnë këtë me anë të udhëheqjes së Shpirtit.

Materialet e mëparshme misionare ishin efektive për kohën e tyre, por bota ka ndryshuar në mënyrë drastike. Vlerat të cilat formonin themelin bazë të shoqërisë, tani janë dhunuar apo sulmuar nga Satani dhe përkrahësit e tij. Ka patur një nevojë urgjente për një mënyrë të përmirësuar të ndarjes së plotësisë të së vërtetës që Perëndia ka vendosur përsëri në tokë. Kjo përfshin një kuptim të planit të Perëndisë për lumturinë dhe sesi ai është kthyer në tokë nëpërmjet profetit të Tij të madh, Jozef Smithit. Gjithashtu, që Kisha e Jezu Krishtit me autoritetin e priftërisë që vepron në emrin e Tij, është përsëri në tokë me plotësinë e saj. Mirë na mësoi Presidenti Hinkli: “Tani dhe për shumë vjet kemi patur një paketë standarde të mësimeve misionare. Shumë të mira kanë ardhur nga kjo ... Por fatkeqësisht kjo metodë, në të gjitha rastet ka përfunduar në një mësim përmendësh të paraqitjes së tij, duke i munguar Shpirti dhe bindja personale... (Misionarët) duhet të përvetësojnë konceptet e mësimeve. Por ata duhet ... t'i mësojnë parimet me fjalët e tyre nën drejtimin e ndikimit të Frymës së Shenjtë.” Ky parim është shtylla e themelit të udhëzuesit Predikoni Ungjillin Tim. Misionarët në të gjithë botën tani ngulisin në mendjet dhe zemrat e tyre mesazhin e rivendosjes së ungjillit të Jezu Krishtit, planin e shpëtimit, urdhërimet themelore, ligjet dhe ordinancat e ungjillit. Këto mësime jepen pastaj me fjalët e tyre siç drejtohen nga Shpirti. Ky përqendrim ka përmirësuar jashtë mase efektivitetin e tyre si misionarë.

Predikoni Ungjillin Tim përmban kapituj që japin informacion jashtëzakonisht të vlefshëm mbi atë sesi mund të dallohet dhe kuptohet udhëheqja e Shpirtit të Shenjtë. Ai përmban shkrime të shenjta që tregojnë sesi të studiosh me efektivitet dhe sesi të përmirësosh aftësitë e mësimdhënies. Një kapitull shpjegon pse Libri i Mormonit është gurthemeli i besimit tonë: si mund t'i përgjigjet ai pyetjeve të thella të shpirtit, si mund të ndërtojë besim dhe të ndihmojë të tjerët të afrohen më pranë Perëndisë. Udhëzime të mëtejshme tregojnë sesi Libri i Mormonit është një burim i qartë që individi mund ta përdorë për të konfirmuar vërtetësinë e mesazhit tonë. Misionarët mësojnë si të kërkojnë cilësi si të Krishtit të tilla si shpresë, dashuri hyjnore dhe dashuri. Sugjerime të mrekullueshme jepen për mësimin e gjuhës së misionit. Janë siguruar mjete planifikuese të qarta dhe efektive për ta ndihmuar misionarin ta përdorë kohën më me mençuri. Janë ndarë metoda të provuara për të identifikuar dhe përgatitur individët të japin mësim. Është dhënë udhëzim praktik për të ndihmuar individët të marrin dhe të mbajnë zotimet që të çojnë në pagëzim, konfirmin dhe aktivitet në kishë. Ky udhëzues përmban mjete për të integruar përpjekjet e misionarëve me kohë të plotë, udhëheqësve të kunjit, lagjes dhe anëtarëve. Me këtë ndihmë anëtarët e rinj mund të bëjnë një kalim më të sigurtë në familjen e Kishës. Ka një siguri më të madhe se ata që, nëpërmjet pagëzimit dhe konfirmimit, marrin mbi vete emrin e Jezu Krishtit dhe zotohen t'i binden urdhërimeve të Tij, do të marrin gjatë gjithë jetës bekimet e Tij të premtuara.

35

Duke përdorur përmbajtjen e frymëzuar të udhëzuesit Predikoni Ungjillin Tim, shumë misionarë kanë bërë përmirësime të mëdha në aftësinë e tyre për të dhënë mësim me bindje dhe të ftojnë dëshmitarin konfirmues të Frymës së Shenjtë. Kohët e fundit i kërkova dy ndihmësve të një presidenti misioni që të ndanin me mua vegimin e Jozef Smithit ndërsa unë luaja rolin e kërkuesit. Planifikova t”i sfidoj fuqishëm për të parë sesi do të përgjigjeshin. Por, sinqeriteti i mesazhit të tyre, pastërtia e qëllimit të tyre, aftësia me të cilën u dha, madje edhe në një sesion praktike, ishin kaq të fuqishme saqë unë nuk mund ta bëja dot këtë. Ju mund ta konstatoni vetë këtë arritje. Ftojini misionarët t'i paraqesin mësimin e parë familjes suaj në shtëpinë tuaj. Akoma më mirë, ftoni fqinjët të vijnë në shtëpinë tuaj që të mësohen nga misionarët. Të udhëhequr nga Shpirti, me fjalët e tyre, ata do të shpjegojnë sesi Ati në Qiell ka përdorur profetë gjatë gjithë kohërave për t'ia komunikuar planin e Tij të lumturisë fëmijëve të Tij. Ndjeni dëshminë e tyre kur ata japin dëshmi për vegimin sublim në të cilin Perëndia Ati dhe Biri i Tij Jezu Krishti iu shfaqën Jozef Smithit. Ata me plot aftësi do të shpalosin ngjarjet pasuese që rivendosën plotësinë e ungjillit me autoritet për të vepruar në emër të Perëndisë përsëri në tokë. Ju gjithashtu mund t'i shoqëroni misionarët kur ata u mësojnë të tjerëve këto të vërteta frymëzuese. Prania juaj do të forcojë shumë ata të cilët dëgjojnë për herë të parë këto të vërteta të çmuara.

Përpjekja e vazhdueshme nga ana e Presidencisë së Parë, Kuorumit të të Dymbëdhjetëve, Autoriteteve të tjera të Përgjithshme dhe të ekipeve nga më të aftat të përbërë nga anëtarë me përvojë e të përkushtuar, krijuan udhëzuesin Predikoni Ungjillin Tim dhe materialet e tij planifikuese. Ata të cilët morën pjesë në zhvillimin e tij janë dëshmitarë të drejtimit të frymëzuar të Zotit nëpërmjet Frymës së Shenjtë në konceptim, inkuadrim dhe në përfundimin e materialeve të këtij udhëzuesi.

Pas një testimi të gjerë me 14 misione Predikoni Ungjillin Tim iu bënë disa përshtatje. Ky rezultat u rishqyrtua, u modifikua dhe u miratua nga Presidencia e Parë dhe Kuorumi i të Dymbëdhjetëve. Më 15 tetor 2004 një transmetim satelitor mbarëbotëror i njohu presidentët e misionit dhe udhëheqësit e misioneve me udhëzuesin Predikoni Ungjillin Tim. Çdo misionari në të gjithë botën iu dha një kopje në anglisht. Edhe pse shumë nuk flisnin anglisht, ata u ndjenë pjesë e ripërtëritjes të përpjekjeve tona misionare. Interesante është se disa misionarë që flasin gjuhë të tjera, u motivuan të mësonin anglishten. Në fillim të këtij viti u shpërndanë versione në gjuhën japoneze, koreane, spanjolle dhe portugeze të këtij udhëzuesi. Deri në fund të vitit, ne presim që ky udhëzues të jetë në dispozicion dhe në pjesën më të mëdha të gjuhëve që fliten nga misionarët.

Misionarët nuk janë të vetëm në përfitimin nga Predikoni Ungjillin Tim:

. Gruaja e një presidenti misioni studioi dhe meditoi çdo fjalë në Predikoni Ungjillin Tim, duke përfshirë çdo referencë shkrimi të shenjtë. Ajo pastaj bëri atë që më parë i kishte munguar kurajoja për ta bërë, ajo ftoi një të afërm të saj të lexonte, studionte dhe të meditonte rreth Librit të Mormonit. Ky njeri e pranoi ftesën e saj dhe ka patur një dobi të madhe.

. Një familje tjetër e përdori Predikoni Ungjillin Tim për të ndihmuar fëmijët e tyre të përgatiten për mision. Ata tregojnë: “Djali ynë 17-vjeçar ishte i pari që e mori këtë

36

detyrë. Siç pritej, ai kërkoi pjesën më të shkurtër në libër. Mësimi i tij, sidoqoftë, ishte një shpjegim 20 minutësh i parimeve që i doli nga zemra, i shoqëruar me shkrime të shenjta dhe dëshminë e tij.”

. Nga një baba që po përgatit djalin për shërbim misionar: “Predikoni Ungjillin Tim më ka ... dhënë një këndvështrim dhe një kuptim më të qartë të qëllimit të jetës, detyrave dhe përgjegjësive të mia si anëtar i Kishës, si baba dhe bashkëshort, ... më ka dhënë gjithashtu mjete më konkrete për të ndjekur më mirë këtë udhëtim ...” Djali i tij tani është thirrur për të shërbyer si misionar.

Ne ju nxisim që t'i përdori këto materiale në presidencinë tuaj, në mbledhjet e komitetit ekzekutiv të priftërisë dhe në këshillat e lagjes për t'u siguruar që ata që marrin mbi vete besëlidhjet e pagëzimit, të marrin gjatë jetës së tyre bekimet e plota të anëtarësisë në kishë. Nëpërmjet përdorimit të dokumentit të ri të përparimit për individët që përgatiten për pagëzim, përpjekjet e misionarëve dhe anëtarëve mund të bashkërendohen fuqimisht. Unë kam besim se të kthyerit e rinj do ta kenë më të lehtë të plotësojnë dëshirën e tyre për të qëndruar aktivë kur anëtarët dhe misionarët punojnë së bashku duke përdorur parimet që gjenden në Predikoni Ungjillin Tim.

Mesazhi i Presidencisë së Parë në Predikoni Ungjillin Tim u siguron motivim të madh misionarëve dhe ndoshta do t'ju nxisë edhe ju në përpjekjet tuaja misionare. Mesazhi thekson: “Nuk ka punë më entuziazmuese se puna misionare.... 'Predikoni Ungjillin Tim” ka për qëllim t'ju ndihmojë të jeni një misionar më i përgatitur, më i pjekur shpirtërisht dhe një mësues më bindës ... Ne ju ftojmë të arrini një kuptim të ri të zotimit për ta ndihmuar Atin tonë në Qiell në veprën e Tij të lavdishme.... Zoti do t'jua shpërblejë dhe do t'ju bekojë së tepërmi ndërsa i shërbeni Atij me përulësi dhe plot lutje.”

A mund t'i përfytyroni pasojat e tij Ju do të jeni po aq të gëzuar sa edhe unë, kur në jetën tuaj personale do të filloni të kuptoni dhe përdorni këtë mjet misionar. Ndryshe nga burimet e mëparshme të misionarëve me kohë të plotë, Predikoni Ungjillin Tim është në dispozicion të çdo udhëheqësi ose anëtari të kishës nëpërmjet qendrës shpërndarëse të Kishës.

Ndoshta përfitimi më i madh i Predikoni Ungjillin Tim do të shihet në jetën e vetë misionarëve të kthyer, të cilët do të jenë prindër më të fortë, udhëheqës më të aftë të Kishës dhe profesionistë më të mirë, për shkak të rritjes që vjen nga kuptimi dhe zbatimi i përmbajtjes frymëzuese të tij.

Në emër të misionarëve tanë, ne i shprehim mirënjohjen e madhe të gjithëve atyre që kanë marrë pjesë në përgatitjen, shtypjen dhe shpërndarjen e udhëzuesit Predikoni Ungjillin Tim. Ne jemi mirënjohës për çdo president misioni dhe misionar që po përsoset në përdorimin efektiv të tij. Dhe para së gjithash ne i jemi mirënjohës Zotit për frymëzimin e Tij. Unë ju nxis të zbuloni sesi ky burim i jashtëzakonshëm mund t'ju ndihmojë në përpjekjet tuaja misionare, qoftë si një prind që po përgatit një fëmijë për mision, si një udhëheqës kishe që ndihmon të kthyerit e rinj, si një anëtar që ndan ungjillin ose si një individ që po përgatitet të shërbejë. Qofshi të frymëzuar dhe të bekuar për ta bërë këtë. Në emër të Jezu Krishtit, amen.

SI

Vlera e Shpirtrave Plaku Harold G. Hillam i të Shtatëdhjetëve

Një nga bisedat që më ka lënë një mbresë të përhershme, është ajo e mbajtur në seancën e mbrëmjes të së shtunës të një konference kunji vite më parë. Biseda u mbajt nga një nënë e re. Ja se çfarë tha:

“Kam qenë duke bërë gjenealogjinë e një stërgjyshi tim. Ai dhe familja e tij e madhe me bij e bija ishin anëtarë të Kishës. Stërgjyshi im,” tha ajo, “me familjen e tij, një të dielë e la Kishën dhe ata nuk u kthyen kurrë më: për ç'arsye, s'ka të dhëna.” Pastaj ajo tha: “Në kërkimet e mia kam gjetur që stërgjyshi ka mbi 1000 pasardhës”.

Dhe atëherë ajo tha, dhe kjo është pjesa që për mua s'ishte e mundur të harrohej: “Prej atyre 1000 pasardhësve, sot jam e vetmja aktive në Kishë”.

Mbasi tha këto fjalë, u gjenda duke menduar: “Janë vetëm ata 1000 apo mund të jenë edhe më””

Përgjigja është e dukshme. Ndikimi shpirtëror që mund të kishte pasur familja mbi fqinjët dhe miqtë, nuk ndodhi. Asnjëri nga djemtë, as ndonjëra nga vajzat, nuk shërbyen si misionarë dhe ata që do të ishin prekur me anë të dëshmive të tyre, nuk u pagëzuan, dhe ata që nuk u pagëzuan nuk shkuan në mision. Po, ka mundësi të jenë me mijëra ata që sot nuk janë në Kishë, dhe jo në këtë mbledhje të sotme, për shkak të vendimit të atij stërgjyshi.

Ndërsa e dëgjoja tek fliste, e gjeta veten me mendimin: “Ç”tragjedil Mbase po të kisha qenë në atë kohë atje, do t'u kisha thënë atij babai, familjes, udhëheqësve të priftërisë diçka që mund t'u vinte në ndihmë për të parandaluar një gjëmë të tillë të familjes së tyre dhe të kaq shumë njerëzve në brezat e ardhshëm që do të pasonin.

Ajo mundësi e së kaluarës ka humbur. Por tani ne mund të shohim nga e tashmja dhe e ardhmja. Do t'u thoja atyre që e shohin veten në të njëjtën pozitë si ai stërgjyshi, a do ta mbani parasysh atë që mund të jeni duke i bërë familjes dhe gjithë atyre që vijnë pas jush2 Do t'i peshoni rezultatet e mendimeve the veprimeve tuaja”

Nëse ka ndonjë merak mbi doktrinën e kishës, merrni parasysh këshillën që dha Presidenti Gordon B. Hinkli në një mbledhje të gjerë me mbi 2000 anëtarë në Paris të Francës, vitin e kaluar. Ai tha, (Po citoj): “Ju lutem fuqimisht, vëllezër dhe motra të mia, që në rast se keni ndonjë dyshim në lidhje me cilëndo nga doktrinat e kësaj Kishe, vëreni në provë. Provojeni. Jetoni parimin. Gjunjëzohuni dhe lutuni mbi të dhe Perëndia do t'ju bekojë me dijeninë për të vërtetën e kësaj pune.”

Nëse e ndjeni se ju kanë gabuar, jini gati që të falni. Në rast se ka, për ndonjë arsye, një

kujtim të pakëndshëm, lëreni të ikë. Aty ku nevojitet, flisni me peshkopin, flisni me presidentin e kunjit tuaj.

38

Të gjithëve ju, por në veçanti atyre që ndonjë ditë do të jenë stërgjyshër dhe stërgjyshe, bekimet tuaja të përjetshme dhe ato të pasardhësve tuaj janë shumë më të rëndësishme sesa ndonjë arsye krenare, e cila do t'ju mohonte juve dhe kaq shumë të tjerëve bekime të tilla të rëndësishme. Në Librin e Mormonit, Mbreti Beniamin na kujton: “Dhe për më tepër, unë do të doja që ju të keni parasysh gjendjen e bekuar dhe të lumtur të atyre që zbatojnë urdhërimet e Perëndisë. Pasi vini re, ata janë të bekuar në të gjitha gjërat, qoftë tokësore ashtu edhe shpirtërore, dhe nëse qëndrojnë besnikë deri në fund, ata janë marrë në qiell, që si rrjedhim të jetojnë me Perëndinë, në një gjendje lumturie të pafund. (Mosia 2:41.)

Juve që jeni fëmijë në shtëpi të stërgjyshërve bredhacakë të ardhshëm: ju mund të vazhdoni të qëndroni besnikë, ju mund të jeni shembull i mirë në shtëpi dhe ndaj atyre që ju rrethojnë. Ju mund të bëni pjesën tuaj për t'i sjellë paqe dhe harmoni shtëpisë dhe kolegëve tuaj. Ju mund të jeni zgjidhja dhe jo shkaku për problemet. Kujtoni, në Librin e Mormonit, kur Ati Lehi filloi të mërmëriste, ishte biri i tij i drejtë, Nefi, që i dha kurajë dhe gjeti zgjidhje për problemet. Sa e sa herë, janë fëmijët e drejtë ata të cilët kanë aftësi ta përmbajnë varkën kur lundrohet në ujëra të trazuara.

Juve që jeni peshkopë dhe presidentë kunjesh: sa dëshiroja që të kishit marrë pjesë në mbledhjen ku isha i pranishëm me një pakicë përfaqësuesish krahinorë. Dëgjuam Plakun L. Tom Peri kur i krahasonte me termometrin ata që janë pleq të ardhshëm dhe ata që nuk janë aktivë, stërgjyshërit e ardhshëm. Na u soll në mendje fakti që ka shumë prej atyre individëve të cilët janë më tepër sesa të ngrohtë. Ata do të ktheheshin nëse dikush vetëm do t'i nxiste dhe do t'u tregonte mënyrën.

Kam dëshirë t'ju tregoj për një konferencë kunji ku u caktova të shkoj. Ajo ishte një riorganizim, presidenti i kunjit dhe këshilltarët e tij do të çliroheshin dhe do të thirrej një presidenci e re. Presidenti i kunjit ishte i ri dhe kishte shërbyer mrekullisht për pothuajse dhjetë vjet. Ai ishte një vigan shpirtëror, por ishte gjithashtu administrues vigan. Në intervistën time private me të, më tregoi se si ua kishte deleguar shumë përgjegjësi të funksioneve të kunjit këshilltarëve të tij dhe këshillit të lartë, dhe kështu ishte bërë i lirë për të intervistuar ata që ishin pa priftëri dhe ata të cilët kishin nevojë të nxiteshin. Individët dhe çiftet ftoheshin që të vinin tek zyra e tij. Atje ai arrinte t'i njihte, këshillohej me ta dhe i ftonte që të vepronin më mirë, që ta vinin në rregull jetën e tyre dhe të merrnin bekimet e mundshme për ata të cilët e ndjekin Zotin. Ai i ndihmonte duke i vënë nën kujdesin e një udhëheqësi të aftë, një mësuesi, i cili i ndihmonte të kuptonin bukuritë e doktrinës. Pastaj ai më tha se në këto intervista i pyeste shpesh nëse donin një bekim. “I kam vënë duart e mia mbi kokat e shumë anëtarëve të kunjit,” tha ai.

Të nesërmen, në seancën e përgjithshme të konferencës së kunjit, nuk besoj të kem parë ndonjëherë aq shumë lot. Jo ngaqë ndiheshin sikur presidenti nuk duhej çliruar, por nga dashuria e thellë për një president të ri kunji i cili u kishte bekuar jetën. Ndjeva një shtytje që t'i pyesja: “Sa prej jush u janë vënë mbi kokë duart e presidentit” U habita nga numri i madh i njerëzve që ngritën duart. Atë kohë mendova me vete: sa prej këtyre njerëzve do ta bekojnë emrin e këtij njeriu të madh, jo vetëm tani, por gjatë gjithë përjetësive2 Po, do të ketë stërgjyshër që, për shkak të këtij udhëheqësi të përzemërt, do të lënë një trashëgimi brezash prej mijëra vetësh të cilët do ta quajnë atë të bekuar.

39

Kur ne shohim se çfarë ndikimi mund të ketë një njeri mbi jetën e aq shumë njerëzve, mbase nuk është çudi që Zoti na kujton: “Mbani mend që vlera e shpirtrave është e madhe në shikimin e Perëndisë.” (shih DeB 18:1.)

Unë lutem që ne të gjithë të marrim parasysh atë që mund të bëjmë vetë në ndihmë të atyre të cilët në të ardhmen do të jenë stërgjyshër, qofshin fëmijë të vegjël, të rinj apo të rritur, që

kështu secili të lërë një trashëgimi të drejtë të atyre që e njohin dhe e duan Zotin.

Këtë e lus në emër të Jezu Krishtit, Amen.

E Dhjeta --- Një Urdhërim Edhe për të Varfrin Plaku Lin G. Robins i të Shtatëdhjetëve

Në veprën klasike të Çarl Dikensit, A Christmas Carol (Një Këngë Krishtlindjeje), Bob Kratçit shpresonte ta kalonte ditën e Krishtlindjes me familjen e tij. “Në qoftë se është e volitshme, Zotëri,” e pyeti punëdhënësin e tij, Z. Skruxh. “Jo, nuk është e volitshme, i tha Scrooge, “dhe nuk është e drejtë. Në qoftë unë se do të të mbaja një gjysmë korone nga paga jote, do të mendoje se nuk po të trajtoj mirë,... “e megjithatë,” tha Skruxhi “ti nuk mendon se në këtë rast jam unë i keqtrajtuari, kur paguaj pagën e një dite për një punë të pabërë.' Nëpunësi i tha se kjo ndodhte vetëm një herë në vit. “Një justifikim i keq për t'i zhvatur xhepin dikujt çdo njëzetë e pesë dhjetori”” tha Skruxh.' Për Skruxhin, ashtu si për çdo njeri egoist, ose për “njeriun e natyrshëm,” sakrifica nuk është kurrë e volitshme.

Njeriu i natyrshëm është i prirur të mendojë vetëm për veten --— dhe jo vetëm që ta vërë veten në vend të parë, por rrallë, për të mos thënë asnjëherë, të vërë dikë tjetër në vend të dytë, përfshirë këtu edhe Perëndinë. Për njeriun e natyrshëm, sakrifica nuk vjen natyrshëm. Ai ka një dëshirë të pangopur për më tepër. Të ashtuquajturat nevoja të tij gjithmonë duket se ia kalojnë të ardhurave, kështu që të pasurit “mjaft” mbetet përherë e më e paarritshme, ashtu siç ishte për kopracin Skruxh. p

Duke qenë se njeriu i natyshëm priret të grumbullojë ose të konsumojë çdo gjë, Zoti me mençuri e urdhëroi Izraelin e lashtë të sakrifikonte, jo të fundit dhe më të dobtin e kopesë, por të parëlindurin -— jo prodhimet e mbetura të fushës, por prodhimet e para (shih Mosia 2:3, Moisiu 5:5: Ligji i Përtërirë 26:2). Sakrifica e sinqertë ka qenë shenja dalluese e njeriut besnik që nga fillimi.

Midis atyre që nuk sakrifikojnë ekzistojnë dy ekstreme: një ekstrem është njeriu i pasur dhe i pangopur, i cili nuk dëshiron të sakrifikojë, dhe ekstremi tjetër është njeriu i varfër që mendon se nuk mundet të sakrifikojë. Por si mund t'i kërkosh dikujt që po vdes nga uria të hajë më pak2 A ekziston një nivel i tillë varfërie ag i ulët saqë të mos pritet një sakrificë ose ndonjë familje aq e varfër sa që pagimi i së dhjetës të mos u kërkohet”

40

Zoti shpesh na mëson duke përdorur rrethana ekstreme për të ilustruar një parim. Historia e të vesë së Sareptas është një shembull i varfërisë ekstreme që është përdorur për të na mësuar doktrinën se mëshira nuk mund ta grabisë sakrificën po aq sa nuk mund ta grabisë edhe drejtësinë. Në fakt, masa më e vërtetë e sakrificës nuk qëndron aq shumë në atë se çfarë jep njeriu për të sakrifikuar, por, përkundrazi, në atë se sa shumë sakrifikon ai për të dhënë (shih Marku 12:43). Besimi nuk vihet aq shumë në provë kur dollapi është plot, se sa kur ai është bosh. Në këto çaste vendimtare, kriza nuk krijon karakterin -— por e vë atë në pah. Kriza është prova.

E Veja nga Sareptas jetoi në kohën e Profetit Elia, nëpërmjet gojës të së cilit Zoti solli thatësirë mbi tokë për tre vjet e gjysmë (shih Lluka 4:25). Uria u bë aq e rëndë sa shumë njerëz ishin gati duke vdekur. Në këto rrethana gjendej edhe e veja.

Zoti i tha Elias: “Çohu dhe shko të vendosesh në Sarepta .... atje kam urdhëruar një grua të ve të të sigurojë ushqimin.” Është interesante që Elias iu tha të mos shkonte në Sarepta deri sa e veja dhe i biri i saj të ishin në buzë të vdekjes. Pikërisht në këtë çast ekstrem -— përballë urisë, besimi i saj do të vihej në provë.

Kur Elia arriti në qytet e gjeti atë duke mbledhur dru. 10. “Ai e thirri dhe i tha: “Shko dhe më merr pak ujë në një enë që të mund të pi.” 11. Ndërsa ajo po shkonte për të marrë ujin, ai e thirri dhe i tha: “Më sill edhe një copë bukë.”

12. Ajo u përgjigj: “Ashtu siç është e vërtetë që rron ZOTI, Perëndia yt, bukë nuk kam, por kam vetëm një dorë miell në një enë dhe pak vaj në një qyp, dhe tani po mbledh dy copa dru për t'i përgatitur për vete dhe për djalin tim, do t'i hamë dhe pastaj kemi për të vdekur.” (1 Mbretërve 17:10-12).

Një dorë miell do të ishte me të vërtetë pak, ndoshta do të mjaftonte vetëm për një njeri, gjë që e bën përgjigjen e Flias intriguese: “Elia i tha: “Mos ki frikë, shko dhe bëj si the, por më parë bëj një kulaç të vogël për mua ...'” (1 Mbretërve 17:13).

A nuk tingëllon kjo egoiste, të kërkosh jo vetëm copën e parë të bukës, por mundësisht edhe copën e vetme2 A nuk na kanë mësuar prindërit që të respektojmë në fillim të tjerët, dhe veçanërisht që një zotëri të respektojë një grua, për të mos folur pastaj për një grua të ve7 Zgjedhja e saj: të hajë, apo të sakrifikojë ushqimin e fundit që i ka mbetur dhe të shpejtojë vdekjen” Ndoshta ajo do ta sakrifikonte ushqimin e saj, por a mund të sakrifikojë ajo ushqimin e të birit të uritur”

Elia e kuptonte doktrinën se bekimet vijnë pas provës së besimit (shih Ethëri 12:6, DeB 132:5). Ai nuk po tregohej egoist. Si shërbëtori i Zotit, Elia ishte atje për të dhënë, jo për të marrë.

Vazhdojmë me tregimin:

€... por më parë (prodhimet e para të fushës) bëj një kulaç të vogël për mua dhe sillma, pastaj ta bësh për vete dhe për djalin tënd.

41

14 Sepse kështu thotë Zoti, Perëndia i Izraelit: “Ena e miellit nuk do të mbarojë dhe qypi i vajit nuk do të pakësohet deri ditën, që Zoti të dërgojë shiun mbi tokë.'

15 Kështu ajo shkoi dhe veproi sipas fjalës së Elias, dhe kështu hëngrën ajo, Elia dhe gjithë familja e saj për një kohë të gjatë.

16 Ena e miellit nuk mbaroi dhe qypi i vajit nuk u pakësua, sipas fjalës që Zoti kishte shqiptuar me anë të Elias” (1 Mbretërve 17:13-16).

Një arsye që Zoti i ilustron doktrinat në rrethanat nga më ekstremet, është të eliminojë justifikimet. Në qoftë se Zoti pret që edhe e veja më e varfër të paguajë monedhën e saj, çfarë do të thotë kjo për të tjerët që mendojnë se nuk është e volitshme ose e lehtë për të sakrifikuar”

Asnjë peshkop, asnjë misionar nuk duhet të ngurrojë ose të mos ketë besim për t'ua mësuar ligjin e së dhjetës të varfërve. Mendimi se “ata nuk mund ta paguajnë,” duhet zëvendësuar me mendimin se “ata nuk mund të mos e paguajnë.”

Një nga gjërat e para që duhet të bëjë një peshkop për të ndihmuar nevojtarët është t'u kërkojë të paguajnë të dhjetën. Po ashtu si e veja, në qoftë se një familje e varfër ndeshet me vendimin: të paguajë të dhjetën apo të hajë, ata duhet të paguajnë të dhjetën. Peshkopi mund t'i ndihmojë ata me ushqime.

Në tetor 1998 uragani Miç shkatërroi shumë pjesë të Amerikës Qendrore. Presidenti Gordon B. Hinkli ishte shumë i shqetësuar për viktimat e kësaj fatkeqësie, shumë prej të cilëve humbën çdo gjë -— ushqime, veshje dhe orendi shtëpiake. Ai vizitoi shenjtorët në qytetet e San Pedro Sula dhe Tegusigalpa, Honduras, Managua dhe Nikaragua. E po ashtu si mesazhi i Profetit të dashur Elia për të venë e uritur, mesazhi i këtij profeti të kohëve të sotme në secilin prej këtyre qyteteve ishte i njëjti -— të sakrifikonin dhe të ishin të bindur ndaj ligjit të së dhjetës.

Por si mund t'i kërkosh dikujt që është kaq i varfër të sakrifikojë7 Presidenti Hinkli e dinte se ndihmat në ushqime e veshmbathje që do t'u dërgoheshin do t'i ndihmonin ata t'i mbijetonin krizës, por kujdesi dhe dashuria e tij për ta ishte shumë më tepër se kaq. Megjithëse ndihma humanitare është e rëndësishme, ai e dinte se ndihma më e rëndësishme vjen nga Perëndia dhe jo nga njeriu. Profeti donte t'i ndihmonte ata të hapnin pragjet e qiellit ashtu siç na premtohet nga Zotin në Librin e Malakias (shih Malakia 3:10).

Presidenti Hinkli u mësoi atyre se në qoftë se do të paguanin të dhjetën, ata do të kishin gjithmonë ushqim në sofrën e tyre, gjithmonë do të kishin rroba në trup dhe një strehë mbi krye.

Kur shtrojmë për të ngrënë, është shumë më e lehtë të ndajmë që në fillim një pjatë më tepër për dikë që mund të vijë më vonë, sesa kur tryeza të jetë ngritur dhe ushqimi të ketë mbaruar. Po në të njëjtën mënyrë, a nuk është në fakt më e lehtë t'i japim Zotit prodhimin e parë të frutave të

42

tokës, se sa të shpresojmë që të na mbeten “teprica” të mjaftueshme për të7 A nuk duhet të jetë Ai i ftuari i nderit, atij që i shërbehet të parit”

Nëna ime e dashur, Evelin Robins, më mësoi ligjin e të dhjetës që kur isha katër vjeç. Ajo më dha një kuti bosh ankerplasti, një kuti metalike me një kapak që kërciste kur hapej e mbyllej. Ajo më mësoi t'i ruaja qindarkat e mia të së dhjetës në atë kuti dhe më pas t'ia çoja peshkopit. Jam përjetësisht mirënjohës për nënën time, për atë kuti ankerplasti dhe për bekimet që kam pasur nga pagimi i së dhjetës.

Në romanin A Christmas Carol (Një Këngë Krishtlindjeje) Z. Skruxh ndryshoi sjelljen e tij -— ai nuk ishte më si më parë. Po kështu, ky është “ungjilli i pendimit.” Në qoftë se Shpirti na nxit t'i bindemi më plotësisht ligjit të sakrificës në jetën tonë le të fillojmë ta bëjmë këtë ndryshim që sot.

Unë jam mirënjohës për Shpëtimtarin që ishte shembulli i përkryer i bindjes nëpërmjet sakrificës -— icili ofroi “veten si një sakrificë për mëkatin” dhe u bë, duke e shprehur me fjalët e Lehit “Fruti i parë i Perëndisë.” (2 Nefi 2:7, 9.) Unë dëshmoj për Të dhe për këto doktrina të Tij, në emrin e Jezu Krishtit, amen.

SHËNIM

1. The Annotated Christmas Carol by Charles Dickens, Michael Patrick Hearn, Avon Books, shtator 1977, fq. 69.

Frytet e Vegimit të Parë Plaku Dieter F. Ukdorf i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve

Vetëm gjashtë muaj më parë, ju anëtarë besnikë të Kishës së Jezu Krishtit më mbështetët si anëtar të Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve. Kjo thirrje u erdhi si e papritur e madhe shumë njerëzve, por në veçanti nipave e mbesave tona, që thanë: “Por ai është gjyshi ynël Është veç një njeri i zakonshëm. Ai luante bashkë me ne dhe mësoi të na priste flokëti”

Pas konferencës së përgjithshme të tetorit, gruaja ime dhe unë folëm në telefon me fëmijët dhe njëri nga nipat tha: “Meqenëse ishim aq larg nga ju dhe nuk mund të ishim me ju në Sollt Leik Siti, së paku të na tundje dorën kur po jepje bisedën e konferencës.” Nuk kemi qenë bashkë me fëmijët dhe fëmijët e tyre deri në këtë konferencë, prandaj sot po u tund dorën, me shpresën që ta gëzoj një nip. Gjithashtu u tund dorën të gjithë ju anëtarëve të mrekullueshëm, lutjet e të cilëve janë aq të rëndësishme e të vlerësuara nga ime shoqe dhe unë.

Në vitet e rritjes sime në Gjermani, e frekuentova kishën në shumë vende dhe në rrethana

të ndryshme---në dhoma të pasme të thjeshta, në vila madhështore dhe në kisha funksionale modeme. Të gjitha këto ndërtesa kishin të përbashkët një element të rëndësishëm: Shpirti i

43

Perëndisë ishte i pranishëm: dashuria e Shpëtimtarit mund të ndihej kur mblidheshim si familja e degës ose e lagjes.

Salla në Zyvickau kishte një Grgano të vjetër që punonte me ajër. Çdo të dielë caktohej një i ri që të shtynte lart e poshtë me forcë një levë, e cila vinte në veprim kacekët që e bënin 6rganon të punonte. Madje përpara se të isha mbajtës i Priftërisë Aarone, kisha nganjëherë privilegjin e madh që të ndihmoja në këtë detyrë të rëndësishme.

Ndërsa bashkësia këndonte himnet tona fort të dashura të Rivendosjes, unë vija të gjithë forcën time që Grgano të mos ngelej pa ajër të mjaftueshëm. Sytë e organistit e tregonin pa gabim nëse po bëja punë të mirë apo kisha nevojë t'i shtoja me të shpejtë përpjekjet e mia. Gjithmonë ndihesha i nderuar për shkak të rëndësisë së kësaj detyre dhe besimit që vinte organisti mbi mua. Ishte ndjenjë arritjeje e mrekullueshme të kishe një përgjegjësi dhe të ishe pjesë e kësaj pune të madhe.

Kishte edhe një të mirë shtesë që vinte prej kësaj detyre: punëtori i kacekëve ulej në një vend që të ofronte pamje të shkëlqyer të dritares me xham të pikturuar, që gjendej në ballë të sallës. Xhami i punuar paraqiste Vegimin e Parë, me Jozef Smithin duke u gjunjëzuar në Korijen e Shenjtë duke parë drejt qiellit dhe brenda një shtylle drite.

Gjatë himneve të mbledhjes dhe madje gjatë bisedave dhe dëshmive që jepnin anëtarët tanë, shpesh vështroja nga ai përshkrim i momentit më me shenjtëri në historinë e botës. Me sytë e mendjes sime shihja Jozefin duke marrë njohuri, dëshmi dhe udhëzime hyjnore, teksa u bë një mjet i bekuar në dorën e Atit tonë Qiellor.

Ndjeja një shpirt të veçantë ndërsa vështroja në këtë pikturë të dritares skenën e bukur të një djaloshi besimtar në korije të shenjtë, i cili mori një vendim të guximshëm për t'iu lutur seriozisht Atit tonë Qiellor, i cili e dëgjoi e iu përgjigj përzemërsisht.

Ja ku isha, një djalosh në Gjermaninë e pas Luftës II Botërore, që jetonte në një qytet me gërmadha, mijëra kilometra larg Palmyra-s së Amerikës Veriore dhe më shumë se njëqind vjet mbasi ndodhi në fakt ngjarja. Nëpërmjet fuqisë së gjithanshme të Frymës së Shenjtë ndjeva në zemër dhe në mendje se ishte e vërtetë, se Jozef Smithi e pa Perëndinë dhe Jezu Krishtin e i dëgjoi zërat e Tyre. Shpirti i Perëndisë e rehatoi shpirtin tim në këtë moshë të re me sigurinë për të vërtetën e këtij çasti të shenjtë, që pasoi me fillimin e një lëvizjeje të përbotshme të paracaktuar të “shtrihet përpara, derisa të ketë mbushur gjithë botën” (shih DeB 65:2). Atë kohë e besova dëshminë e Jozef Smithit mbi atë përjetim të lavdishëm në Korijen e Shenjtë, dhe tani e di. Perëndia i ka folur përsëri njeriuti

Duke vështruar pas, jam mirënjohës për miqtë e shumtë që më ndihmuan në rini të fitoj një dëshmi për Kishën e rivendosur të Jezu Krishtit. Në fillim ushtrova besim të thjeshtë në dëshmitë e tyre dhe pastaj mora dëshmimin hyjnor të Shpirtit në mendje dhe në zemër. E numëroj Jozef Smithin ndërmjet atyre, dëshmia e të cilëve për Krishtin më ndihmoi të zhvilloj dëshminë vetjake për Shpëtimtarin. Përpara se ta njihja mësimin privat të Shpirtit duke më

dd

dëshmuar se Jozef Smithi ishte profet i Perëndisë, zemra ime rinore ndjeu se ai ishte mik i Perëndisë dhe prandaj, krejt natyrshëm, ai do të ishte gjithashtu miku im. E dija se mund t'i besoja Jozef Smithit.

Shkrimet e Shenjta na mësojnë se dhuratat shpirtërore u jepen atyre që i kërkojnë Perëndisë, që e duan Atë dhe i mbajnë urdhërimet e Tij (shih DeB 46:9). Citoj: “Jo të gjithë kanë çdo dhuratë të dhënë atyre: pasi ka shumë dhurata, dhe çdo njeriu i jepet një dhuratë nëpërmjet Shpirtit të Perëndisë. Disave u jepet njëra dhe disave u jepet një tjetër, që me këtë mënyrë të gjithë të kenë dobi”(shih DeB 46:11--12).

Sot e di se dëshmia ime e re përfitoi së tepërmi nga dëshmia e Profetit Jozef Smith dhe e shumë miqve në Kishë që e dinin “me anë të Frymës së Shenjtë ... se Jezu Krishti është Biri i Perëndisë dhe se u kryqëzua për mëkatet e botës” (shih DeB 46:13). Shembujt e mirë, dashuria e përkujdesjes dhe duart e tyre ndihmëdhënëse më bekuan për të marrë një tjetër dhuratë të veçantë nga Shpirti të përshkruar në shkrimet e shenjta, kur kisha etje për dritë dhe të vërtetë. Citoj: “Të tjerëve u jepet të besojnë tek fjalët e tyre, që edhe ata të mund të kenë jetë të përjetshme nëse vazhdojnë (me besnikëri)” (shih DeB 46:14). Sa dhuratë e mahnitshme dhe e çmueshme që është kjol

Kur përulemi vërtet, ne do të bekohemi me këtë dhuratë që të kemi besim dhe shpresë për gjëra që nuk shihen, por që janë të vërteta (shih Alma 32:21). Kur bëjmë provë me fjalët që na jepen me anë të shkrimeve të shenjta dhe profetëve të gjallë-—edhe nëse kemi vetëm dëshirë të besojmë---dhe nuk e kundërshtojmë Shpirtin e Zotit, shpirtrat tanë do të zmadhohen dhe kuptimi ynë do të ndriçohet (shih Alma 32:26--28).

Vetë Shpëtimtari ia shpjegoi qartë këtë parim të mëshirshëm gjithë botës, në lutjen e Tij të famshme ndërmjetësuese, të thënë jo vetëm për Apostujt e Tij, por për të gjithë shenjtorët, madje edhe për ne sot, kudo që mund të jetojmë. Ai tha:

“Tani unë nuk lutem vetëm për ta, por edhe për ata që do të besojnë në mua me anë të fjalës së tyre, që të gjithë të jenë një, ashtu si ti, o Atë, je në mua dhe unë në ty: edhe ata të jenë një në ne, që bota të besojë se ti më ke dërguar” (Gjoni 17:20--21): shkronjat italike janë shtuar).

Kjo është mënyra se si e bekon Vegimi i Parë i Jozef Smithit jetën tonë personale, jetën e familjeve dhe përfundimisht tërë familjen njerëzore—ne arrijmë të besojmë tek Jezu Krishti përmes dëshmisë së Profetit Jozef Smith. Gjatë gjithë historisë së njerëzimit profetë dhe apostuj kanë pasur shfaqje hyjnore të ngjashme me të Jozefit. Moisiu pa Perëndinë ballë për ballë dhe mësoi që vetë ishte bir i Perëndisë, “në ngjasim me të Vetëmlindurin Je Tij)” (shih Moisiu 1:1— 6). Apostull Pali dëshmoi se Jezu Krishti i ringjallur iu shfaq rrugës për në Damask dhe e bëri Palin një nga misionarët e Tij të famshëm (shih Veprat e Apostujve 26:9--23). Duke dëgjuar dëshminë e Palit për vegimin qiellor, gjatë gjykimit në Cezarë, Mbreti i fuqishëm Agripa pohoi: “Për pak dhe po ma mbush mendjen të bëhem i krishterë” (Veprat e Apostujve 26:28).

Pati edhe shumë profetë të tjerë të dikurshëm që gjithashtu dhanë dëshmi të fuqishme për Krishtin. Të gjitha këto shfaqje, të lashta dhe moderne, i çojnë ata të cilët besojnë, drejt burimit hyjnor të të gjithë drejtësisë dhe shpresës-—tek Perëndia, Ati ynë Qiellor, dhe tek Biri i Tij, Jezu Krishti.

45

Perëndia i ka shprehur Jozef Smithit qëllimin që t'i bekojë të gjithë fëmijët e Perëndisë me mëshirën dhe dashurinë e Tij, madje në kohë paqartësish dhe pasigurish, luftërash dhe zhurme luftërash, katastrofash natyrore dhe personale. Shpëtimtari tha: “Vini re, krahu im i mëshirës është shtrirë drejt jush dhe kushdo që do të vijë, unë do ta pranoj” (3 Nefi 9:14). Dhe të gjithë ata që e pranojnë këtë ftesë, do të “Jrrethohen) nga dashuria e tij e madhe e pashembullt” (Alma 26:15).

Nëpërmjet besimit tek dëshmia personale e Profetit Jozef Smith dhe tek realiteti i Vegimit të Parë, me anë të studimit e të lutjes, të thellë e të sinqertë, ne do të bekohemi me besim të paepur tek Shpëtimtari i botës, që i foli Jozefit në “një mëngjes Jtëj një dite të bukur, të qartë, herët në pranverën e njëmijë e tetëqind e njëzetës” (shih Jozef Smith-—Historia 1:14).

Besimi tek Jezu Krishti dhe dëshmia për Të dhe Shlyerjen e Tij të gjithanshme, nuk është vetëm një doktrinë me vlerë të madhe teologjike. Një besim i tillë është një dhuratë e gjithanshme dhe e lavdishme për të gjitha rajonet kulturore të kësaj toke, e pavarur nga gjuha, raca, ngjyra, kombësia apo rrethanat social-ekonomike. Fuqia e arsyes mund të përdoret në përpjekje për ta kuptuar këtë dhuratë, por ata që i ndjejnë më thellë rezultatet e saj, janë ata me gatishmëri për t'i pranuar bekimet e saj, që vijnë nga një jetë e dëlirë dhe e pastër e ndjekjes së shtegut të pendimit të vërtetë dhe e vënies në jetë të urdhërimeve të Perëndisë.

Ndërsa e kujtojmë dhe e nderojmë Profetin Jozef Smith, zemra më shkon drejt tij me mirënjohje. Ai qe një djalosh i mirë, i ndershëm, i përulur, i zgjuar dhe i guximshëm, me zemër të artë dhe besim të patundur tek Perëndia. Ai kishte besnikëri. Në përgjigje të lutjes së tij të përulur qiejt u hapën përsëri. Jozef Smithi kishte parë në fakt një vegim. Ai e dinte atë gjë dhe e dinte se Perëndia e dinte atë, dhe nuk mund ta mohonte (shih Jozef Smith-—Historia 1:25).

Përmes punës dhe sakrificës së tij, tani unë kam një kuptim të vërtetë për Atin Qiellor dhe Birin e Tij, Shëlbuesin dhe Shpëtimtarin tonë, Jezu Krishtin, dhe mund të ndjej fuqinë e Frymës së Shenjtë e të njoh planin e Atit Qiellor për ne, fëmijët e Tij. Për mua, këto janë vërtet fryte të Vegimit të Parë.

Jam mirënjohës që qysh në jetën time të hershme u bekova me një besim të thjeshtë që Jozef Smithi ishte profet i Perëndisë, që e pa Perëndinë Atë dhe Birin e Tij, Jezu Krishtin, në vegim. Ai e përktheu Librin e Mormonit me anë të dhuratës dhe fuqisë së Perëndisë. Ajo dëshmi më është pohuar mua pa pushim.

Si një nga më të vegjlit mes jush, por si një prej Apostujve të Jezu Krishtit në thirrjen time, unë dëshmoj se Ai vërtet jeton, që Ai është Mesia. Unë kam një dëshmi personale për Jezu Krishtin, Shpëtimtarin dhe Shëlbuesin e gjithë njerëzimit. E mora këtë njohuri me anë të paqes dhe fuqisë së patregueshme të Shpirtit të Perëndisë. Dëshira e zemrës sime dhe e mendjes sime është që të jem i pastër dhe besnik në shërbim të Tij tani e përgjithmonë.

Dëshmoj kështu në emrin e Jezu Krishtit, amen.

“ ttDtlt$tntnD9D9DMP etnMnM8$8$8$8$8$82DMD2DMU— et tmtLt29D”SESE—g———

46

Çiftet Misionare: Bekime nga Sakrifica dhe Shërbimi Plaku Robert D. Hejëlls i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve

Katër vjet më parë fola në këtë konferencë rreth çifteve që shërbejnë misione me kohë të plotë. Lutja ime ishte që “Fryma e Shenjtë (do të) prekte zemrat dhe diku ndonjë bashkëshort ose bashkëshorte .... me qetësi (do tëj shtynte shokun e tij apo shoqen e saj dhe një moment i së vërtetës J-—një moment vendimi-—do të) ndodhte.” Një motër më shkroi rreth kësaj përvoje. Ajo tha: “Ne po rrinim në qetësi në dhomën e ndenjies duke parë konferencën në televizor. ... Kurju folët, zemra ime u prek shumë thellë. Unë dhe im shoq pamë njëri-tjetrin në sy. Ai çast ndryshoi jetën time përgjithmonë.”

Nëse ju jeni ose do të jeni së shpejti në moshën e misionarëve të moshuar, unë vij këtë pasdite të dëshmoj për bekimet që do të ndryshojnë jetën tuaj përgjithmonë. Ati juaj Qiellor ka nevojë për ju. Puna e tij, nën drejtimin e Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht, ka nevojë për atë çfarë vetëm ju jeni të përgatitur për ta dhënë. Çdo përvojë misionare kërkon besim, sakrificë e shërbim dhe këto gjithmonë pasohen nga një derdhje bekimesh.

Ndërsa bisedojmë për këto bekime, ju natyrisht do të merrni në konsideratë ato çfarë unë i kam quajtur katër “Pikat:” frika, shqetësimet familjare, gjetja e mundësisë së misionit të duhur dhe sfidat financiare. Më lejoni të shtoj dhe një, një nga “Pikat” më të rëndësishme dhe më të fuqishme---besimi. Vetëm nëpërmjet besimit mund t'i kushtojmë vëmendje këshillës së Perëndisë: “Zgjidhni ju sot se kujt do t'i shërbeni” -—“t'i shërbeni Zotit Perëndi që ju bëri.” Dhe vetëm nëpërmjet një prove të besimit ne mund të marrim bekimet e mrekullueshme që kërkojmë për veten dhe familjet tona: “Pasi, po të mos ketë besim mes fëmijëve të njerëzve, Perëndia nuk mund të bëjë mrekulli mes tyre: prandaj, ai nuk iu shfaq atyre deri pas besimit të tyre.”

Më lejoni të ndaj disa nga këto bekime të mrekullueshme nga letrat dhe ndodhitë që kam marrë këto katër vjetët e kaluar. Një çift i përulur nga Idaho e përballoi me besim frikën kur Zoti i thirri të shkonin në Rusi. Ata shkruan letrën e pranimit si më poshtë: “Askujt nuk i shkonte mendja se do të thirreshim në këtë detyrë. Ne nuk kemi asnjë ide sesi do të mësojmë gjuhën apo në do t'ia dalim mbanë për të shërbyer, e megjithëse pranojmë me shumë ankth, duke shkuar plotësisht me besim, ne e dimë se Zoti dhe profeti i Tij e dinë më mirë se ne se ku duhet të shërbejmë.” Dhjetë muaj më vonë Tempulli i Stokolmit Suedi mirëpriti 30 shenjtorë nga një degë e vogël në Rusi, të udhëhequr nga ky çift nga Idaho, të cilët sapo kishin filluar të mësonin gjuhën ruse. Shkrimet e shenjta na tregojnë: “Perëndia ka dhënë një mjet që njeriu, nëpërmjet besimit, të mund të punojë mrekulli të mëdha.” Kështu, puna e Perëndisë shkon përpara me anë të fëmijëve të Tij: “Që besimi gjithashtu të mund të rritet në tokë. ... Që plotësia e ungjillit tim të mund të shpallet nga të dobtit dhe të thjeshtët deri në fund të botës.”

Një çift tjetër i përballoi shqetësimet familjare me besimin. Një motër besnike shkroi: “Vendimi për të shërbyer një mision nuk ishte i vështirë. Por mamaja ime nëntëdhjetë vjeçare ishte tepër e shqetësuar rreth nisjes sonë. Ajo mori ngushëllim të madh kur dëgjoi se familjet tona do të bekoheshin gjatë shërbimit tonë.” Një vëlla besnik shprehu shqetësime të ngjashme rreth largimit nga prindërit e tij të moshuar, të cilit babai i tij iu përgjigj: “Mos e përdor nënën dhe mua si justifikim për të mos shkuar në mision me gruan tënde. Lutuni rreth kësaj dhe ndiqni

47

udhëzimin e Shpirtit.” Një brezi të hershëm misionarësh të thirrur për të lënë familjet e tyre, Zoti u ofroi këtë siguri: “në qoftë se ata do ta bëjnë këtë me gjithë përuljen e zemrës, . . . unë, Zoti, u jap një premtim, se unë do të siguroj për familjet e tyre.” Sigurisht që shqetësimet familjare janë reale dhe nuk duhet të merren me lehtësi. Por ne nuk mund t'i plotësojmë sfidat familjare pa bekimet e Zotit dhe kur sakrifikojmë për të shërbyer si çifte misionare me kohë të plotë, këto bekime rrjedhin me shumicë. Për shembull, një çift ishte i shqetësuar që ta linte vajzën e tyre më të vogël, e cila nuk ishte më aktive në Kishë. Babai i saj besnik shkroi: “Ne u lutëm për të vazhdimisht dhe agjëruam rregullisht. Pastaj, gjatë konferencës së përgjithshme, Shpirti më pëshpëriti: “Nëse ju do të shërbeni, nuk duhet të shqetësoheni më rreth vajzës suaj.” Kështu që u takuam me peshkopin tonë. Një javë pasi morëm thirrjen, ajo dhe i dashuri i saj shpallën fejesën. Në fund të vitit tonë të parë, zemra e tij filloi të zbutej në lidhje me Kishën. Pikërisht para se të ktheheshim në shtëpi nga misioni, ai dhe vajza jonë erdhën të na vizitonin. Në valixhe ishte kompleti i tij i parë i rrobave të së dielës që ai s'i kishte patur ndonjëherë. Ata erdhën në Kishë me ne dhe pasi u kthyem në shtëpi, ai u pagëzua. Një vit më vonë, ata u vulosën në tempull.” t

Ndonëse hollësitë e kësaj historie mund të jenë të veçanta, parimi është i vërtetë për të gjithë ata që i drejtohen Zotit “Unë do të shkoj atje ku ti do që unë të shkoj.” Unë dëshmoj se ndërsa ne besojmë në Zotin, Ai do të gjejë për ne mundësi të duhura misionare. Ashtu siç ka thënë: “Nëse një njeri më shërben...atë njeri Ati im do ta nderojë.” Duke marrë parasysh mundësitë misionare, shumë çifte në të gjithë botën kanë një dëshirë të madhe për të shërbyer, por nuk kanë mundësitë e duhura financiare. Në qoftë se ju ndodheni në këtë situatë, mos harroni se thirrja e duhur misionare nuk është e thënë të jetë në një vend të largët me një emër të çuditshëm. Thirrja e duhur për ju mund të jetë brenda kunjit ose zonës suaj. “Ati juaj qiellor, pra, e di mirë se ju keni nevojë për të gjitha këto gjëra.” Konsultohuni me familjen tuaj dhe peshkopin ose presidentin e degës. Ndërsa shërbëtorët e Zotit kuptojnë situatën tuaj të përkohëshme, ju do të jeni të aftë të merri bekimet e vazhdueshme të shërbimit misionar me kohë të plotë. Nëse ju nuk mund të shërbeni për shkak të një rrethane serioze të veçantë, a mund të merrni në konsideratë që të bëni kontribute financiare për të ndihmuar ata që mund të shërbejnë” Sakrifica e arsyeshme e mjeteve tuaja jo vetëm që do të bekojë misionarët e tjerë dhe atyre që ata u shërbejnë: por do të bekojë ju dhe familjen tuaj gjithashtu.

Tani, atyre që nuk patën mundësi të shërbenin një mision në rininë e tyre, më lejoni t'ju flas haptas: ndofta gjatë viteve ju keni qënë të ngarkuar nga ndjenjat e keqardhjes ose nuk jeni ndjerë mirë, sepse nuk kishit një mundësi misionare për të shërbyer dhe për t'u rritur në besim. Shikoni përpara jo pas. Filloni të përgatiteni për misionin tuaj si një çift i moshuar duke filluar që sotl Kurseni nga pak para çdo muaj. Studioni shkrimet e shenjta. Pranoni thirrjet e Kishës. Lutuni që të ndjeni dashurinë e Zotit për të tjerët dhe të fitoni dashurinë dhe besimin e Tij. Ju do të mund të gëzoni një ditë të gjitha bekimet e shërbimit misionari

Dhe ç'bekime të mrekullueshme që janël Pas 51 vjet martese, më pyetën: “Cilën pjesë të jetës do të donit ta rijetonit7” Nuk hezitova të përgjigjem: “Kur unë dhe gruaja ime shërbyem së bashku në punën e madhe misionare të Zotit.” Ndjenjat e një çifti tjetër misionar i bënë jehonë ndjenjave të mia. “Vendimi ynë për të shkuar në një mision solli një gëzim të ri, emocione të reja, miq të rinj, vende të reja, sfida të reja. Na solli së bashku më pranë si bashkëshort e bashkëshorte, kishim një qëllim të përbashkët dhe një partneritet real. Dhe ajo që është më e mira

48

nga të gjitha, ështe se na solli një rritje të re shpirtërore, në vend të një tërheqjeje shpirtërore.” Vëllezër dhe motra, le të mos shkojmë në tërheqje shpirtërore.

Tani a më lejoni t'i drejtoj një sfidë peshkopëve dhe presidentëve të degëve në të gjithë botën” Në gjashtë muajt e ardhshëm, a do të jetë e mundur për secilin prej jush të marrë në konsideratë dhe të rekomandojë një ose dy çifte misionare përveç atyre që tashmë kanë planifikuar të shërbejnë” Burimi juaj më i madh në plotësimin e kësaj sfide do të jenë anëtarët e moshuar të lagjes suaj që tashmë kanë shërbyer misione. Në lagjen time, një peshkop i frymëzuar thirri një takim të veçantë për çiftet misionare të kthyer dhe ato të ardhshëm. Kur ne dhamë dëshminë tonë për sakrificën dhe shërbimin, Shpirti na dëshmoi se një thirrje për të shërbyer është vërtetë një thirrje për të “njohur bekimet e pasura të IZotit).” Kam dëgjuar për një president kunji i cili organizoi një klasë misionare për të moshuarit, për të frymëzuar çiftet e ardhshme misionare dhe për t'i ndihmuar ata të përgatiten për të shërbyer. Udhëheqës të priftërisë-—ndërsa kërkoni me plot lutje që të nxisni shërbimin misionar me kohë të plotë-— kujtoni se kur thirret një çift, ata jo vetëm që do të ndihmojnë në plotësimin e punës së Zotit në mbarë botën, por ata mbjellin farën e shërbimit në familjet e tyre që do të lulëzojnë për brezat që do të vijnë. Unë vazhdoj të jem mirënjohës për ndikimin e prindërve të mi, të cilët shërbyen si çift misionarësh në Angli dhe dhanë një shembull për pasardhësit e tyre.

Tani, ju çifte misionarësh të ardhshëm, ju lutem mos prisni që peshkopi juaj të takohet me ju rreth shërbimit të një misionil Shkoni tek ai. Ndani ndjenjat tuaja. Kur vjen puna për shërbimin misionar, Zoti pret që ne të shprehim dëshirën tonë. Kur e bëjmë këtë, ne mund t'i besojmë të njëjtit Shpirt që na nxiti të kërkonim një thirrje misioni, se ai do të frymëzojë profetin të na thërrasë në detyrën e duhur.

Dhe ka kaq shumë thirjel Ka thirrje për t'u mësuar ungjillin atyre që kanë dëshirë ta marrin atë, duke përfshirë të rinjtë në Sistemin Arsimor të Kishës: thirrje për të punuar në shërbimin e mirëqenies dhe shërbimin humanitar, në tempuj: në qendrat e historisë familjare, në E e misionit dhe vendet historike: thirrje t'u “bësh të mirën më të madhe bashkëqenieve të tua dhe . .. të nxitësh lavdinë e atij që është Zoti yt. e

Merrni në konsideratë këta shembuj: Një çift në Havai rriti një degë të vogël prej 20 anëtarësh në 200 dhe përgatiti 70 anëtarë të shkonin së bashku në tempull. Një çift në Rusi ndihmoi fermerët lokalë të rrisnin rendimentin e patateve në 11 herë më shumë sesa fermat e shtetit. Një çift në Pensilvani ndihmoi 60 veta në përgatitjen e dokumenteve gjencalogjike të familjes së tyre. Një çift në Gana ndihmoi në hapjen dhe rinovimin e puseve të ujit, duke u sjellë ujë 190.000 vetave në fshatra dhe kampet e refugjatëve.

Edhe në qoftë se rezultatet e çdo misioni nuk janë kaq të dukshme për sytë e vdekshëm, të gjithë ata që shërbejnë japin një kontribut të paçmuar në sytë e Zotit, pasi të gjithë “kanë dhembshuri, duke sjellë një ndryshim. 218 Çiftet misionare shërbejnë si modele dhe shembuj të forcës për misionarët me kohë të plotë dhe për udhëheqësit e priftërisë dhe të organizatave ndihmëse. Unë shpreh mirënjohjen time për të gjithë këta dhe mijëra të tjerë që po shërbejnë në kaq shumë detyra, duke kontribuar miliona orë në shërbim të bashkëqenieve të tyre.

49

Vëllezërit dhe motrat e mia, në qoftë se keni ndjerë nxitjet e shpirtit për t'u përfshirë në këtë punë, sado të brishta qofshin këto ndjenja, mos e shtyni ditën e shërbimit tuaj. Tani është koha për t'u përgatitur, koha për t'u thirrur, koha për të sakrifikuar, koha për të ndarë dhuratat e talentet tuaja dhe tani është koha për të marrë bekimet e Perëndisë për ju dhe familjen tuaj. “Ka nevojë të vazhdueshme për më shumë çifte misionarësh” ka thënë Presidenti Hinkli. Ndërsa kjo punë shkon përpara, kjo nevojë po rritet. Le të ngrihemi ne, që kemi vite të pasura me përvojë, pjekuri, urtësi dhe mbi të gjitha me besim dhe ta plotësojmë këtë nevojë ashtu siç dimë ta bëjmë vetëm ne.

Ne, mbi të gjitha, kemi arsye të veçantë për të vepruar kështu. Nga përvoja jonë e jetës ne mund të shohim prapa dhe të kujtojmë mirësinë e Atit tonë në Qiell dhe Birit të Tij Jezu Krisht për ne dhe familjet tona. Ashtu si shpjegoi një vëlla besnik: “Bashkëshortja ime dhe unë kemi dëshirë të shërbejmë pesë misione---një për secilin nga fëmijët tanë të mrekullueshëm me të cilët na ka bekuar Perëndial” Çfarëdo bekimesh që mund të kemi marrë individualisht, unë dëshmoj se ne të gjithë kemi marrë mbi gjithçka bekimin më të madh: “Perëndia JAti ynë Qiellor) e deshi kaq shumë botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin”'“ dhe Biri i Tij, Jezu Krishti: “e do botën, deri në pikën sa të japë jetën e tij.” Unë jap dëshminë time të veçantë se sakrifica e Tij shlyese është shprehja më e madhe e kësaj dashurie.

Si anëtarë të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, është privilegji ynë më i madh t'ia kthejmë dashurinë Atij nëpërmjet sakrificës e shërbimit dhe të marrim premtimin e Tij të shenjtë: “Dhe kushdo që e jep jetën e tij për kauzën time, për hir të emrit tim, do ta gjejë atë përsëri, madje jetë të përjetshme.” Dhe le të veprojmë kështu, është lutja ime e ndjerë nga zemra në emër të Jezu Krishtit, amen.

SHËNIME

1. Alma 30:8.

2. Moisiu 6:33.

3. Ethëri 12:12, shkronjat kursive janë shtuar. 4. Mosia 8:18.

5. Shih DeB 1:21, 23.

6. Shih DeB 118:3.

7. Shih DeB 31:1--2, 5.

8. Hymns 270.

9. Gjoni 12:26.

10. Mateu 6:32: 3 Nefi 13:32. 11. Hymas, 249.

12. Shih DeB 81:4.

13. Juda 1:22.

14. Gjoni 3:16.

15. 2 Nefi 26:24.

16. Shih DeB 98:13.

50

SESIONI I PRIFTËRISË E SHTUNË, 2 PRILL 2005

Tipari Ynë Më Dallues Plaku Xhefri R. Holland i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve

Pothuaj 70 vjet më parë, Presidenti David O. Mekei, që atëherë shërbente si këshilltar në Presidencinë e Parë të Kishës, i bëri këtë pyetje pjesëmarrësve të mbledhur për konferencën e përgjithshme: “Nëse në këtë çast secilit (prej jush) do t'i kërkohej të përmblidhte në një fjali ... tiparin më dallues të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, cila do të ishte përgjigjja juaj” ... Përgjigjja i ime” u përgjigj ai “do të ishte ... autoriteti hyjnor me anë të zbulesës së drejtpërdrejtë.” Ky autoritet hyjnor është, sigurisht, priftëria e shenjtë.

Presidenti Hinkli shtoi dëshminë e tij kur tha: “JPriftëriaj është një delegim i autoritetit hyjnor, i ndryshëm nga të gjithë fuqitë dhe autoritetet e tjera në faqen e tokës... Kjo është fuqia e vetme në tokë që shkon përtej velit të vdekjes... Pa të mund të ketë një kishë vetëm me emër, (një kishë) që i mungon autoriteti për të administruar në gjërat e Perëndisë.” Pikërisht katër j javë më parë, Presidenti Faust u tha studentëve të Universitetit Brigam Jang në një takim shpirtëror:

“IPriftëria) aktivizon dhe drejton të gjithë aktivitetet e Kishës. Pa çelësat dhe autoritetin e priftërisë, nuk do të kishte Kishë.”

Po filloj sonte me këto tre citate të shkurtra (të cilave mund t'u shtohen edhe shumë të tjera) për të theksuar me forcë vetëm një pikë: se priftëria e Perëndisë, me çelësat, ordinancat e saj, origjinën e saj hyjnore dhe aftësinë për të “lidhur në qiell çfarë është lidhur në tokë” është po aq e domosdoshme për Kishën e vërtetë të Perëndisë sa edhe unike për vetë atë dhe kështu pa këtë nuk do të kishte Kishë të Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme.

Në këtë vit përkujtimor në të cilin po festojmë përvjetorin e 200-të të lindjes së Profetit Jozef Smith dhe vitin e 175-të që nga organizimi i Kishës, unë dëshiroj të shtoj dëshminë time dhe të shpreh mirënjohjen time të përjetshme për rivendosjen e kësaj priftërie të shenjtë, këtij privilegji të shenjtë, kësaj dhurate supreme dhe rolit që ajo luan në jetën tonë në të dyja anët e velit.

Funksioni themelor i priftërisë në bashkimin e kohës dhe të përjetësisë u bë i qartë nga Shpëtimtari kur Ai formoi Kishën e Tij gjatë shërbesës së Tij në vdekshmëri. Apostullit të Tij më të vjetër, Pjetrit, Ai i tha: “Unë do të të jap çelësat e mbretërisë së qiejve, gjithçka që të kesh lidhur mbi tokë, do të jetë lidhur në qiej, dhe gjithçka që të kesh zgjidhur mbi tokë, do të jetë zgjidhur në qiej. “ Gjashtë ditë më vonë Ai mori Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin lart në mal ku Ai u shpërfytyrua në lavdi përpara tyre. Pastaj profetët nga periudha të mëparshme ungjillore, përfshirë të paktën Moisiun dhe Elijan” u shfaqën në lavdi gjithashtu dhe dhanë çelësat dhe fuqitë e ndryshme që mbante secili.

si

Fatkeqësisht këta apostuj shpejt u vranë ose në një farë mënyre u morën nga toka dhe çelësat e priftërisë që ata mbanin u morën bashkë me ta, duke rezultuar në më tepër se 1400 vjet privim të priftërisë dhe mungesë të autoritetit hyjnor midis njerëzve. Por pjesë e mrekullisë moderne dhe historisë së mrekullueshme që ne festojmë sot, është kthimi i po këtyre lajmëtarëve të hershëm qiellorë në ditën tonë dhe rivendosjen e po atyre fuqive që ata mbanin për bekimin e gjithë njerëzimit. Në maj të vitit 1829, ndërsa përkthente Librin e Mormonit, Jozef Smithi ndeshi një referencë për pagëzimin. Ai e diskutoi këtë çështje me shkruesin e tij, Oliver Kaudërin, dhe të dy me zell i kërkuan Zotit në lidhje me këtë çështje. Ai shkroi: “Shpirtrat tanë u përqendruan në lutje të fuqishmel Për të ditur sesi mund të marrim bekimet e pagëzimit dhe të Frymës së Shenjtë... Ne kërkuam me zell për ... autoritetin e priftërisë së shenjtë dhe fuqinë për të administruar të njëjtën priftëri. në

Në përgjigje të asaj “lutje të fuqishme” u shfaq Gjon Pagëzori, për të rivendosur çelësat dhe fuqitë e Priftërisë Aarone, e cila iu është dhënë të rinjve që ndodhen sot të pranishëm. Pak javë më vonë, Pjetri, Jakobi dhe Gjoni u kthyen për të rivendosur çelësat dhe fuqitë e Priftërisë Melkizedeke, duke përfshirë çelësat e apostullimit. Më pas, kur u ndërtua një tempull ku mund të vinin lajmëtarë të tjerë qiellorë, aty më 3 prill 1836 u shpalos në një ditë të kohëve moderne, si atë ditë të kohëve të hershme në Malin e Shpërfytyrimit, një pjesë e asaj të cilën Presidenti Hinkli e quajti njëherë “derdhja e zbulesave në Kirtland,” në të cilën Vetë Shpëtimtari dhe përsëri Moisiu, Elija dhe Eliasi iu shfaqën në lavdi Profetit Jozef Smith dhe Oliver Kaudërit dhe u dhanë atyre çelësat dhe fuqitë nga periudhat e tyre ungjillore përkatëse. Kjo vizitë pastaj u mbyll me deklaratën e fuqishme: “Prandaj, çelësat e kësaj periudhe janë dhënë në duart tuaja.”

Nuk është pë t'u habitur që Profeti Jozef do të përfshinte shkurt dhe me elokuencë në Nenet Jtona) të Besimit: “Ne besojmë se një njeri duhet të thirret nga Perëndia, me anë të profecisë dhe me anë të vënies së duarve prej atyre që janë në autoritet, të predikojnë Ungjillin dhe për të administruar ordinancat e tij.” Sigurisht, të veprosh me autoritet hyjnor kërkon më shumë sesa thjesht një kontratë shoqërore. Ai nuk mund të prodhohet me anë të trajnimit teologjik ose me një komision nga pjesëmarrësit. Jo, në punën e autorizuar të Perëndisë duhet të ketë fuqi më të madhe sesa ajo tashmë e zotëruar nga njerëzit nëpër rreshtat e sallës, në rrugë ose në seminare-— një fakt ky që shumë kërkues të fesë e kishin pohuar dhe e kishin pranuar haptazi për breza me rradhë përpara Rivendosjes.

Është e vërtetë që disa njerëz, në atë kohë, nuk donin që shërbestarët e tyre të shpallnin pastrimin e veçantë nga mëkatetet nëpërmjet autoritetit të sakramentit, por shumë të tjerë digjeshin nga dëshira për të pasur priftërinë e sanksionuar nga Perëndia dhe ndiheshin të dekurajuar pasi nuk e dinin se ku ta gjenin atë.” Në këtë shpirt, kthimi i autoritetit të priftërisë nëpërmjet Jozef Smithit, duhet të ketë lehtësuar shekuj të tërë ankthi për ata të cilët e ndjenë atë që pati kurajon të thotë i famshmi Çarls Uesli. Duke u ndarë nga ana kishtare me vëllain e tij më të famshëm Xhon për shkak të vendimit të këtij të fundit për të shuguruar pa patur autoritetin për të vepruar kështu, Çarlsi shkroi me pak ironi:

“Sa kollaj bëhen peshkopët

Sipas tekave të njerëzve:

Uesli duart e tij mbi kokën e Kouk vendosi Po mbi kokën e tij duart kush i vendosi 2710

52

Në përgjigje të asaj pyetje sfiduese, ne në Kishën e rivendosur të Jezu Krishtit mund ta ndjekim linjën e autoriteti të ushtruar duke filluar që nga dhjaku më i ri në lagje, peshkopi që kryeson mbi të dhe profeti që kryeson mbi të gjithë ne. Ajo linjë arrin në një zinxhir të pakëputur deri tek ata shërbestarë engjëllorë që u dërguan nga Vetë Biri i Perëndisë duke mbajtur këtë dhuratë të pakrahasueshme nga qielli. Dhe oh, sa shumë nevojë kemi për bekimet e saj, si Kishë, si individë dhe si familje brenda Kishës. Po jap vetëm një ilustrim.

Fola më parë për periudhën e Kirtlandit në historinë e Kishës. Vitet 1836 dhe 1837 ishin vitet më të vështira që Kisha e re kishte përballuar ndonjëherë, financiarisht, politikisht dhe brenda saj. Në mes të një presioni të tillë, Jozef Smithi pati nxitjen e mrekullueshme profetike për të dërguar disa nga burrat më të aftë (përfundimisht gjithë Kuorumin e Dymbëdhjetë Apostujve) jashtë vendit në misione. Kjo ishte një lëvizje e madhe, e frymëzuar, një lëvizje që në fund do të shpëtonte Kishën nga rreziqet e kohës, por në fillim vuri një barrë mbi shenjtorët-—e dhimbshme për ata që shkuan larg dhe ndoshta edhe më e dhimbshme për ata që qëndruan në shtëpi.

Po citoj nga Plaku Robert B. Tompson.

“Dita e caktuar për nisjen e Pleqve në Angli kishte ardhur, unë (ndalova) në shtëpinë e vëllait (Hibër C.) Kimbëll për t'u siguruar se kur do të nisej në fudhëtimin e tij), sepse duhej ta shoqëroja atë për disa qindra milje, duke qenë se duhej të kryeja edhe disa punë të mia në Kanada në atë periudhë.

Duke qenë se dera ishte pjesërisht e hapur, hyra dhe u shtanga nga pamja që më panë sytë. Do të isha larguar duke menduar se mos i bezdisja, por ndjeva se nuk mund të lëvizja. Babai po i derdhte shpirtin e tij ... Perëndisë, (duke u lutur), që ... Ai që “kujdeset për harabelat, dhe ushqen korbat e rinj, kur ato qajnë” do të plotësonte nevojat e bashkëshortes dhe të dashurve të tij në mungesë të tij. Pastaj, si patriarkët dhe me anë të autoritetit të detyrës së tij, vendosi duart mbi kokat e gjithsecilit individualisht, duke dhënë bekimin e babait mbi ta, ... duke i lënë ata nën kujdesin dhe mbrojtjen e Perëndisë, ndërsa ai vetë do të angazhohej në punën e predikimit të Ungjillit në një vend të huaj. Ndërsa po jepte Jkëto bekime) zëri i tij pothuajse humbi mes ngashërimave të atyre që ishin rrotull Jtijj, të cilët (po përpiqeshin në mënyrën e tyre rinore të ishin të fortë, por që e kishin të vështirë) ... Ai vazhdoi, por zemra e tij ishte prekur jashtë mase për të vazhduar qetësisht ... Ai ishte i detyruar të ndalonte herë pas here, ndërsa ... lotë të mëdhenj i rridhnin faqeve, tregues të ndjenjave që mbretëronin në zemrën e tij. Zemra ime nuk ishte mjaft e fortë për t'u përmbajtur” tha vëllai Tompson. “Megjithëse u mundova ta mbaja veten, qava edhe unë dhe bashkova lotët e mi me lotët e tyret. Në të njëjtën kohë u ndjeva mirënjohës që pata privilegjin për të dëshmuar një skenë të tillë

Kjo skenë përsëritet në mënyra të ndryshme me mijëra herë, qindra mijëra herë, në Kishën e Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme-—një frikë, një nevojë, një thirrje, një rrezik, një sëmundje, një aksident, një vdekje. Unë kam qenë pjesëmarrës në çaste të tilla. Unë kam parë fuqinë e Perëndisë të shfaqet në shtëpinë time dhe në shërbimin tim. Unë kam parë të flaket e liga dhe elementet të kontrollohen. Unë e di se çdo të thotë të lëvizësh një mal të madh

99

vështirësish dhe të ndash ujrat kërcënuese të Detit të Kuq. Unë e di se çdo të thotë të kesh engjëllin shkatërrues “të kalojë pranë.” Të kesh marrë autoritetin dhe të kesh provuar fuqinë e Priftërisë së Shenjtë, sipas Urdhërit të Birit të Perëndisë ” është një bekim i madh për mua dhe familjen time ashtu siç nuk do të kisha shpresuar kurrë ndonjë herë në këtë botë. Dhe ky, më në fund është kuptimi i priftërisë në çdo aspekt të jetës së përditshme-— aftësia e saj e pakrahasueshme, e pafund, dhe e vazhdueshme për të bekuar.

Me mirënjohje për bekime të tilla unë bashkohem me ju dhe korin e të gjallëve e të vdekurve në këtë vit përkujtimor për të kënduar: “Lavdi Atij që me Jehovën folit”' Dhe Ai foli me Adamin, Gabrielin, Moisiun dhe Moronin, Elijan, Eliasin, Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin, Gjon Pagëzorin dhe shumë të tjerë. Vërtetë “Jezusi e vajosi atë profet dhe Shikues.”'“ Ne të gjithë, të rinj dhe të vjetër, djem dhe burra, etër dhe bij, le ta vlerësojmë priftërinë që u rivendos nëpërmjet tij, çelësat e priftërisë dhe ordinancat vetëm nëpërmjet të cilave mund të shfaqet fuqia e perëndishmërisë dhe pa të ajo nuk mund të manifestohet.” Unë dëshmoj për rivendosjen e priftërisë dhe për “tiparin e domosdoshëm dallues” të Kishës së Perëndisë që ka qenë gjithmonë, në emër të Atij të cilit i takon priftëria, madje Zotit Jezu Krisht, amen.

SHËNIME

1. Shënime nga Conference Report, prill 1937, 121.

2. “Priesthood Restoration,” Ensign, tetor 1988, 71.

3. Mbledhje Shpirtërore në Universitetin Brigam Jang, 1 mars 2005.

4. Mateu 16:19.

5. Përkthimi i Biblës prej Jozef Smithit e cilëson “Eliasin” si Gjon Pagëzorin. Fjala “Elias” i referohet si një profeti të lashtë që kishte po të njëjtin emër, ashtu edhe kujtdo tjetër që shërben si një “pararendës” në atë mënyrë si veproi Eliasi i parë. Gjon Pagëzori ishte nje Elias i tillë.

6. Patriarchal Blessing Book 1, 18 dhjetor 1833, 8-9: shkronjat kursive janë shtuar.

7. Shih DeB 110.

8. Nenet e Besimit 1:5: shkronjat kursive janë shtuar.

9. Shih David F. Holland, “Priest, Pastor, Povver,” Insight, BYU, vjeshtë, 1997. 17ff për një ekzaminim të çështjeve të priftërisë aktuale në Amerikë në kohën e Rivendosjes.

10. Cituar në Rev. C. Beaufort Moss, The Divisions of Christendom: A Retrospect, (London), 22.

11. Orson F. Yhitney, The Life of Heber C. Kimball, 11945)108-109.

12. Shih DeB 89:21.

13. Shih DeB 107:1-3.

14. Hymas, no. 27.

15. Jozef Smithi kishte biseda me shumë profetë dhe lajmëtarë që kishin kaluar përtej velit. Për vetëm disa prej tyre që përmenden në shkrimet e shenjta, shih

DeB 128: 20-21.

16. Hymas, no. 27.

17. Shih DeB 84:19-21.

54

Ruhuni nga e Keqja Prapa Syrit të Qeshur Plaku Nil L. Andersen i Kuorumit të Parë të të Shtatëdhjetëve

Sonte flas për ju të rinj, ju të cilët Presidenti Gordon B. Hinckley i ka cilësuar si “brezi më i shkëlqyer”.' Ne shohim mirësinë tuaj. Unë lutem që ju ta ndjeni se fjalët e mia janë personalisht për ju, ju, një bir i Perëndisë që po punon shumë për të bërë atë që është e drejtë.

Dëshiroj t'ju tregoj për përvojën e një shenjtori besnik të ditëve të mëvonshme, që e kam mik të mirë. Do t'i referohem vetëm si “miku im” për arsye që do t'i kuptoni.

Në punën e tij si agjent i posaçëm për FBI-në, miku im hetonte grupe kriminale të organizuara që transportonin droga të paligjshme për në Shtetet e Bashkuara.

Në një rast, ai dhe një agjent tjetër iu afruan një apartamenti ku ata besonin se një shitës i njohur droge po shpërndante kokainë. Miku im përshkruan atë që ndodhi:

(Po citoj) “Trokitëm në derën e shitësit të drogës. I dyshuari e hapi derën dhe, me të na parë, u përpoq të na zinte pamjen. Por ishte tepër vonë: ne arritëm ta shihnim kokainën mbi tryezë.

Një burrë dhe një grua që ishin tek tryeza, filluan menjëherë të hiqnin kokainën. Na duhej t'i ndalnim në shkatërrimin e provave, kështu që unë menjëherë e shtyva të dyshuarin e drogës, i cili po bllokonte derën anash. Kur e shtyva, sytë më hasën me sytë e tij. Çuditërisht, nuk dukej i zemëruar apo i frikësuar. Ai po më buzëqeshte.

Sytë dhe buzëqeshja e tij çarmatosëse më dhanë përshtypjen se ishte i parrezikshëm dhe prandaj me të shpejtë e lashë atë dhe zura t'i afrohem tryezës. I dyshuari tashmë ndodhej pas. Në atë çast, një përshtypje e qartë dhe e fuqishme më erdhi në mendje: “Ruhu nga e keqja prapa syrit të qeshur”.

Menjëherë u ktheva në drejtim të të dyshuarit. Dorën e kishte në xhepin e madh të përparëm. Instiktivisht ia mbërtheva dorën dhe ia nxorra nga xhepi. Vetëm atëherë e pashë, në dorën e shtrënguar, revolen gjysmëautomatike gati për zjarr. Pasoi një veprim i rrufeshëm dhe unë e çarmatosa atë.” (Mbyll citimin.)

Më vonë, në një gjykim tjetër, shitësi i drogës u fajësua për vrasje dhe mburrej se do ta kishte vrarë edhe mikun tim, po të mos iu kthente pikërisht në atë çast.

Kam menduar shpesh për lajmërimin që i erdhi atij në mendje: “Ruhu nga e keqja prapa syrit të qeshur”. Kjo është gjëja për të cilën dua t'ju flas sonte.

Le t'ia fillojmë nga ajo që dimë. E mira vjen nga Perëndia, e keqja vjen nga djalli.”

Sidoqoftë, ata nuk janë forca të barabarta që po luftojnë njëri-tjetrin në gjithësi. Në krye të gjithçkaje që është e mirë, është Krishti-—Ai që është i Vetëmlinduri i Atit, që krijoi botën tonë

55

dhe shumë të tjera. Shëlbuesi ynë është një qenie e ringjallur dhe e përkryer.” Unë e di se Ai jeton.

Djalli, nga ana tjetër, “i bind njerëzit të bëjnë keq”. “Ai Jkaj rënë nga qielli, ... (është) bërë i mjeruar përgjithmonë” dhe tani punon “që të gjithë njerëzit të jenë të mjeruar sikurse është ai vetë”. Ai është gënjeshtar dhe i humbur.”

Fuqia e Shpëtimtarit dhe fuqia e djallit në realitet nuk krahasohen. Do të ishte sikur të krahasoje ushtrinë më të madhe në tokë me një grup të arratisur dyvjeçarësh të çerdhes, të armatosur me revole me ujë.”

Në këtë planet, sidoqoftë, të ligës i është lejuar një pozitë me influencë, që të na jepet rasti të zgjedhim midis së mirës dhe së keqes. Shkrimi i shenjtë thotë: “Zoti Perëndi e lejoi njeriun që ai të veprojë nga vetja e tij... dhe) njeriu nuk do të mund të vepronte nga vetja ...po të mos... joshej nga njëri ose tjetri.”

Zgjedhja midis së mirës dhe së keqes është në thelbin e përvojës sonë mbi tokë. Në shqyrtimin përfundimtar të jetës sonë, në të vërtetë nuk do të ketë rëndësi nëse qemë të pasur a të varfër, sportivë ose jo, nëse patëm miq apo shpesh ishim të braktisur.

Ne mund të punojmë, studiojmë, qeshim e argëtohemi, vallëzojmë, këndojmë e të shijojmë mjaft përvoja të ndryshme. Këto janë një pjesë e mrekullueshme e jetës, por nuk janë qendra e asaj përse jemi këtu.'' Mundësia për të zgjedhur të mirën mbi të keqen është tamam arësyeja përse jemi këtu.”

Asnjë nga ne s'do të thoshte: “Dua të zgjedh të ligën.” Të gjithë duam të zgjedhim të drejtën.

Mirëpo, zgjedhja e së mirës përmbi të keqen nuk është përherë e lehtë, ngaqë e keqja përgjon prapa syrit të qeshur. Dëgjojini këto paralajmërime: “Ju duhet të mbani sytë hapur dhe të luteni gjithnjë, që të mos bini në tundim, pasi Satani dëshiron t'ju ketë ju.” “Satani ka kërkuar t'ju mashtrojë, që të mund t'ju përmbysë.”'“ s

Mesazhi është: “Ruhuni nga e keqja prapa syrit të qeshuri”

Kam njohur disa të rinj që filluan me një qëllim serioz të qëndronin të vendosur në besnikëri ndaj Shpëtimtarit, por që shkanë nga shtegu, ngaqë nuk e panë të keqen prapa syve që dukeshim fare të parrezikshëm. Ata e panë argëtimin, kënaqësinë, pritjen e mirë, por nuk i panë pasojat e tjera.

Si mund ta dallojmë të keqen prapa diçkaje që nuk duket e keqe2

Tashmë ju i dini përgjigjet, por ja ku janë disa mendime:

56

Së pari, flisni me prindërit. A tingëllon kjo si një ide ndryshimesh rrënjësore” Ne baballarët e dimë që jemi larg përkryerjes, por ne ju duam dhe, së bashku me nënat tuaja, jemi thellësisht të interesuar që të zgjidhni të drejtën.

Pas kësaj, ndiqni profetin. Këtyre 15 burrave që i mbështesim si profetë, shikues dhe zbulues, u jepet fuqi hyjnore të shohin atë që hera-herës ne nuk e shohim. Presidenti Hinckley na ka dhënë këshillë të qartë e të veçantë mbi “të keqen prapa syrit të qeshur”. ” Dhe ju e keni udhëheqjen e frymëzuar në broshurën “Për Forcën e Rinisë”.$ Kur e përdorni këshillën e Presidentit Hinckley, Zoti premton që “do t'i shpërndajë fuqitë e errësirës para jush”.'” Ju do ta shihni “të keqen prapa syrit të qeshur” dhe joshja prej saj do t'ju largohet.

Me një rëndësi të madhe, udhërrëfyes le të jetë Fryma e Shenjtë. Zoti na ka premtuar se, kur jetojmë me drejtësi, zëri i urtë e i lehtë do të na vijë në mendje dhe në zemër. 5 Ju e keni ndjerë këtë faktor ndikues. Ju e njihni këtë zë.”

Dhurata e Frymës së Shenjtë është dhuratë shpirtërore. Ajo është e ndjeshme. Ju nuk mundeni që një ditë ta fyeni ose ta shpërfillni dhe të nesërmen të prisni që ajo t'ju forcojë. Por kur u tregoni vëmendje nxitjeve të saj dhe qëndroni të drejtë, ajo do të vijë duke u forcuar brenda jush. Fryma e Shenjtë e paralajmëroi mikun tim për rrezikun fizik, Fryma e Shenjtë do t'ju paralajmërojë juve edhe për rrezikun shpirtëror.

Së fundi, bëjeni tuajën dëshminë për Shpëtimtarin. Lutuni plot ndjenjë. Lexojeni Librin e Mormonit edhe kur asnjë nuk ju sheh. Gjeni kohë kur jeni vetëm, për të menduar se kush është në fakt Jezusi dhe sa rëndësi kanë për ju jeta dhe sakrifica e tij.

Kujtoni shembullin e të riut Jozef Smith. Kur e ndizte qiriun gjatë natës për të lexuar Biblën, e bënte nga dëshira. Kur shkoi në korije për t'u lutur, shkoi i vetëm.”

Kur e rrisim kuptimin dhe dashurinë për Shpëtimtarin, drita e Tij do të hedhë dritë mbi çdo gjë përreth nesh. Atëherë ne do ta shohim të ligën ashtu siç është.”

Unë e di se Jezu Krishti është Shpëtimtari ynë. Fjala nuk e përshkruan dot madhërinë dhe lavdinë e Tij, madhështinë dhe shkëlqimin e Tij. Ai iu shfaq bashkë me Atin e Tij Profetit Jozef Smith. President Gordon B. Hinckley është sot profeti i Perëndisë. Vëllezër, ne mbajmë Priftërinë e Tij të Shenjtë. Kur vazhdojmë të jemi të denjë, do të bekohemi që “të shohim të keqen prapa syrit të qeshur”. Dëshmoj kështu në emrin e Jezu Krishtit, amen.

SHËNIME

1. Gordon B. Hinckley, “A Chosen Generation,” Ensign, maj 1992. 2. Letër personale e datës 7 mars 2005.

3. Shih Moroni 7:12.

4. Shih Gjoni 1:14, DeB 76:23-24, Lluka 24:36-39, 3 Nefi 12:48. 5. Moroni 7:17.

6. 2 Nefi 2:18.

JAZINER 2:27.

SË

8. Shih DeB 93:25, shih gjithashtu Bible Dictionary, “Devil.”

9. Shih Moisiu 1:1-22.

10. 2 Nefi 2:16.

11. Gordon B. Hinckley, “Mesazhi i Presidencisë së Parë: A Prophet's Counsel and Prayer for Youth,” Ensign, janar 2001: “Converts and Young Men,” Ensign, maj 1997, “Living Vorthy of the Girl You VVill Someday Marry,” Ensign, maj 1998.

12. Shih 2 Nefi 2:27.

13. 3 Nefi 18:18.

14. Shih DeB 50:3.

15. Gordon B. Hinckley, “Mesazhi i Presidencisë së Parë: A Prophet's Counsel and Prayer for Youth,” Ensign, janar 2001.

16. Shih tek (faqja e internetit) lds.orgjserving in the ChurchjAaronic Priesthood Young MenjFor the Strength of Youth.

17. Shih DeB 21:6.

18. Shih DeB 6:2.

19. Shih DeB 18:36.

20. Shih Joseph Smith---Historia 1:11-20.

21. Shih Moisiu 1:1-22.

Kush Është në Anën e Zotit, Kush” Plaku Robert C. Ouks i Presidencisë së të Shtatëdhjetëshes

Këtë mbrëmje unë do të dëshiroja t'i përqendroja komentet e mia tek thirrja motivuese për të shërbyer e një himni të preferuar: “ Kush është në anën e Zotit, kush” Tashti është koha për ta treguar.” (Hymns, no. 260)

Në këtë, periudhën ungjillore të plotësisë së kohërave, ndërsa ne përgatitemi për betejat e fundit me forcat e së keqes në pritje të ardhjes së Krishtit në tokë, është shumë e rëndësishme të dish se kush është në anën e Zotit. Zotit i duhet të dijë se tek cili mund të mbështetet.

Do të shpresonim që çdo mbajtësi priftërie të mund t'i besohej për të shërbyer në radhët e ushtrisë së Zotit. Sot në Kishë ka në numër rreth 3 milion mbajtës priftërie, të ndarë në mënyrë të barabartë midis Priftërive Aarone dhe Melkizedeke.

Fatkeqësisht, shumë nga këta burra, të rinj dhe jo dhe aq të rinj, mungojnë, në mungesë pa leje.

Një ditë seicili nga ata qëndroi i ulur përulësisht ndërsa burra me autoritet vendosën duart mbi kokat e tyre dhe u dhanë atyre priftërinë. Atë ditë ata të gjithë bënë një besëlidhje bindjeje dhe shërbimi me Zotin.

Për të kuptuar rëndësinë e këtyre besëlidhjeve ne duhet të pyesim veten: ”çfarë është

priftëria”” Çdo dhjak i vëmendshëm e di përgjigjjen e kësaj pyetjeje: Priftëria është fuqia për të vepruar në emrin e Perëndisë.

58

Çfarë do të thotë kjo për ju dhjakë, mësues dhe priftërinj Në radhë të parë, tregon që ju jeni autorizuar të ndani, përgatisni dhe bekoni sakramentin. A ka kjo shumë rëndësi” Patjetëri

Kush e administroi shërbesën e parë të sakramentit për të cilën ne kemi ndonjë të dhënë” Patjetër që përgjigjja është, Zoti Jezu Krisht. Mbrëmjen përpara vuajtjes së tij në Kopshtin e Gjetsemanit, Krishti përgatiti, bekoi dhe iu ndau sakramentin dishepujve të tij. Kështu që kur ne kryejmë këtë ordinancë të shenjtë, ne në fakt jemi duke qëndruar për vetë Shpëtimtarin. Kjo është e veçantël

Gjon Pagëzori vendosi duart mbi kokat e Jozef Smithit dhe Oliver Kaudërit, konfirmoi mbi ta priftërinë e Aaronit dhe deklaroi . . që po u jepte Priftërinë e Aaronit, e cila mban çelësat e shërbesës së engjëjve, dhe ungjillit të pendimit, dhe pagëzimit nëpërmjet zhytjes për faljen e mëkateve. ..” (Shih DeB 13:1). Ajo është një përgjegjësi kuptimplotë për burra të çdo moshe. Me këtë detyrë ne jemi plotësisht në anën e Zotit.

Po për Priftërinë Melkizedeke7 Në seksionin 84 të Doktrina e Besëlidhje lexojmë që kjo priftëri më e madhe administron ungjillin dhe mban çelësat e mistereve të mbretërisë, madje çelësin e njohurisë së Perëndisë. (Shih DeB 84:19.) Kjo priftëri mban fuqinë për të administruar dhe udhëhequr, për të bekuar dhe për të shëruar, për të mësuar dhe për të vulosur. Këto aktivitete shërbimi të priftërisë në mënyrë të qartë i vendosin vëllezërit që angazhohen në to, në anën e Zotit.

Një nga shembujt më të mëdhenj të fuqisë së vulosjes së priftërisë është ai i Nefit, birit të Helamanit. Për shkak të zellit të tij në deklarimin e fjalës së Perëndisë, Zoti i dha atij fuqi vulosëse që, ” . . çdo gjë që ti do të vulosësh në tokë, do të vuloset edhe në qiell, dhe çdo gjë që ti do të zgjidhësh në tokë, do të zgjidhet në qiell...” (Helamani 10:7). Nefi do të kishte qenë një udhëheqës i madh në ushtrinë e Zotit në çdo periudhë ungjillore.

Çfarë vepre e madhe besimi është nga ana e Atit tonë në Qiell që ndan me ne një pjesë të fuqisë së Tij në mënyrë që ne të mund ta ndihmojmë Atë në punën e Tij të madhe, ndërsa ajo shkon përpara duke mbushur tokën.

Vini re me sa kujdes jemi udhëzuar në lidhje me dhënien e auroritetit të priftërisë të tjerëve. Kur unë u bëra 12 vjeç, babai im Çarls Ouks dhe peshkopi im, Xhorxh Kollard, vendosën duart e tyre mbi kokën time, më dhanë mua Priftërinë Aarone, dhe më shuguruan dhjak.

Disa vite më vonë, atëherë Elder Gordon B. Hinkli përdori këtë proçedurë të njëjtë të drejtuar nga qielli për të më shuguruar mua si një të Shtatëdhjetë. Çdo shugurim tregon besim hyjnor shtesë dhe një mundësi të re për të shërbyer në anën e Zotit.

Kur formohen ushtritë, betejat zakonisht zhvillohen në fusha betejash të mëdha. Por kjo

luftë për shpirtra është shumë e ndryshme. Konflikti vazhdon çdo ditë në jetët individuale dhe i vendos skuadrat e Zotit kundra forcave të Satanit, lakmisë, egoizmit dhe epshit.

59

Ne shohim djemtë e rinj muskulozë nga 2060 luftëtarët e rinj të Helamanit, përkrah njëri tjetrit, duke të lënë të kuptosh se duhet një fuqi e madhe fizike për t'u bashkuar me rradhët e tyre. Por ka vend për çdo shpirt trim në këtë përpjekje.

Ne kemi një nip 11 vjeçar, Andrea, i cili është i detyruar të përdorë një karrocë invalidësh, ndoshta për pjesën tjetër të jetës së tij. Ai do të shugurohet një dhjak në vjeshtë dhe do të bashkohet me ushtrinë e priftërisë së Zotit. Paaftësia e tij fizike nuk do ta kufizojë në këtë luftë sepse armët e zgjedhjes nuk janë heshtat dhe shigjetat e përdorura në një fushë beteje kaotike.

Në vend të kësaj, armët e vlerave së përjetëshme që përfaqësojnë të gjithë armatimin e Perëndisë janë e vërteta, drejtësia, besimi, lutja dhe fjala e Perëndisë. (Efesianëve 6:13—18.) Këto armë përdoren në mendjet, gojët dhe lëvizjet tona. Çdo mendim i drejtë, fjalë dhe vepër është një goditje me shpatë për Zotin, në luftë kundër së keqes.

Kjo është arësyeja pse Andrea nuk ka paaftësi fizike në këtë betejë. Prindërit e tij e kanë mësuar atë mirë. Ai qëndron gati për t'u bashkuar me rradhët e vëllezërve të priftërisë.

Çmimi i gjërave në rrezik është jashtëzakonisht i lartë. Çmimi është vetë shpirtrat e bijve dhe bijave të Perëndisë, shpëtimi i tyre i përjetshëm. Dhe këto shpirtra do të fitohen ose humben në bazë të virtutit dhe pastërtisë, në bazë të dashurisë hyjnore dhe shërbimit dhe në bazë të besimit dhe shpresës.

Andrea do të bashkohet me kuorumin e dhjakëve në lagjen e tij. Ata do t'i mësojnë atij të ndajë sakramentin dhe të mbledhë ofertat e agjërimit. Ata do të kujdesen për të sepse për këtë arsye janë kuorumet e priftërisë-—-për t'u kujdesur për njëri-tjetrin. Në fakt ashtu është organizuar ushtria e priftërisë së Zotit, në kuorume.

Unë kalova pjesën më të madhe të jetës sime si një pilot në Forcat Ajrore të Shteteve të Bashkuara. Këtu mund të shikoni një nga skuadrat ndërsa ne ishim gati për të shkuar në luftë. Këta burra qëndrojnë, deri në këtë ditë, shumë pranë njëri-tjetrit, duke pasur kontakt të shpeshtë edhe mbas 40 vjetësh.

Në trajnimin tonë si pilotë lufte, një nga rregullat e para dhe themelore ishte, “kujdesu për pilotin që vjen pas teje. Vazhdimisht kontrollo mbrapa tij për t'u siguruar që asnjë armik nuk po i vjen atij nga mbrapa.”

Në qoftë së është një këshillë e mirë të mbrosh bashkëluftëtarët në një skuadër, është një këshillë shumë e mirë të qëndrosh pranë dhe të mbrosh anëtarët e kuorumit tonë, ndërsa ne përpiqemi të qëndrojmë të fortë në anën e Zotit. Ne duhet të jemi të zellshëm të shkojmë dhe t'i gjejmë ata kur humbin rrugën.

Të qëndrosh i fortë në anën e Zotit, është veçanërisht e vlefshme sot. Profeti ynë

rregullisht e thekson që këto janë ditët e fundit. Ne e dimë nga shenjat e kohërave që fundi po afrohet. Dhe Satani e di mirë gjithashtu. Ai dhe forcat e tij duket se nuk flejnë ndonjëherë.

60

Në një takim Mbarëbotëror të Trajnimit të Udhëheqjes së Priftërisë, Presidenti Hinklli, duke parë konditat e pamoralshme të botës tha: “Unë nuk mendoj se gjërat ishin më keq në kohërat e Sodomës dhe Gomorrës.”

Ai vazhdoi të thoshte: “ato dhe banorët e tyre të ligj u shfarosën. Ne shohim kushte të ngjashme sot. Ato mbizotërojnë anë e mbanë botës. Unë mendoj se Ati ynë qan ndërsa Ai shikon poshtë mbi bijtë dhe bijat e tij të pabindur.” Unë nuk e di se çfarë tjetër më shumë duhet të na thotë profeti ynë, në mënyrë që ne ta konsiderojmë veten të paralajmëruar.

Në një bisedë të një konference të kohëve të fundit, Plaku Dallin H. Ouks tha: “shenjat e Ardhjes së Dytë janë kudo rreth nesh dhe duket se po rriten në shpeshtësi dhe intensitet. .. ndërsa ne jemi të pafuqishëm të ndryshojmë faktin e ardhjes së dytë dhe s'kemi mundësi të dimë se kur do të ndodhë ekzaktësisht, ne mund të përshpejtojmë përgatitjen tonë dhe të mundohemi të ndikojmë në përgatitjen e atyre rrotull nesh.” Ai vazhdoi të thoshte: “ne duhet të bëjmë përgatitje si tokësore ashtu edhe shpirtërore për ngjarjet e profetizuara rreth Ardhjes së Dytë.” (Konferenca e Përgjithshme, prill, 2004.)

Dhe këto deklarata paralajmërimi erdhën shumë përpara stinës së shkatërrimeve të papara të uraganëve në zonën e Karaibeve dhe rrënimit nga Cunami në Azinë Lindore.

Himni ynë, “Vho's on the Lord's Side,” (Kush është në anën e Zotit) na udhëzon ne se tashti është koha për ta treguar. Tashti është koha për të qëndruar të fortë në besimin tonë dhe në parimet tona, ashtu siç bëri kapiten Moroni. Ne jemi të nevojshëm tashti, dhjakë, mësues, priftërinj, peshkopë, pleq, priftërinj të lartë dhe patriarkë. Tashti është koha për të treguar vlerësimin tonë për sakrificën shlyese të Zotit tonë, Jezu Krishtit. Tashti është koha për të treguar besimin tonë nëpërmjet bindjes ndaj urdhërimeve të tilla themelore si ligji i dëlirësisë dhe së dhjetës, Fjalës së Urtësisë dhe mbajtjes së ditës së Shabatit të shenjtë.

Tashti është koha për të paralajmëruar fqinjët tanë nëpërmjet ndarjes së mesazhit të ungjillit me ta. Tashti është koha për t'i siguruar botës një shembull arsyeje dhe modestie, një shembull virtyti dhe pastërtie. Ne kurrë nuk duhet ta çojmë dëm fuqinë e priftërisë sonë duke u kënaqur me fëlliqësinë dhe llumin korruptues, shkatërrues të pornografisë.

Tashti është koha të rikujtojmë besëlidhjet që kemi bërë me Zotin në ujërat e Pagëzimit, besëlidhjet që kemi bërë kur ne pranuam betimin dhe besëlidhjen e priftërisë dhe besëlidhjet që ne kemi bërë në tempujt e Tij të shenjtë.

Tashti është me të vërtetë koha të tregojmë se jemi në anën e Zotit.

Vëllezër, kjo është puna e Tij. Ungjilli i Jezu Krishtit është rivendosur në plotësinë e tij në këto ditë të fundit nëpërmjet Profetit Jozef Smith. Krishti qëndron në krye të kësaj kishe, duke e udhëhequr atë përpara nëpërmjet profetit të Tij të gjallë, Gordon B. Hinklli. Krishti do të kthehet në tokë për të sunduar dhe mbretëruar dhe ne të gjithë, një ditë do të qëndrojmë para Tij për t'u gjykuar mbi mendimet, veprat dhe dëshirat e zemrave tona. Ai është Shpëtimtari dhe Shëlbuesi ynë, dhe unë kështu dëshmoj, në emrin e Tij të shenjtë, amen.

61

Këmbëngulja President Xheims E. Faust Këshilltar i Dytë në Presidencinë e Parë

Të dashur vëllezërit e mi të vëllazërisë së madhe mbarëbotërore të priftërisë, ne ju përgëzojmë për besnikërinë dhe përkushtimin tuaj ndaj punës së Zotit. Ju falënderojmë për përkushtimin dhe shërbimin tuaj të devotshëm. Ju i jepni një forcë të madhe Kishës.

Është e mrekullueshme të jesh në këtë mbledhje me të gjithë ju vëllezër të Priftërisë Aarone. Kur isha në moshën tuaj pyesja veten: “Cili do të jetë vendi im në këtë botë dhe si do ta gjej atë7” Në atë kohë i vetmi qëllim i përcaktuar që kisha ishte të shërbeja në mision. Kur erdhi thirrja e misionit, shërbeva dhe misioni u bë për mua si Ylli Polar që do të më drejtonte në fusha të tjera të jetës. Një nga gjërat e rëndësishme që mësova ishte se, në qoftë se do të duroja besnikërisht me këmbëngulje në thirrjet e Kishës, Zoti do të më hapte rrugën dhe do të më çonte drejt mundësive dhe bekimeve të tjera, madje përtej asaj që kisha ëndërrruar.

Shërbimi misionar mund të bëjë të njëjtën gjë për të gjithë ju të rinj. Kohët e fundit një i ri më tregoi se sa shumë kishte mësuar nga këmbëngulja e tij si misionar. Nga përvoja e tij nxora disa gjëra që ju mund të mësoni të cilat do t'ju sjellin mundësi dhe bekime:

Si ta organizoj dhe përdor kohën me mençuri.

Rëndësia e punës së palodhur---se ju korrni atë që keni mbjellë. Aftësitë e udhëheqjes.

Aftësitë e komunikimit me njerëzit.

Vlera e studimit të ungjillit.

Respekti për autoritetin.

Rëndësia e lutjes.

Përulësia dhe mbështetja te Zoti.'

da në vë

Kur ndiqja Shkollën e Mesme Granite në Sollt Leik Siti në vitet ”30-të, kisha disa shokë që shkëlqenin në atletikë, dramë, muzikë dhe komunikim. Disa prej tyre vazhduan të arrinin sukses në jetë, por shumë prej atyre të rinjve të talentuar nuk u treguan këmbëngulës dhe nuk arritën potenicialin e tyre. Ndërsa, disa djem e vajza të tjerë që nuk ishin dhe aq të shquar në po atë shkollë, punuan me zell, këmbëngulën dhe vazhduan me shkollimin e tyre duke u bërë mjekë, inxhinierë, mësues, avokatë, shkencëtarë, biznesmenë, artizanë, elektriçistë, hidraulikë dhe sipërmarrës të shquar.

Suksesi zakonisht fitohet duke këmbëngulur dhe duke mos u dekurajuar kur ndeshemi me sfida. Pol Harvi, analisti i famshëm i lajmeve dhe shkrimtar, një herë tha: “Shpresoj që një ditë të gëzoj mjaft nga ai që bota e quan sukses, që kur dikush të më pyesë, “Cili është sekreti i tij2” Do t'i përgjigjem thjesht: 'Ngrihem sa herë rrëzohem. ””

Një shembull i shquar i këmbënguljes është Madam Mari Kyri e cila punoi së bashku me

bashkëshortin e saj, fizikantin francez Pier Kyri, “në një barakë të vjetër e të braktisur çatia e së cilës pikonte, pa fonde dhe pa asnjë inkurajim ose ndihmë nga jashtë, duke u përpjekur të

62

lokalizonte radiumin nga një lloj uraniumi me radioaktivitet të ulët që është një mineral me përzierje uraniumi dhe radiumi. Pasi eksperimenti i tyre i 487-të dështoi, Pier ngriti duar lart me dëshpërim dhe tha: “S'do të bëhet kurrë. Ndoshta pas njëqind vjetësh, por kurrë në kohën time.” Maria iu kundërvu me një fytyrë të vendosur dhe i tha: “Nëse do të duheshin njëqind vjet, do të ishte për të ardhur keq, por unë nuk do të rresht së punuari për të deri sa të jem gjallë.” Më në fund ajo ia doli mbanë dhe pacientët me kancer kanë përfituar së tepërmi nga këmbëngulja e saj.

Këmbëngulja duket tek ata njerëz që vazhdojnë të shkojnë përpara kur të shkosh përpara bëhet e vështirë, që nuk dorëzohen edhe atëherë kur të tjerët thonë: “Është e pamundur.” Në vitin 1864, Presidencia e Parë caktoi Apostujt Ezra T. Benson dhe Lorenco Snou, bashkë me Plakun Alma Smith dhe Uilliam VV. Klaf, të shërbenin në ishujt Havai. Ata u nisën nga Honolulu me një anije të vogël për në portin e vogël të Lahainas. Ndërsa po i afroheshin shkëmbit, dallgët po ngriheshin lart dhe një dallgëzim i fortë e goditi anijen nga ana tjetër duke e shtyrë rreth 46 metra më tutje dhe duke e lënë kështu në një bark midis dy dallgëve të mëdha. Kur u godit nga dallga e dytë, anija u përmbys në detin e shkumëzuar.

Anëtarët e ekuipazhit përdorën një barkë shpëtimi dhe arritën të gjenin tre vëllezër që po notonin pranë varkës së përmbytur. Por nuk kishte asnjë shenjë të vëllait Snou. Havaianët të mësuar me dallgët notuan në të gjitha drejtimet për ta kërkuar. Më në fund njëri prej tyre ndjeu diçka nën ujë, ata e tërhoqën vëllain Snou në sipërfaqe. Trupi i tij ishte ngrirë dhe dukej sikur të ishte i vdekur ndërsa e mbajtën për ta çuar në varkë.

Plaku Smith dhe Klaf e vunë trupin e vëllait Snu në prehër dhe i dhanë një bekim duke i kërkuar Zotit t'ia shpëtonte jetën që ai të mund të kthehej në familjen dhe vendin e tij. Kur arritën në breg, e çuan vëllain Snou aty ku ndodheshin disa fuçi të mëdha e të zbrazura të hedhura nëpër plazh. Duke e shtrirë përmbys në një nga fuçitë, e rrotulluan disa herë në mënyrë që të nxirrte ujin që kishte gëlltitur.

Pasi u munduan kështu për një farë kohe, pa asnjë shenjë jete, kalimtarët thanë se asgjë tjetër nuk mund të bëhej për të. Por misionarët e vendosur nuk do të dorëzoheshin. Kështu ata u lutën përsëri, me sigurinë e heshtur se Zoti do t'i dëgjonte dhe do t'i përgjigjej lutjeve të tyre.

Ayre u erdhi një ide për të bërë diçka tepër të pazakontë për atë kohë. Njëri prej tyre vuri gojën mbi gojën e vëllait Snou duke u përpjekur të fuste ajër në mushkëritë e tij, një herë duke fryrë ajër dhe një herë duke e nxjerrë ajrin jashtë, duke imituar kështu procesin e frymëmarrjes. Ata vazhduan kështu me rradhë, me këmbëngulje deri sa të arrinin të mbushin me ajër mushkëritë e tij. Pas pak vunë re shenja të dobta jete. “Një lëvizje e lehtë e syrit, i cili deri atëherë, kishe qenë i hapur dhe si i vdekur, një grahmë e dobët në fyt, ishin simptomat e para të kthimit të jetës. Këto shenja sa erdhën e u bënë më të qarta deri sa ai u kthye plotësisht në jetë.” Me këmbënguljen e tyre dhe hirin e mëshirshëm të Hyjnisë, të katërt shërbëtorët e mbijetuar të Zotit arritën të përfundonin misionin e tyre. “ Plaku Snou më vonë u bë Presidenti i Kishës. Ndërsa shërbeu në këtë detyrë, ai vuri në baza të qëndrueshme fondet e Kishës duke i nxitur anëtarët të paguanin të dhjetat dhe ofertat.

Ju vëllezër do të ishit të interesuar të dinit se Alma Smith në këtë histori ishte pikërisht ai djali që u gotit në ijë në Hauns Mill, duke ia shkatërruar kështu kyçin dhe zgavrën e kockës së

63

ijes. Nëna e tij ia leu plagën e tmerrshme me një pomadë dhe më pas u frymëzua ta linte të shtrirë përmbys për pesë javë. Një kërc elastik u zhvillua në vendin e kyçit dhe zgavrës të dëmtuar dhe kështu ai jo vetëm që arriti të kishte një jetë normale, por gjithashtu të shërbente një mision në Havai dhe të shërbente në Kishë gjatë gjithë jetës.

Profetët tanë të ditëve të mëvonshme janë të gjithë shembuj këmbënguljeje me anë të priftërisë, lutjes dhe punës. Këmbëngulja e Jozef Smithit bëri të mundur rivendosjen e të gjitha gjërave. Gjatë gjithë jetës ai u trajtua me përbuzje e tallje—-që nga koha kur ia tregoi historinë e Vegimit të Parë një predikuesi të një feje të njohur. Por ai kurrë nuk u lëkund dhe na la një dëshmi të patundur:

“Unë kisha parë me të vërtetë një dritë dhe në mes të asaj drite, pashë dy Personazhe e ata me të vërtetë më folën: dhe megjithëse urrehesha dhe përndiqesha, sepse thashë se kisha parë një vegim, përsëri ai ishte i vërtetë: ... Uë kisha parë një vegim. Unë e dija atë dhe e dija se Perëndia e dinte dhe nuk mund ta moboja , as nuk guxoja ta bëja.”

Jeta e Brigam Jangut ishte vetë thelbi i këmbënguljes. Ai ishte gjithmonë besnik dhe i vendosur. Pas vdekjes së Jozef Smithit, ai pati vendosmërinë e guximshme për të sjellë 60,000 njerëz nga rehatia e shtëpive të tyre dhe e tokave pjellore në një shkretëtirë ku askush më parë nuk kishte mbjellë apo korrur prodhime të asnjë lloji. Ky eksod i madh ishte i pashoq në historinë moderne. Ata udhëtuan me vagona, në këmbë dhe duke shtyrë karroca dore. Ai dhe ata që e ndoqën e bënë shkretëtirën të lulëzonte si një trëndafil.

Në konferencën e parë për shtyp kur Presidenti Gordon B. Hinkli iu paraqit shtypit si Presidenti i Kishës në vitin 1995, e pyetën se ku do të përqendroheshin përpjekjet e tij. Ai u përgjigj: “Të vazhdojmë. Po. Tema jonë do të jetë të vazhdojmë punën e madhe që është çuar përpara nga paraardhësit tanë.”” Kjo është një temë e mrekullueshme për të gjithë ne. Ne duhet të vazhdojmë dhe të durojmë deri në fund.

Një nga arritjet e mëdha të administrimit të Presidentit Hinkli ka qenë këmbëngulja e tij e jashtëzakonshme në ndërtimin e tempujve. Që nga koha që ai u bë Presidenti i Kishës janë dedikuar 87 tempuj. Kjo arritje e jashtëzakonshme në ndërtimin e tempujve është e pashoqe në mbarë historinë e botës. Tempujt kanë një ndikim të madh për të mirë dhe po e bekojnë së tepërmi botën. Ashtu siç tha Xhorch Q. Kanon: “Çdo gur themeli që hidhet për një Tempull dhe çdo Tempull i përfunduar sipas rregullit që Zoti ka zbuluar për Priftërinë e Tij të Shenjtë, e pakëson fuqinë e Satanit në tokë dhe e rrit fuqinë e Perëndisë dhe të Perëndishmërisë, lëviz qiejt me fuqi të madhe në emrin tonë, lut dhe thërret mbi ne bekimet e Perëndive të Përjetshme dhe të atyre që banojnë në praninë e tyre.”

Secili nga ne duhet të shërbejë me besnikëri dhe zell në thirrjet e priftërisë deri në fund të jetës. Disa mund të pyesin: “Për sa kohë duhet të shërbej si mësues shtëpie” Përgjigjja ime është se mësimi i shtëpisë është një thirrje priftërie. Të shërbesh në thirrjen e mësuesit të shtëpisë, për aq kohë sa peshkopi ynë dhe udhëheqësit e priftërisë e ndjejnë se mund ta bëjmë këtë, është një privilegj. Disa nga ne e njihnin vëllain Xhorch L. Nelson, një avokat i shquar në Sollt Leik Siti, i cili shërbeu si peshkop, president kunji dhe patriark. Ai ishte tërësisht i përkushtuar Kishës. Ai ishte një mësues shtëpie në moshën 100 vjeç. Në atë kohë ai tha: “Më pëlqen të jem mësues

64

shtëpie. Shpresoj që të jem gjithmonë mësues shtëpie.” Ai vdiq në moshën 101 vjeçare dhe ishte besnik deri në fund.

Atyre që dëshirojnë të pagëzohen në Kishë Zoti u kërkon të kenë “një vendosmëri për t'i shërbyer atij deri në fun.d”” Presidenti Jozef Fillding Smith, në moshën 94-vjeçare tha: “Jam përpjekur gjithë jetës sime të lartësoj thirrjet e mia në priftëri dhe shpresoj të duroj deri në fund të kësaj jete dhe të gëzoj shoqërinë e shenjtorëve besnikë në jetën që do të vijë.” P10 Ashtu si tha Zoti, në qoftë se duam të jemi dishepujt e Tij duhet të vazhdojmë në fjalën e tij.'' Zoti e ka bekuar Kishën dhe anëtarët e saj në mënyra të mrekullueshme për shkak të besnikërisë dhe këmbënguljes së tyre. Unë dëshmoj për hyjninë e punës së shenjtë të priftërisë, në emrin e Jezu Krishtit, amen.

SHËNIME

1. Dan Kartchner.

2. Cituar nga Marvin J. Ashton, “Give vvith VVisdom That They May Receive vvith Dignity,” Ensign, nëntor 1981, 89.

3. Sterling VV. Sill, në Conference Report, tetor 1974, 86, ose “Transfusion,” Ensign, nëntor 1974, 62.

4. Përshtatje nga “Thou Shalt Have Long Life” nga Le Roi C. Snovy, Improvement Era, 1941, Vol. Xliv. tetor 1941, nr. 10.

5. JS-H 1:25.

6. Jeffrey R. Holland, “Stalvvart and Brave He Stands,” Ensign, qershor 1995, 2-3.

7. “The Logan Temple,” Millennial Star, 12 nëntor 1877, 743.

8. Nga Elinor G. Hyde, Bashkëpunëtore e Church Nevys, “At 100 Years Old, He's Faithful Home Teacher, Church Nevys, 1998, 06106198.

9. Shih DeB 20:37.

10. Joseph Fielding Smith, në Conference Report, tetor 1970, 92: ose Improvement Era, dhjetor 1970, 27.

11. Shih Gjoni 8:31.

Thirrja e Shenjtë e Shërbimit Presidenti Tomas S. Monson Këshilltar i Parë në Presidencinë e Parë

Vëllezërit e mi, ndihem i nderuar nga privilegji që kam për t'ju folur këtë pasdite. Ç”gëzim është të shikosh këtë Qendër të mrekullueshme Konference të mbushur plot e për plot me të rinj e të vjetër që mbajnë priftërinë e Perëndisë. Kur mendoj se grupe të ngjashme janë mbledhur në mbarë botën ndjej një përgjegjësi të jashtëzakonshme. Lutem që frymëzimi i Zotit të drejtojë mendimet e mia dhe të frymëzojë fjalët që do të them.

Presidenti Jozef F. Smith bëri këtë deklaratë rreth priftërisë: “Priftëria e Shenjtë është autoriteti që Perëndia ia ka deleguar njeriut, nëpërmjet të cilit ai mund të shprehë vullnetin e Perëndisë... Ai është një autoritet i shenjtë dhe duhet të mbahet i shenjtë nga njerëzit. Ai duhet nderuar dhe respektuar nga ata që e mbajnë atë.”

65

Betimi dhe besëlidhja e priftërisë na përket të gjithëve ne. Për ata që mbajnë Priftërinë Melkizedeke, ajo është një shpallje e kërkesës për të qenë besnikë dhe të bindur ndaj ligjeve të Perëndisë dhe për të lartësuar thirrjet që na jepen. Për ata që mbajnë Priftërinë Aarone, ajo është një deklaratë në lidhje me detyrat dhe përgjegjësitë e ardhshme, që ata të mund të përgatiten duke filluar që tani.

Presidenti Marion G. Romniy, një ish anëtar i Presidencisë së Parë, tha: “Çdo mbajtës i Priftërisë Melkizedeke duhet t'i kushtojë vëmendje të zellshme dhe solemne nënkuptimeve të këtij betimi dhe besëlidhjeje që ai ka marrë. Dështimi për të respektuar detyrimet e caktuara prej tij me siguri do të sjellë zhgënjim, trishtim dhe vuajtje.”

Presidenti Spenser YV. Kimbëll shtoi: “Ne e thyejmë besëlidhjen e priftërisë duke shkelur urdhërimet---por edhe duke mos kryer detyrat tona. Kështu pra, për të thyer besëlidhjen mjafton vetëm të mos bëjmë asgjë.”

Një shërbestar i famshëm vuri në dukje: “Njerëzit punojnë shumë për para. Njerëzit punojnë edhe më shumë për njerëz të tjerë. Por ata punojnë më shumë se kurrë kur janë të përkushtuar ndaj një kauze ... Detyra nuk kryhet asnjëherë siç duhet deri sa të kryhet nga ai që me gëzim do të bënte edhe më shumë, po të kishte mundësi.”

Kryerja e detyrës na sjell një ndjenjë lumturieje dhe paqeje. Poeti shkroi:

“Më zuri gjumi dhe n'ëndërr pashë se jeta ish gëzim. U zgjova dhe pashë se jeta ish detyrë.

Veprova dhe pashë se-—

Detyra ish gëzim.”

Thirrja e detyrës mund të vijë në heshtje ndërsa ne që mbajmë priftërinë u përgjigjemi detyrave që na caktohen. Presidenti Xhorxh Albert Smith, ai udhëheqës i thjeshtë por shumë efektiv, deklaroi: “Para së gjithash është detyra juaj të mësoni se çfarë Zoti kërkon dhe më pas, nëpërmjet fuqisë dhe forcës së priftërisë së shenjtë, ta lartësoni thirrjen tuaj në prani të vëllezërve tuaj që njerëzit t'ju ndjekin me gëzim.”

Çfarë do të thotë të lartësosh një thirrje” Do të thotë ta rrisësh atë në dinjitet dhe rëndësi, ta bësh atë të nderuar dhe të lavdërueshme në sytë e të gjithëve, ta zmadhosh dhe ta forcosh atë, ta lejosh dritën e qiellit të shkëlqejë përmes saj përpara syve të të tjerëve.

Si e lartësojmë një thirrje27 Thjesht duke kryer shërbimin që ajo kërkon. Një plak e lartëson thirrjen e shuguruar të një plaku duke mësuar se cilat janë detyrat e tij si një plak e më pas duke i përmbushur ato. Si për plakun, ashtu është edhe për dhjakun, mësuesin, priftin, peshkopin dhe për secilin që mban priftërinë.

Poeti dhe shkrimtari Robert Luis Stivenson na kujton: “E di ç'është kënaqësia, sepse kam punuar mirë.”

66

Vëllezër, le të kujtojmë këshillën e mbretit Beniamin: “Kur ju jeni në shërbimin e bashkëqenieve tuaja, ju jeni vetëm në shërbimin e Perëndisë tuaj.”

Le të përpiqemi të shpëtojmë ata që kanë nevojë për ndihmën tonë dhe t'i ngremë në një udhë më të lartë dhe më të mirë. Le t'i përqendrojmë mendimet tona mbi nevojat e mbajtësve të priftërisë dhe të bashkëshorteve e fëmijëve të tyre që janë larguar nga aktiviteti i kishës. Le të dëgjojmë mesazhin e pashprehur të zemrave të tyre. Do t'ju duken të njoura këto vargje: “Tregom, drejtom,” pran” ti më rri, rrugën që ta gjej. Çfar” të bëj ti më mëso të rroj me të në qiej.”

Puna e riaktivizimit nuk është një detyrë për dembelin apo për ëndërrimtarin. Fëmijët rriten, prindërit plaken dhe koha nuk pret askënd. Mos e shtyni nxitjen: përkundrazi, veproni sipas saj dhe Zoti do t'jua hapë rrugën.

Shpesh kërkohet virtyti qiellor i durimit. Kur isha peshkop, një ditë pata një ndjenjë se duhet të kontaktoja një burrë, bashkëshortja dhe fëmijët e të cilit ishin pak a shumë aktivë. Megjithatë ai asnjëherë nuk kishte reaguar pozitivisht. Ishte një mëngjes i nxehtë vere kur trokita në derën prej rrjete të Harold G. Gallaçer. Mund ta shikoja vëllain Gallaçer të ulur në karrigen e tij duke lexuar gazetën. “Kush është”” pyeti ai pa e ngritur kokën.

“Peshkopi yt,” iu përgjigja. “Kam ardhur të njihemi bashkë dhe të nxis të vish në mbledhjet tona bashkë me familjen.”

“Jo, jam shumë i zënë,” pasoi një përgjigje me përçmim. Ai anjëherë nuk i ngriti sytë (nga gazeta). E falënderova që më dëgjoi dhe u largova.

Jo shumë kohë pas kësaj familja Gallaçer shkoi në Kaliforni. Vitet kaluan. Pas disa kohësh, pasi isha bërë anëtar i Kuorumi të të Dymbëdhjetëve, një ditë teksa po punoja në zyrë, sekretarja më telefonoi dhe më tha: “Vëllai Gallaçer që dikur jetonte në lagjen tuaj është këtu në zyrën time dhe dëshiron t'ju takojë.”

Iu përgjigja: “Pyete nëse e quajnë Harold G. Gallaçer, që dikur bashkë me familjen banonte në Vissing Place në VVest Temple dhe Fifth South.”

“Ai është,” më tha ajo.

I thashë ta lejonte të hynte. Patëm një bisedë të këndshme së bashku për familjen e tij. Ai më tha: “Kam ardhur t'ju kërkoj ndjesë që nuk u ngrita nga karrigia dhe që ju lashë prapa derës atë ditë vere shumë vite më parë.” E pyeta nëse ishte aktiv në Kishë. Me një buzëqeshje, ai m'u përgjigj: “Jam këshilltar i dytë në këshillin e peshkopit të lagjes. Ftesa juaj për të ardhur në Kishë dhe përgjigjja ime negative më mundoi aq shumë, saqë vendosa të bëja diçka.”

Haroldi dhe unë u takuam edhe në shumë raste të tjera para se ai të vdiste. Familja Gallaçer dhe fëmijët e tyre kanë përmbushur shumë thirrje në Kishë.

67

Presidenti Stefan L. Riçards, që shërbeu si këshillëtar i Presidentit David O. Mekei, shpalli: “Priftëria zakonisht përkufizohet thjesht si “fuqia e Perëndisë dhënë njeriut.” Ai vazhdon: “Mendoj se ky përkufizim është i saktë. Por për qëllime praktike do të doja ta përkufizoja Priftërinë në kuptimin e shërbimit dhe unë shpesh e quaj atë “plani i përkryer i shërbimit.” Ajo është një mjet shërbimi dhe ai që dështon në përdorimin e saj ka mundësi ta humbasë atë, sepse na është thënë qartë nëpërmjet zbulesës se ai që e lë atë pas dore “nuk do të quhet i denjë për të qëndruar.”

Janarin e kaluar, pata privilegjin për të dëshmuar një akt shërbimi të thellë në jetën e një gruaje që ka jetuar në lagjen time kur shërbeja si peshkop shumë vite më parë. Ajo quhet Adel. Ajo dhe dy vajzat e saj të rritura-—-njëra prej të cilave është me të meta fizike-—kanë jetuar për shumë vite në zonën Rose Park të Luginës së Sollt Leik. Adel, që është e ve, ka pasur probleme financiare dhe jeta e saj shpesh ka qenë e vështirë.

Mora një telefonatë nga një prej atyre që ishin përfshirë në organizatën Gingerbread House Project, që më ftoi në ceremoninë e inagurimit të shtëpisë së Adelës, rinovimi i të cilës ishte ndërmarrë gjatë një periudhe prej tre ditësh e netësh nga një numër i madh njerëzish bujarë, të gjithë duke punuar vullnetarisht me materiale të dhuruara nga bizneset lokale. Gjatë kohës që shtëpia po rinovohej, Adel dhe dy vajzat e saj ishin dërguar në një qytet disa kilometra larg ku ishin pritur me dashuri e përkujdesje.

Unë isha i pranishëm kur limuzina ku ishte Adel dhe vajzat e saj arriti në vendngjarje. Grupi që po i priste nuk përbëhej vetëm nga familjarë dhe miq, por edhe nga shumë prej punëtorëve që kishin punuar natë e ditë në atë projekt. Dukej se ata ishin të kënaqur me rezultatin dhe prisnin me padurim të shikonin reagimin e Adelës dhe vajzave.

Ato dolën nga makina me sy të lidhur. Ishte një çast tepër emocionues kur ua hoqën shamitë dhe Adel me vajzat e saj u kthyen për të parë shtëpinë e tyre të re. Ato mbetën të shtangura nga projekti i mrekullueshëm që ishte kishte përfunduar, përfshirë një rinovim i pjesës ballore të shtëpisë, një shtesë dhe një çati e re. Nga jashtë shtëpia dukej e re dhe e përkryer. Ato nuk mund t'i mbanin lotët.

E shoqërova Adelën dhe të tjerët ndërsa hymë në shtëpi dhe u habitëm me atë që ishte bërë për të zbukuruar dhe përmirësuar ambientin. Muret ishin lyer, moketet e dyshemeve ishin ndërruar. Mobiljet ishin të reja, perdet po ashtu. Dollapet në kuzhinë ishin zëvendësuar me të reja, suprinat e bufesë ishin vendosur të reja po kështu edhe pajisjet. E gjithë shtëpia ishte rinovuar krejtësisht, çdo dhomë e përkryer dhe e bukur. Adel dhe vajzat e saj ishin me të vërtetë të mallëngjyera. E megjithatë, po aq emocionuese dhe prekëse ishin shprehjen në fytyrat e atyre që kishin punuar me aq dëshirë për ta bërë këtë shtëpi të re. Nga sytë e tyre rrodhën lotë ndërsa dëshmuan gëzimin që kishin sjellë në jetën e Adelës dhe të vajzave të saj. Jo vetëm që barra e një të veje u lehtësua, por mijëra jetë të tjera u prekën gjatë këtij procesi. Pjesëmarrja në këtë përpjekje i bëri të gjithë njerëz më të mirë.

Presidenti Harold B. Li, një nga mësuesit e mëdhenj të Kishës, na dha këtë këshillë të lehtë për t'u kuptuar në lidhje me priftërinë: “A e kuptoni pra, se kur dikush bëhet mbajtës i

68

priftërisë, ai bëhet një përfaqësues i Zotit. Ai duhet ta konsiderojë thirrjen e tij sikur të ishte në detyrën e marrë nga Zoti.”

Ndonjëherë mund të jemi të ndrojtur nga natyra ose mund ta konsiderojmë veten të pazotë për t'iu përgjigjur pozitivisht një thirrjeje. Mbani mend se kjo punë nuk është vetëm e juaja dhe e imja. Kjo është puna e Zotit, dhe kur jemi në detyrën e Zotit, na është dhënë e drejta të kemi ndihmën e Zotit. Mbani mend se Zoti do të na e forcojë shpinën që të mund të mbajmë barrën e vendosur mbi të.

Ndërsa mjedisi formal i klasës mund të na bëjë ndonjëherë të ndrojtur, mësimdhënia më efektive ndodh edhe në vende të tjera përveç kishës dhe klasës. Më kujtohet mirë që disa vite më parë, kur vinte pranvera, anëtarët e lagjes time dhe të një lagjeje tjetër pranë nesh, mbajtës të Priftërisë Aarone, prisnin me padurim ekskursionin e përvitshëm në përkujtim të rivendosjes së Priftërisë Aarone. Një herë ne udhëtuam me autobus për rreth 150 kilometra në veri të Varrezës Klarkston në Juta. Atje, në atë mjedis të qetë e të bukur, i mblodhëm të rinjtë rreth varrit të Martin Harris, njërit nga Tre Dëshmitarët e Librit të Mormonit. Ndërsa qëndronim rreth gurit të bukur prej graniti të varrit të tij, Plaku Glen L. Rad, në atë kohë peshkopi i lagjes tjetër, foli rreth jetës së Martin Harrisit dhe lexoni nga Libri i Mormonit dëshminë e tij dhe atë të Oliver Caudërit dhe David Uitmerit. Të rinjtë dëgjonin me vëmendje të madhe, duke e kuptuar se po qëndronin pranë varrit të dikujt që kishte parë një engjëll dhe që kishte parë fletët e arta me sytë e tij. Ata me nderim prekën gurin e granitit që shënon vendvarrimin e tij dhe medituan për fjalët që dëgjuan dhe ato që ndjenë.

Më pas, shkuam pak më tutje ku ndodhej varri i një pionieri. Në gurin e varrit ishte shkruar emri Xhon P. Malmberg dhe këto vargje:

Një dritë nga shtëpia jonë u largua. Një zë që e donim u shua.

Një vend bosh në zemër na ka mbetur Që kurrë nuk mund të plotësohet.

Folëm me të rinjtë rreth sakrificës, rreth përkushtimit ndaj së vërtetës. Detyra, nderi, shërbimi dhe dashuria, të gjitha këto na u mësuan nga ai gur varri. Me sytë e kujtesës mund të shikoj ata djem teksa nxorën shamitë për të fshirë lotët. Ende mund të dëgjoj ngashërimat që dëshmuan se zemrat u prekën dhe zotime u morën. Besoj se secili prej djemve vendosi të ishte një pionier---që shkon përpara për t'i treguar të tjerëve rrugën që duhet të ndjekin.

Grupi ndaloi në një park ku shijuam drekën. Para se të ktheheshim në shtëpi, ndaluam në mjediset e tempullit të bukur të Loganit. Ishte një ditë e ngrohtë. I ftova djemtë të shtriheshin në lëndinën e madhe dhe të vështronin lart në qiellin blu, ku ndodheshin re të bardha si shtëllunga që shtyheshin me nxitim nga një puhizë e lehtë. Admiruam bukurinë e këtij tempulli madhështor të ndërtuar nga pionierët. Folëm për ordinancat e shenjta dhe besëlidhjet e përjetshme. Mësime u morën. Zemrat u prekën. Besëlidhjet dhe premtimet u bënë më tepër se fjalë. Dëshira për të qenë të denjë për të hyrë në dyert e tempullit bëri vend në ato zemra rinore. Mendimet u kthyen nga Mësuesi, prania e Tij ishte afër. Ftesa e tij e dashur “Ndiqmë,” në një farë mënyre u dëgjua dhe u ndje.

69

Të gjithëve atyre që i përgjigjen me gatishmëri thirrjes së shenjtë për të shërbyer, u vjen premtimi: “Unë, Zoti jam i mëshirshëm dhe hirshëm për ata që kanë më kanë frikë nga dhe gëzohem t'i nderoj ata që më shërbejnë në drejtësi dhe të vërtetë deri në fund. I madh do të jetë shpërblimi i tyre dhe e përjetshme lavdia e tyre.”10

Lutja ime e sinqertë është që ne të gjithë të mund të jemi të denjë për këtë premtim hyjnor, në emrin e Jezu Krishtit, Shpëtimtarit tonë, Amen.

SHËNIME

1. Gospel Doctrine: Selections from the Sermons and Vrritings of Joseph F. Smith, përmbledhur nga John A. Vidtsoe JSalt Lake City: Deseret Book Co, 1939).

2. Marion G. Romney, Report of the Mexico and Central America Area Conference 1972, fq. 73. 3. The Teachings of Spencer VY. Kimball, ed. Edyvard L. Kimball (Salt Lake City: Bookcraft, 1982), fq. 497.

4. Harry Emerson Fosdick.

5. Rabindranath Tagore, 1861-1941.

6. Mosia 2:17.

7. Randall, Naomi VY., 01957 LDS.

8. Conference Report, prill 1937, fq. 46.

9. Stand Ye in Holy Places (Salt Lake City: Deseret Book Co., 1974), fq. 255.

10. Shih Doktrina e Besëlidhje 76:5, 6.

KUMARI Presidenti Gordon B. Hinkli

Po i përgjigjem një numri të madh kërkesash që më janë bërë për të thënë diçka rreth qëndrimit të Kishës në lidhje me një praktikë që sa vjen e po bëhet më e zakonshme mes nesh dhe veçanërisht midis të rinjve tanë. Bëhet fjalë për çështjen e kumarit në të gjitha format e tij.

Tregojnë një histori se një herë Kalvin Kullixh, dikur President i Shteteve të Bashkuara dhe një njeri që shquhej për fjalë të pakta, një të dielë u kthye nga Kisha. E shoqja e pyeti se për çfarë kishte folur predikuesi. Ai iu përgjigj: “Për mëkatin.” “E çfarë tha”” e pyeti ajo. “Ishte kundër tij,” qe përgjigja e tij e shkurtër.

Mendoj se edhe unë mund t'i përgjigjem pyetjes rreth kumarit dhe formave të ndryshme të tij, po aq shkurt. Ne jemi kundër tij.

Kumari gjendet pothuajse kudo. Njerëzit luajnë poker. Vënë baste në garat me kuaj dhe garat e qenëve. Luajnë me ruletë dhe me makinat e lojrave të fatit. Mblidhen për të luajtur nëpër bare, pijetore dhe kazino e shumë shpesh edhe në shtëpitë e tyre. Shumë njerëz nuk mund të heqin dorë prej tij. Ai të bën po aq të varur sa edhe droga. Në shumë raste ai çon në të tjera vese dhe praktika shkatërruese.

70

Dhe shumë prej atyre që zihen në grackën e tij nuk mund t'i përballojnë shpenzimet që ai kërkon. Në shumë raste ai i grabit grave dhe fëmijëve sigurinë financiare.

Loja e pokerit, siç e quajnë, po kthehet në një mani nëpër universitete e madje edhe nëpër gjimnaze.

Po ju lexoj një pjesë nga një artikull i gazetës Nevv York Times Nevys Service: “Për Maikëll Sandbere, filloi disa vite më parë me lojra qindarkash mes miqsh.

Por vjeshtën e kaluar, thotë ai, kjo u bë burimi i një të ardhure gjashtë-shifrore dhe një altemativë për fakultetin e drejtësisë.

Sandberg, 22 vjeç, kryesisht e kalon kohën e tij midis Prinseton, ku është një student në vitin e fundit për shkenca politike dhe Atlantik Siti, ku ai luan poker me shuma të mëdha.

Sandberg është një shembull ekstrem i revolucionit të kumarit në mjediset e universiteteve të vendit. Sandberg e quan atë një shpërthim, të nxitur nga kompionatet e pokerit të transmetuara në televizione dhe i një shtimi të madh të vveb-siteve që ofrojnë lojra pokeri në Internet.

Ekspertët thonë se është e pamundur të mos e vësh re popullaritetin e kumarit në mjediset e universiteteve. Për shembull në dhjetor, një shoqëri në Universitetin e Kolumbias zhvilloi turneun e saj të parë me 80 pjesëmarrës për një shumë të detyrueshme të paktën prej 10 dollarësh për të filluar lojën, ndërsa në tetor Universiteti i Karolinës së Veriut zhvilloi turneun e tij të parë me 175 pjesëmarrës. Numri i pjesëmarrësve u plotësua për të dyja lojrat dhe majde kishte shumë të tjerë në listat e pritjes. Në Universitetin e Pensilvanisë, lojrat private reklamohen çdo natë në listën e e-mail-eve të universitetit” (Jonathan Cheng, Nevv York Times Nevys Service, Deseret Morning Nevvs, 14 mars 2005).

E njëjta gjë po ndodh edhe këtu në Juta. Një nënë më shkruan kështu:

“Djali im 19-vjeçar luan poker në Intemet dhe njerëzve në Internet nuk duket se u bëhet vonë nëse nuk i ke mbushur ende 21 vjeç. E vetmja gjë që duhet të bësh është të kesh një llogari bankare të mbushur me para. Ai ka një vit që luan rregullisht. Më parë kishte një punë, por e la sepse tani është shumë i dhënë pas Internetit dhe lojës së pokerit për para. Shpesh merr pjesë në turne pokeri dhe nëse fiton, ato para i përdor për të blerë gjërat që i nevojiten. E vetmja gjë që bën është të ulet para kompjuterit e të luajë në Internet.”

Më kanë thënë se Juta dhe Havai tani janë dy shtetet e vetme në Shtetet e Bashkuara që nuk i kanë legalizuar llotaritë dhe kumarin e formave të ndryshme. Nga letrat që kam marrë prej anëtarëve të Kishës, duket qartë se disa nga të rinjtë tanë e fillojnë këtë duke luajtur poker. Ata provojnë shijen e fitimit të diçkaje pa dhënë asgjë në këmbim dhe më pas udhëtojnë jashtë shtetit në ato vende ku mund të luajnë kumar ligjërisht.

pa

Në një letër që më është drejtuar mua, shkruhet: “Kam vënë re se kjo e ligë po pushton shumë jetë kohët e fundit. Atë e gjen kudo në televizor. Rrjeti televiziv ESPN zhvillon diçka të tillë të quajtur Pokeri i Njerëzve të Famshëm dhe Kampionatet Kombëtare të Pokerit.”

Ajo vazhdon: “Një nga miqtë tanë e ftoi tim shoq të nënshkruante për lojën e kampionatit lokal të pokerit kundrejt një pagese. Miku i tij i tha: “nuk është kumar. Paratë e tua shkojnë në shumën e përgjithshme dhe ai që fiton merr paratë.”

A është ky kumar” Sigurisht që është. Kumari është thjesht një proces që të merr para dhe që nuk të ofron një këmbim të ndershëm në mallra apo shërbime.

Tani kemi llotari shtetërore në një shkallë të madhe. Dikur ligji i ndalonte ato. Tani ato veprojnë si mjete për të fituar të ardhura.

Rreth njëzet vjet më parë, gjatë një fjalimi në konferencë, thashë: “Ethet e llotarisë kohët e fundit arritën kulmin kur Shteti i Nju Jorkut shpalli se tre biletat fituese do të ndanin shumën prej 41 milion dollarësh. Njerëzit mbanin rradhë për të blerë biletat. Një biletë fituese ishte në duart e 21 punëtorëve të një fabrike, kishte 778 fitues të vendit të dytë dhe 113,000 të tjerë morën shuma më të vogla. Kjo mund të duket goxha mirë.

Por përveç tyre kishte edhe 35,998,956 të humbur dhe secili prej tyre kishte paguar për të pasur mundësinë për të fituar dhe nuk kishte marrë asgjë” (Gordon B. Hinckley, në Conference Report, tetor 1985, 67, ose Ensign, nëntor 1985, 52).

Disa shtete amerikane kanë vendosur taksa të rënda mbi kazinotë si një burim të ardhurash. Kompania vetë duhet të ketë fitimet e saj. Pastaj vjen edhe mbajtësi i biletës fituese. Të gjithë të tjerët lihen duarbosh.

Unë jam shumë mirënjohës që kur Zoti vendosi këtë Kishë na dha ligjin e së dhjetës. Një herë bisedova me drejtuesin e një kishe e cila, me sa kuptova unë, mbështetej në lojën e Bingos për një pjesë të konsiderueshme të të ardhurave të saj. I thashë atij: “A e.keni marrë ndonjë herë në konsideratë të dhjetën për të financuar kishën tuaj”7” Ai u përgjigj: “Po dhe oh sa shumë do të dëshiroja që të mund të ndiqnim këtë praktikë në vend që të luanim Bingo. Por nuk shpresoj që ky ndryshim të ndodhë sa të jem gjallë unë.”

Kazino janë hapur edhe në rezervatet indiane si një mënyrë për të siguruar të ardhura për pronarët e tyre. Pak fitojnë, por shumica humbet. Ata duhet të humbasin në qoftë se dikush duhet të fitojë dhe në qoftë se kazinoja do të nxjerrë fitimet e veta.

Një nga të rinjtë tanë kohët e fundit tha: “Paguaj 5 dollarë për të parë një film: paguaj 5 dollarë për të luajtur poker, është e njëjta ide.”

Nuk është e njëjta ide. Në rastin e parë ti merr diçka në këmbim të asaj për të cilën paguan, në rasin tjetër vetëm njëri mbledh fitimet dhe të tjerët mbeten duarbosh.

72

Përvoja ka treguar se loja e pokerit mund të çojë në vartësi ndaj kumarit. Që nga ditët e para të kësaj Kishe kumari është dënuar.

Në vitin 1842, Jozef Smithi përshkroi kushtet në të cilat shenjtorët jetonin në Misuri. Ai tha: “Ne bëmë blerje të mëdha tokash, fermat tona u begatuan dhe paqja e lumturia gëzohej në rrethin tonë familjar e në mbarë lagjen tonë:

Por duke qenë se ne nuk mund të shoqëroheshim me fqinjët tanë... në festat e tyre të mesnatës, në shkeljen e Shabatit, në garat me kuaj dhe në kumar, ata në fillim nisën të na tallin, e më pas të na përndiqnin dhe më në fund një bandë e organizuar u mblodh dhe na dogjën shtëpitë, shumë nga vëllezërit tanë i lyen me zift dhe i mbuluan me pupla, i rrahën, e më në fund kundër ligjit, drejtësisë dhe njerëzimit, i dëbuan nga banesat e tyre” (Messages of the First Presidency, f. 139).

Brigam Jang në tetor 1844, tha rreth Nauvusë: “Dëshirojmë të ndalojmë mes nesh të gjitha dyqanet e pijeve alkoolike, qendrat e kumarit dhe të gjitha qendrat që prishin qetësinë publike apo veprimtari të këtij lloji” (Message of the First Presidency, £. 242).

Presidentët e Kishës dhe këshillëtarët në Presidenci, kanë folur vazhdimisht rreth kësaj të lige. Xhorxh Q. Cannon, këshilltar i tre Presidentëve të Kishës ka thënë: “Ekzistojnë shumë të liga në botë ndaj të cilave të rinjtë duhet të ruhen. Një prej tyre është kumari. Ka forma të ndryshme të kësaj të lige, por ato janë të gjitha të këqia dhe nuk duhet të jepemi pas tyre. Lojra të tilla fati që duken pa zarar, priren të na çojnë drejt lojrave të tjera që sjellin rreziqe më të mëdha, dhe ato duhen shmangur. Kur dikush jepet pas një loje fati të cilitdo lloji, kjo paraqet për të një tundim të madh për të vazhduar me këtë praktikë. Në këtë mënyrë shumë janë çuar drejt shkatërrimit...” (Gospel Truth, 15 gusht 1898, fq. 453).

Presidenti Jozef F. Smith deklaroi: “Kisha nuk e miraton kumarin, por e dënon me forcë atë si moralisht të gabuar dhe klasifikon gjithashtu me kumarin edhe lojrat e fatit dhe llotaritë e çdo lloji dhe kundërshton hapur përfshirjen në to të anëtarëve të saj” (Improvement Era, shtator 1926, fq. 1100).

Presidenti Hibër J. Grant këshilloi: “Kisha ka qenë dhe është pandryshueshmërisht kundër kumarit të çfarëdo lloji. Ajo është kundër lojrave të fatit të çdo lloji, kundër çdo profesioni, apo të ashtuquajturi biznes që merr para nga ata persona që mund të jenë të dhënë pas tij pa i kthyer vlerën për shumën e marrë. Ajo është kundër të gjitha praktikave që priren... për të denigruar ose dobësuar standardin e lartë moral që kanë mbajtur gjithmonë anëtarët e Kishës dhe komuniteti në përgjithësi.”

Presidenti Spenser YY. Kimbëll tha: “Që nga fillimi jemi këshilluar kundër kumarit të çdo lloji. Shkatërrim dhe dëm i vjen atij personi, qoftë kur fiton, qoftë kur humbet, që merr diçka në këmbim të asgjëje, diçka pa përpjekje, diçka pa paguar çmimin e plotë” (“Vhy Call Me Lord, Lord, and Do Not the Things Vyhich I Say”'' Ensign, maj 1975, 4).

75

Plaku Dallin H. Ouks në vitin 1987 mbajti një fjalim mjeshtëror mbi këtë temë në atë që dikur ishte Kolegji Riks. Titullohej “Kumari-Moralisht i Gabuar dhe Politikisht i Pamatur” (shih Ensign, qershor 1987, 69).

Këtyre deklaratave që shpallin qëndrimin e Kishës, unë i shtoj deklaratën time. Dhënia pas një loje fati mund të duket e padëmshme dhe argëtuese. Por ajo mbart në vetvete një pasion që faktikisht pasqyrohet në fytyrat e atyre që luajnë. Dhe në shumë raste kjo praktikë, në dukje e pafajshme, mund të çojë në një vartësi të vërtetë. Kisha ka qenë dhe është kundër kësaj praktike. Në qoftë se nuk jeni përfshirë ndonjë herë në lojra pokeri ose në forma të tjera të kumarit, mos filloni ta bëni këtë. Në qoftë se jeni përfshirë, atëherë hiqni dorë deri sa jeni ende në kohë.

Ka mënyra më të mira për ta kaluar kohën. Ka aktivitete më të mira që meritojnë interesin dhe energjinë tonë. Ka shumë materiale të mrekullueshme për të lexuar. Aq sa nuk do mundim t'i lexonim ndonjë herë të gjitha. Kemi muzikën që mund ta mësojmë dhe ta shijojmë. Mund të kalojmë një kohë të bukur së bashku, duke kërcyer, duke shëtitur, duke bërë xhiro me biçikletë, ose në mënyra të tjera, djemtë dhe vajzat mund të gëzojnë shoqërinë e njëri-tjetrit.

Po lexoj një libër të ri, që është botuar kohët e fundit nga Oxford University Press, që ka pasur një vëmendje të konsiderueshme midis nesh. Ai përmban një studim të kryer nga anëtarët e fakultetit të Universitetit të Karolinës së Veriut në Chapel Hill. Libri trajton jetën fetare e shoqërore të adoleshentëve amerikanë. Ata që kryen këtë studim morën në pyetje të rinj të besimeve e traditave të ndryshme. (Soul Searching: The Religious and Spiritual Lives of American Teenagers, Oxford University Press).

Ata arritën në përfundimin se të rinjtë tanë shenjtorë të ditëve të mëvonshme dinin më shumë rreth besimit të tyre, se ata janë më të përkushtuar ndaj tij dhe jetojnë në përputhje më të madhe me mësimet e tij për sa i përket sjelljes shoqërore sesa bashkëmoshatarët e tyre.

Një nga studiuesit tha: “Kisha e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme kërkon shumë nga adoleshentët e saj dhe... në pjesën më të madhe të rasteve, kanë sukses.”

Të rinjtë tanë konsiderohen se kanë më shumë mundësi të ruajnë të njëjtat besime fetare me ato të prindërve të tyre, të frekuentojnë shërbesat fetare një herë në javë, të ndajnë besimin e tyre me të tjerët, të marrin pjesë në agjërim ose në forma të tjera vetëmohimi dhe të kenë më pak dyshime rreth besimeve të tyre fetare.

Komentuesit e këtij studimi flasin për atë që të rinjtë tanë ngrihet herët në mëngjes për të marrë pjesë në seminar. “Është e vështirë të ngrihesh kaq herët,” tha një student seminari. “Por marrim shumë bekime prej kësaj. Është një mënyrë e mrekullueshme për të filluar ditën.”

Studiuesit vënë në dukje se jo të gjithë të rinjtë janë të përkryer, se midis tyre ka edhe dobësi, por në përgjithësi ata dallohen nga të tjerët në mënyrë të mrekullueshme. Duhet të shtoj që për këta studentë të shkollës së mesme nuk ka kohë për të luajtur poker.

Të dashur miqtë e mi të rinj, që po ju drejtohem sonte, ju jeni shumë të dashur për ne. Ju jeni shumë të rëndësishëm. Si anëtarë të kësaj Kishe dhe si mbajtës priftërie, ju keni një

74

përgjegjësi të madhe. Ju lutemi mos e shkoni dëm kohën dhe talentet tuaja në veprimtari të kota. Nëse e bëni këtë, do ta pakësoni aftësinë tuaj për të bërë gjëra me vlerë. Unë besoj se kjo do t'ju mpakë ndjeshmërinë ndaj studimeve në shkollë. Do të zhgënjejë prindërit tuaj dhe me kalimin e viteve, kur të hidhni vështrimin në të kaluarën, do të ndiheni të zhgënjyer nga vetja.

Priftëria që ju mbani si djem të rinj, mbart në vetvete privilegjin e shërbesës së engjëjve. Kjo shoqëri është e papajtueshme me dhënien pas lojrave të fatit.

“Zgjidh të drejtën kur një zgjedhje ke përpara” (“Choose the Right,” Hymns, No. 239).